Woord pastoor

 

Mooie pinksterdag, anker en hoop

 

Pinksteren valt dit jaar op zondag 20 mei 2018. Het zal nog 11 jaar duren voor het weer op dezelfde datum valt. Onze christelijke kerkelijke feesten hangen vaak samen met de stand van zon, maan etc. Alsof de hemelplaneten ons willen begeleiden en waakzaam toezien hoe wij aan het een en ander invulling geven. Het zou een arrogante houding zijn alsof wij bepalen hoe iets feestelijk wordt beleefd en gevierd. Natuurlijk, je hebt tegenwoordig allerlei feestmanagers die ingehuurd kunnen worden om je bruiloft of ander feestelijke aangelegenheid “onvergetelijk” maken. Het kost een hoop geld, maar dan heb je wat……. zo denken velen. Maar het liedje “Op een mooie Pinksterdag” doet menigeen beseffen dat je innerlijke vreugde zomaar in de schoot wordt geworpen. Prachtig weer, zon en blijde mensen om je heen zijn facetten die je niet kunt regelen. Al heb je de mooiste locaties tot je beschikking, een hoop geld en vliegtuigen die je brengen waarheen je graag wil….. sfeer kun je enigszins creëren maar innerlijke blijheid en geluk valt niet onder deze regelingen. Vaak is het zelfs zo dat mensen met veel geld zich van alles kunnen kopen, maar eerder verzuurd door het leven gaan omdat ze moeten ervaren…… dat je innerlijke geluk niet kunt kopen….. het overkomt je, je krijgt het geschonken. Sterker nog, mensen die heel veel geld en luxe tot hun beschikking hebben….. worden eerder geconfronteerd met hun eigen opgeworpen barrières die hen eerder verhinderen tot het diepe innerlijke geluk te geraken. Ik denk dat wij in onze tijd daarom zo veel te maken hebben met echtscheidingen, met het grote verdriet om kinderen onder te brengen die de dupe zijn van de scheiding van hun ouders. Alle geld en luxe kunnen deze pijnlijke zaken niet oplossen.

 

Natuurlijk hoor ik ook dat men de Kerk ouderwetse opvattingen verwijt: ze blijven maar star vasthouden aan liefde en trouw, aan respect voor het leven ten einde toe, aan respect voor beginnend leven, aan liefde tussen man en vrouw die men als heilig beschouwt etc. Inderdaad een aantal moderne levensopvattingen krijgen in onze kerkelijke moraal geen vaste grond omdat deze losgeraakt zijn van de diep christelijke wortels van het leven. In onze Kerk staat hoog in het vaandel geschreven dat trouw en verbondenheid zoals Christus ons die voorleeft, de enige echte levenswaarden zijn die ons voorgoed bindt met de Liefdevolle God en Vader. Wie de band met Hem doorknipt, maakt zichzelf los van God. Los van God…… dat zie je bij heel wat mensen, nog erger, men beseft het van zichzelf niet!

Ik kan me herinneren dat ons moeder haar kinderen elke morgen aankleedde en behalve kleding ons kinderen ook een medaille van een heilige opstak die je dan moest beschermen. Later gingen we als jong volwassenen deze beschermingskleinoden wegleggen want in onze nieuwe grote wereld kwamen ontwikkelingen die dit alles wegduwden. We kwamen terecht in een tijdperk van technische snufjes, ons geleverd door de grote industrieën. Ik zag eigenlijk niet dat mijn moeder elke dag in de winkel stond, ze deed het huishouden, met helpen in de bakkerij, haar gezin met vijf kinderen, personeel enz. Alles vanaf de vroege morgen tot de late avond. Heel wat ouderen uit onze gemeenschap hebben hetzelfde meegemaakt en kunnen hiervan getuigen. In rap tempo zagen we de ambachtswinkels uit het straatbeeld verdwijnen, daarvoor in de plaats kwamen de koopcentra. Zo kijken veel arme wereldbewoners uit andere continenten naar ons. Geen wonder dat zij verlangen naar wonen bij ons. En dat alles werd opgebouwd in een korte periode van na de 2e wereldoorlog.

