Gezegende zondagen

 

Het doet me pijn dat de kerkelijkheid zo sterk is afgenomen. Misschien dezelfde pijn wanneer je als vader of moeder je eigen kinderen en kleinkinderen niet meer ziet. Vooral zondags…. dan is het pijnlijkst. Je ziet je buren in de straat, ze stappen in de auto, gaan naar bushalte of krijgen bezoek. En in jouw huis is het erg stil, zeker op zondag…… Was die zondag maar voorbij, denk je vaak.

 

Menige pastoor denkt in West-Europa en in Nederland ook zo. Soms kun je in je kerkgebouw de gelovigen zo zien weggaan….. alleen de grijze haren en oude hoofden bevolken de kerkbanken. Kerk en geloof is iets voor “dommen”…… ofwel is niet van deze tijd. Pijnlijk zie je de ouderen op een dag niet meer komen naar de kerk, ze hebben het trouw volgehouden maar sommigen kunnen wegens afnemende gezondheid en het afzwakken van hun krachten niet meer komen.

 

Jongeren van nu hebben veel meer toekomstmogelijkheden dan vele generaties voor hun tijd. Ze beseffen dit voordeel niet of willen het niet beseffen. Dit komt deels doordat ze niet mee krijgen, niet bevatten wat ouderen voor hen hebben betekend. Soms denk ik dat jongere generaties zo eenkennig en egocentrisch opgroeien, dat ze geen oog en oor hebben wat om hen heen gebeurt en wat voor hen al verwezenlijkt is. Trouw. Dat is het sleutelwoord, dat is de code voor de toekomst. Je hebt codes nodig voor je telefoon, je computer, bankrekening enz. Daaraan is gekoppeld dat je deze niet met anderen deelt, tenzij in de sfeer van je gezin, of als het je dierbare treft, want daar is het veilig, daar is geborgenheid. Bekijk eens hoe vaak we codes benutten? Hoe vaak gebruik je het niet voor vertrouwelijke gegevens? En dan heb je zo vanzelfsprekend toegang. En hoe is het met trouw in onze kerk? Onze code van trouw en toegang tot onze kerk? Misschien moet ik zeggen wat hebben u of ik gedaan met de code van trouw jegens God en mensen. Je kreeg aan het begin van je leven bij het doopsel de code van trouw: je hoort bij onze kerkgemeenschap. Wat heb je ermee gedaan. Ligt je code ergens opgeborgen totdat ik ze eens nodig heb…. of wordt ze zelfs verwaarloosd vergeten, zo van wat moet ik ermee? Ja, ik heb ze gekregen van mijn ouders, ze vinden het erg dat ik ze laat liggen, maar ja …… zij komen ook uit een ander ouderwets tijdperk, is mijn overtuiging. Ik ben van de huidige tijd, zij van die oude tijden…… Maar ben je daarom beter??

 

De zondag is soms het ergst….. zeggen sommige ouderen. Je voelt je zo verlaten. Kinderen hebben het druk ….. zeggen ze …. Vragen ze zich wel eens af hoe wij het vroeger moesten doen zonder de vele technische hulpmiddelen van nu? En toen was trouw vanzelfsprekend. Nu lijkt het of men erom moet bedelen. De kaarsen worden zondag aangestoken in de kerk. De Mis begint zo. Trouw komen de bekende kerkgangers binnen. Ze kijken naar elkaar en groeten elkaar: verheugd dat men elkaar weer ziet. Ze hebben allemaal dezelfde pijn. We missen onze jongeren, onze generaties na ons. Die doen juist alsof zij de toekomst hebben. Ze hebben gelijk….. wat leeftijd betreft. Maar de leegheid van hun innerlijk leven tekent zich nu af in de leegheid van onze kerken. We missen hen zeer.

Daarom steken we elke zondag voor onze afwezigen een kaarsje aan. Hopelijk wordt ons gebed verhoord, niet om ons gelijk, maar om hun aller geluk, innerlijk geluk wel te verstaan. U kent toch het verhaal van de kapper?

 

Een man ging naar de kapper om zijn haar en baard te laten knippen. Ze begonnen te discussiëren en spraken over vele zaken. Al gauw kwamen ze bij de bekende vraag of God wel bestaat. De kapper zei: “kijk, ik geloof niet dat God bestaat.” “Waarom zeg je zoiets”? vroeg de man.

“Nou, iemand hoeft alleen maar naar de wereld te kijken en hij zal zien dat God niet bestaat. Als God echt bestaat, zouden daar dan zoveel zieke mensen zijn? Zouden daar zoveel gehandicapte kinderen zijn? Zoveel oorlogen, zoveel natuurgeweld met vele dodelijke slachtoffers. Nee, als Hij echt bestond, zou er geen ellende zijn op de aarde. Ik kan me niet voorstellen dat een God dit allemaal kan toestaan. De man was even stil maar zei verder niets. De kapper was inmiddels klaar en de man verliet de zaak. Onderweg naar huis zag hij een oude man op straat met een heel lang haar en ongetrimde baard. De man ging onmiddellijk weer terug naar de kapperszaak en zei tegen de kapper: “KAPPERS BESTAAN NIET!” “Maar ik ben toch een kapper en ik sta hier vlak voor je,” antwoordde de kapper. “NEE!” Schreeuwde de cliënt. “Kappers bestaan gewoon niet. Als zij echt bestonden, zouden er geen mensen meer rond lopen met lang haar en ongetrimde baarden op de wereld.”

 

De kapper antwoordde: “Ach, wij kappers bestaan zeker wel. Het zijn gewoon de mensen die niet naar ons komen.” “Exact!” ging de man verder. “Dat is het hem nou juist. God bestaat ook zeer zeker wel. Het zijn juist de mensen die niet naar Hem gaan en Hem niet opzoeken. En daarom is er zoveel ellende op de aarde.

Gezegende Zondagen u toegewenst.

 

Deken Wilbert van Rens

 

Mededelingen: Allerheiligen en Allerzielen zijn altijd op 1 en 2 november. Dat is dit jaar 2017 op een woensdag en donderdag. De zondag eraan voorafgaand worden de Kerkhofdiensten gehouden: dus op zondag 29 oktober 2017

 Copyright © 1963-2017 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.