Woord pastoor

 

Één op éen

 

De stad waar ik woonde en opgroeide had een mooie en drukke binnenstad. We hadden een winkel en naast ons was een soort appartementencomplex. Het was niet een luxe appartement zoals men die tegenwoordig aantreft, maar meer een verouderd woonkazerne-achtige wooncomplex. Ik kan me herinneren dat 2 gezinnen boven/onder elkaar hun woonkamer hadden en slaapkamers, maar de keuken, toilet was gemeenschappelijk op de zg. overloop. Mijn ouderlijk huis (ernaast) was voor toen een luxe woning, weliswaar met winkel, maar we hadden een eigen keuken en zelfs toilet onder en boven op de 1e verdieping, maar geen douche of badkamer, dat was toen nog niet. Bij ons was er wel elke morgen de krant. Niets bijzonders. Later ontdekte ik dat onze buren (6 appartementen) ook de krant kregen. Dwz: de krant viel ’s morgens vroeg in de bus. Om 6u30 las men dan al het laatste nieuws en onze buurman, ome Karel, nam om 7u15 de krant mee terwijl hij zijn huis verliet. Hij stopte bij het weggaan de krant in de brievenbus bij de buurvrouw. Dat was al jaren zo. Tegen 9u bracht de buurvrouw de krant naar de onderbuurman, men noemde hem opa, en deze las uitgebreid de krant. Om circa 12u kwam Hilde opa warm eten brengen. Ze hadden een praatje en zij nam de krant weer mee. Haar man en zij lazen het laatste nieuws. Zij woonden niet in hetzelfde appartement, maar in het huis ernaast waar ook 6 appartementen waren. Iedereen kende elkaar, verdroeg elkaar, mijn moeder had ons zo opgevoed dat we vaker brood en warm eten moesten brengen bij een onzer “buren”. Wat ik hier schets, is zuiver de waarneming van toen. Niets bijzonders!.

 

De oudere bewoners van Sanderbout zullen ongetwijfeld hierin “beelden van toen” in Sanderbout ook herkennen. Hoeveel mensen in de woonwijk hebben niet hun kranten gedeeld? En later werd het de radio, vooral bij voetbalverslagen zat heel de buurt mee te luisteren of voetbalclubs in de buurt gewonnen of verloren hadden….. En toen kwam de TV, aanvankelijk keken we bij elkaar naar allerlei spannende verslagen, buren wisselden hun ideeën en opvattingen uit en menige huisvrouw loste allerlei huiselijke problemen op door het goede contact met elkaar. Buren konden soms heel “bijsturend zijn” . Natuurlijk het tegenovergestelde gebeurde ook wel eens. Maar nu?? De krant, tijdschrift, radio, tv, muziekinstallatie etc, alles is zo – privé - onder handbereik van elk adres. Het wordt alsmaar stiller in de contacten met elkaar. Hooguit laten we zien wat we op onze telefoon/iPhone hebben staan aan foto’s van onze kinderen, kleinkinderen enz. En nu gaat “Tussen de Rails” - na 55 jaar - niet meer verschijnen. Er worden argumenten opgesomd van verlies en teloorgang van de wijk Sanderbout, het verlies van gemeenschappelijkheid dat zich uitte in “geen eigen kerk meer”, geen scholen, bijna geen verenigingen meer, bijna geen winkels enz….. En vergeet niet de financiën …… maar als het nieuwe MFC er is, zullen we ons beraden. Als kerk hebben we er graag aan meegewerkt dat “ Onger de 2 Tores” er zou komen. Ook wij zagen de veranderingen van onze tijdsgeest zich zodanig opdringen dat men echt keuzes moet gaan maken.

 

Gelukkig hebben we onze website www.sanderbout.nl nog, die blijft in de lucht. En dat wordt eigenlijk de opvolger van “Tussen de Rails” maar dan nu digitaal. Maar dan zal het probleem van “opa” (uit het begin van dit artikel) hiermee niet opgelost zijn, die kreeg immers – weliswaar later op de dag - zijn “krantje” via via…. En de buurvrouwen die vroeger hun laatste nieuws en zorgen met elkaar deelden aan het hekwerk, die zien we helaas niet. Is er soms iemand die zijn telefoon, zijn iPhone of tablet met anderen even deelt… laat zien .. wat er zoal in onze buurt gebeurt? De tijdsgeest mag zo modern worden als het wil….. maar het gewone handwerk van naar elkaar omzien, blijft gewoon bestaan, daarin verandert niets. Één op één. Ik hoop u – één op één - te blijven bereiken.

Ook van onze kant onze hartelijke waardering en dankbaarheid aan het adres van de redactie van wijkblad “ Tussen de Rails”. We zijn jullie veel dank verschuldigd. Jullie hebben mede gezorgd dat het nieuws en de leuke weetjes gebracht werden van hart tot hart!! Blijft het doen via de website!! En: ZIJN ER JONGEREN die ouderen willen coachen hoe ze met een tablet moeten omgaan?? Dan kunnen onze ouderen (die minder thuis zijn in deze digitale wereld) toch het laatste nieuws en weetjes van onze wijk als eersten weten.

Via onze Kerk (door een sponsor gedoneerd) mag ik een tweetal mensen blij maken met een gloednieuwe tablet die ik mag overhandigen onder de volgende voorwaarden:

 

A. men heeft aan huis internet (voor o.a. telefoon,TV etc)

B. men beschikt zelf niet over een Ipad of Tablet

C. men wil zich bekwamen in het gebruik hiervan

D. men kan niet gemakkelijk over de benodigde geldmiddelen beschikken.

E. men wil toelaten dat een jongere hen hierin begeleidt.

F. men accepteert dat zieken/gehandicapten voorrang krijgen.

 

Meent u aan bovenstaande voorwaarden te voldoen, dan schrijft u een briefje persoonlijk aan

Deken W. van Rens

Kloosterplein 10

6131 EP Sittard

 

Uw briefje dient u persoonlijk te schrijven. Wie het eerste schrijft/ per post binnenkomt, en voldoet aan bovenstaande voorwaarden …. die is – na selectie door jury - de gelukkige. Want bij meerdere tijdige inschrijvingen zal de deken met een 2-tal kerkmeesters als jury een keuze maken uit de inzendingen. Dit alles moet schriftelijk binnen zijn voor 1 september 2018. Bij alle meldingen, krijgen aan huisgebonden mensen (zoals zieken, gehandicapten etc) voorrang.

De actie heet: TABLET 1 op 1. U schrijft dus: graag wil ik deelnemer zijn aan deze actie Tablet 1 op 1: uw naam en adres etc…. en dat men voldoet aan bovenstaande voorwaarden A t/m F. En dan uw handtekening. Zo helpen we elkaar om de nieuwe tijdsgeest beter te “verstaan”. TUSSEN DE RAILS: Nogmaals dank. En succes aan hen die zich hiervoor melden.

 

Deken Wilbert van Rens.

 Copyright © 1963-2018 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.