 

Laatst hoorde ik een moeder haar dochter naroepen . die ’s morgens met de fiets op weg ging naar school – “doe die iPhone weg, zo dadelijk gebeuren er nog ongelukken…” Ineens dacht ik aan mijn jeugd. Ik had een medaille op mijn hemd gespeld en nu heeft een kind een iPhone….. Ik werd nog beschermd……. maar de jongere van nu is verslingerd aan de iPhone en heeft niet in de gaten dat dit apparaat jouw leven in een verstikkende strik kan duwen. Waar zijn onze kinderen mee bezig? Lopen ze nu met open ogen het nieuwe gevaar tegemoet, of zie ik alleen dit gevaar? Onze kinderen zijn dagelijks verkeersdeelnemer en menige ouder is bezorgd over hoe dit alles nu gaat. Maar is dat niet van alle tijden?? Inderdaad zou je denken….. maar er doen zich ontwikkelingen voor die wij met zijn allen niet in de greep hebben. We kunnen dankbaar gedenken dat we de 2e wereldoorlog hebben overwonnen, we hebben vrede verkregen, nieuwe wereldwijde industrieën ….. maar vakbonden zingen nu wel een toontje lager, maar meer en meer laten mensen van zich horen, we hebben het grote goed van elektronica, vertaald in medische apparatuur waardoor we met zijn allen ouder kunnen worden enz,…. noem alle voordelen maar op. Maar….. er spelen nu machten en krachten die ons doen beven in onze eigen directe omgeving: er zijn meer zelfdodingen dan verkeersdoden, er zijn meer abortussen dan geboortes in ons Europa, er dreigen meer mensen te sterven door teveel eten…… dan door te weinig voedsel. Waar staan we nu met onze voortuitgang?? En daar gaat je kind met de iPhone. Beschut, beschermd, welke wereld gaat voor haar/hem open? Praktisch alle ouders weten niet wat hun kind op internet ziet en aantreft. Ongemerkt is je kind geschokt bij alle informatie die het niet kan plaatsen. Stil en onopvallend gaat het zijn weg, aldus laatst in een krantenartikel. Alsof de journalist ons erop wilde wijzen hoe in stilte onopvallend de meest uiteenlopende richtingen en ontwikkelingen bij je kind aanwezig kunnen zijn: zo van een eenzame nerd (eenzame computerverslaafde) tot jihadist.

 

Zijn we hierover verwonderd? Creëren wij niet zelf de afstanden tussen de generaties? Wij laten onze kinderen geboren worden…. we stoppen hen vol met hebbedingetjes en luxe…. Maar het kostbaarste in een mens….. de liefde in je ziel en hart …. Daar doen we niets aan….. als je los van God leeft…… kun je geen God van liefde doorgeven …. Dan geef je leegte door…… Ziel en hart horen wezenlijk bij elkaar.

Zorg ervoor dat uw ziel niet op drift slaat. Anders kun je geen liefde doorgeven. Ik las laatst een gedachte die met de begrippen ziel en anker verweven is:

Een schip beschikt over een anker. Bij rustig weer ligt dat anker in het ruim. Er is geen dringend contact nodig met de ankergrond. Maar het anker wordt gebruikt bij naderende storm, als de zee beukt en bruist, als de diepten dreigen en de rotsen gevaar betekenen. Het schip zou dan, volkomen losgeslagen, op drift kunnen slaan ...

 

Herontdekt het anker van uw leven: er is hoop bij God. Hij wenst ons goede vaart als we Hem als onze ”kapitein” beschouwen die ons veilig door dit leven loodst. God zij dank!

Deken Wilbert van Rens

 Copyright © 1963-2018 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.