In het hol van de leeuw

 

Het is dit jaar 80 jaar geleden dat er zich een merkwaardig tafereel afspeelde in de St.-Michielskerk aan de Markt van Sittard. Het was op Rosazondag, de laatste zondag van augustus 1938. Op de Markt stond alles klaar voor de jaarlijkse St.-Rosakermis: zelfs een klein circus was erbij. Men wachtte tot de H. Mis en aansluitend processie afgelopen was. Dat was de afspraak. De hoogmis was bezig in de Michiel. Ineens groot tumult en onrust in de kerk. Sommige mensen gaven allerlei angstkreten en geluiden en wezen verschrikt naar het middenpad van de kerk. Wat ze zagen was een leeuw die op zijn dooie gemak naar voren liep. Het was duidelijk dat de leeuw was losgebroken uit het circusdierenverblijf op de Markt. De kerkgangers hielden hun adem in, sommige renden verschrikt langs de zijkanten naar achteren toe, weer anderen vielen over de knielbanken, akelige doodse stilte. Vooraan in de kerk had men aanvankelijk niets in de gaten. Maar de onrust golfde door de kerk en de spanning liep hoog op. Ineens kwam er iemand die blijkbaar vertrouwd was met de leeuw: achteraf bleek dat de leeuwentemmer te zijn en deze loodste heel snel de leeuw naar buiten. Aldus kwamen de gelovigen met de schrik vrij. Ter herinnering aan deze zo spannende gebeurtenis zien we nu nog uitgebeeld een zandstenen leeuwtje (zie foto), rechts in de omlijsting van de ingang van de Michielskerk. Misschien hebt u het nog nooit gezien, maar menige toerist wordt op dit beeldje gewezen en krijgt de geschiedenis te horen. Achteraf heeft men aan die leeuw de naam Asor gegeven, omgekeerd naar de naam Rosa. Dat dit dier de weg naar de kerk wist te vinden ….. is interessant voor geschiedschrijvers. In de sacristie zie je dit verhaal prachtig uitgebeeld aan de hand van een (kopie) artikel uit een Italiaans krant. Deze krant verlevendigde het artikel met een kleurenfoto (in 1938) en daarbij zie je onze Michielskerk met grote pilaren ……. Het was wereldnieuws toen!! Maar onze Michielskerk heeft nu en had ook destijds geen pilaren. De kleurenfoto en de kleurrijke berichtgeving “verkleurt” letterlijk de werkelijkheid. Maar ja, het is toch een mooi verhaal, ook al is het precies niet zo gegaan als destijds door de krant was beschreven. Maar dat laatste gebeurt nog dagelijks …… als ik - toevallig op deze dag - onze krant open en lees wat er allemaal geschreven wordt over de moeilijkheden omtrent opvolging nieuwe bisschop etc…… dan zie ik weer de verkleuring optreden….. waarheid is soms ver te zoeken.

 

Maar is die berichtgeving over leeuw Asor dan alleen maar onzin………geheel niet! Maar dit jaar brengt onze gemeente Sittard-Geleen een interessante verschuiving naar voren over de invulling van het thema St.-Rosafestival 2018 …… ze halen duidelijk de tijdsgeest van nu erbij, ze verbinden de tijd van toen 1938 met nu 2018………. en de leeuw Asor helpt ons dat te overbruggen…..

 

Dat idee zou ik willen toepassen op de pelgrim/gelovige van nu. De toerist die pelgrim wordt. Rosa-gangers zijn pelgrims, ze laten even los de werkelijkheid van toen, de schrik en verbazing die men toen voelde toen de leeuw de kerk stilletjes binnensloop. Soms loopt in onze tijd een “moderne” leeuw onze tijd binnen…… maar dan vermomt als een ipad of iphone, tv of anderszins en menige ouder schrikt ervan als hij/zij ziet hoe de jongere daarin kan opgaan. De schrik wordt nog groter als hij/zij van zichzelf ontdekt dat men zichzelf ook afhankelijk heeft gemaakt van al die gangbare hebbedingetjes. We gaan er zelf ook in mee op onze weg in ons dagelijks leven, en we zijn bezorgd als onze kinderen zich te zeer daarvan afhankelijk maken…… en waarom niet bezorgd voor jezelf??? Een leeuw sluipt binnen …… let op …… hij valt niet aan…… hij legt zichzelf als een prooi voor het altaar neer en laat zich gewillig afvoeren tot vreugde en vrede van al die pelgrims van toen. Dit voorval is de geschiedenis ingegaan als een angstige en beklemmende gebeurtenis: al met al is het goed afgelopen. De vraag van nu is niet: wie was daar verantwoordelijk voor etc….. maar de vraag is waar is die leeuw van nu….

 

Waar is hij? Hebben we met zijn allen nog niet in de gaten dat er nog steeds klemmende en angstige gebeurtenissen zijn in onze tijd? Wat dacht u van onze eigen geloofshouding? Wat geven we door aan onze kinderen?? Als je zelf niets aan geloof doet…. dan geef je daardoor ook niks door, alleen maar leegte!! De moderne leeuw Asor roept in ons wakker roept het besef dat ook wij misschien zullen schrikken als we naar onszelf kijken. “Geschrokken en angstig” zien we op de foto in 1938 de gelovigen van toen buitelen over zit- en knielbanken en sommige vluchten de biechtstoel in….. men zoekt een toevlucht ….. je vlucht naar beschutting, voor je zelf, je dierbaren…. Is dat de verwijzing naar de hectiek waar we tegenwoordig in verkeren??? Overkomt ons ook zo’n soortgelijke situatie? Kunnen we daaruit ontsnappen?? Moeten we dan een bepaalde vlucht nemen?? Misschien is het is juist goed dat een mens zich af en toe waagt in het hol van een leeuw…. dan merk je pas hoe je soms gevangen zit tussen al die moderne apparaatjes en veel luxe. Dan zie je pas dat menige vlucht een vlucht naar leegte is….. want zo redeneren sommige: allemaal van die geloofsverhalen…. Wat heb je eraan?? De vlucht naar ontkenning…..? Maar is de vlucht naar verloren verbondenheid niet erger? Kan ik die verbondenheid weer terugkrijgen??? Bidden om die toevlucht van verbondenheid? Geen kerkganger van toen was zich bewust dat hij of zij een bepaalde verbondenheid kon kwijtraken….. nog minder was men zich bewust dat die dompteur van die dagen de kerk binnenging en stil en heel gedwee met Asor de kerk verliet…… en de Rosagangers konden even later aan hun pelgrimstocht naar St. Rosa beginnen. Gaan we ook zo de zomer in, op vakantie, even je geest verfrissen, maar vooral inzien hoe een “leeuw” ons aankijkt en ons waarschuwt: Kiest voor Hem en niet voor leegte. Dat alles wens ik u bijzonder toe!!

 

Deken Wilbert van Rens.

 Copyright © 1963-2018 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.