Sint Rosa

 

Op zondag 27 augustus a.s. Sint Rosaprocessie:

het feest der herkenning maakt ’t goede leven in Sittard

 

Dit jaar met St.-Rosa kiest het gemeentelijk St.-Rosafestival voor een meer uitgewerkte titel van vorig jaar: “ Het feest der herkenning maakt ’t goede leven in Sittard “. Meer aandacht dus voor veel goedheid die ons zo maar wordt geschonken. Maar wat kan zo’n meisje als H. Rosa ons nog aanreiken? Heiligenleven van vroeger… (Rosa leefde van 1586-1617) heeft dat nog invloed? Festivalactiviteiten en activiteiten gekoppeld aan kerkelijke gebeurtenissen liggen ver uit elkaar. Is dat zo? De laatste tijd wandel ik wat meer in en rondom de Kollenberg. Ik ben geen sportmens, maar ik voel soms heel indringend wat de natuur en de Kollenberg ons te bieden heeft. Vaak flitst een sporter/renner me voorbij, of een e-biker (fietser) gaat in rap tempo de berg op. Daarbij vroeg ik me af: wat zien die twee eigenlijk? De sporter kijkt af en toe op een bandje met klokje op zijn arm, het lijkt wel of die afklokt…. zoals de duivenliefhebbers dat vroeger deden. En de oudere dame met de e-fiets flitst als een jonge vrouw door het landschap, maar zien ze wel wat? Wil je wel wat zien? Ik stopte even om te kijken naar een voetval onder bij de opgang naar de St.-Rosakapel: de 4e Voetval. Zen oude tekst….. staat er onder op de zuil: Jezus wordt vreedelijk gegeeseld ….staat er in de oud-Nederlandse schrijfwijze van onze spraakkunst, maar de taal is duidelijk. Heel de weg naar boven is mooi en de moeite waard om te beklimmen. Hoe rustiger men loopt, hoe dieper je de stappen van de voetvallen voelt. Voetvallen…. Jezus wordt gegeseld…… sommige geselen zichzelf bij al die sportdruk die men zichzelf oplegt. Het meisje Rosa zou zichzelf ook wel eens gegeseld hebben: met een soort karwats met ijzerpuntjes sloeg ze zichzelf. Ze wilde voelen wat Jezus toen gevoeld heeft. Kijk zo’n voetval dwingt je een moment even stil te staan: wat is de meerwaarde van de sportgeselingen van tegenwoordig. Alsmaar meer en meer jezelf afbeulen en dan minachtend doen over die heiligen van vroeger die zich af en toe sloegen met een karwats.

 

Bijzonder die voetvallen. Waar komt dat eigenlijk vandaan? Kijken we in ons Limburgs land dan zien we maar op een paar plaatsen bij belangrijke devotiekapellen de beroemde voetvallen. Bij ons in Sittard bij St.-Rosakapel; in Echt bij Schilbergkapel met 7 prachtige voetvallen tev OLVrouw en verder zijn er hier en daar nog wat restanten overgebleven van verloren gegane voetvallen: zoals in Valkenburg, Geleen enz. Het woord Voetval zegt het letterlijk: pelgrim valt ten voet…… stop even ……. maar de eenzame fietser of sporter gaat door……. geen tijd of geen gevoel voor tijd?

 

Soms denk ik: mens-van-nu hou toch op om jezelf te kastijden. Hier en daar schieten allerlei sportaccommodaties uit de grond en de kostbare voetvallen worden enkel als monumenten beheerd voor het nageslacht. Maar een echte beheerder moet er ook mee leren “leven”. Je krijgt als gelovige van je voorouders kostbare bouwstenen van je geloof. Zo’n voetvallen zijn daar een prachtig voorbeeld van. We moeten ze niet alleen beheren…… maar ook daarmee je geloof leren “beheren”. Waarom staat er ineens op mijn levensweg die afbeelding….. midden in de natuur?? Onze voetvallen (7 stuks), verwijzen naar de smarten van Moeder Maria en helpen ons te beseffen dat St. Rosa ook dit lijden van Jezus en Moeder Maria heel diep en intens heeft bemediteerd. Zeven, het getal is een bijbels getal en verwijst naar de unieke genade Gods die daarin schuil gaat: dit kan alleen Gods genade zijn….. dit is geen eenvoudig menselijk werk, dit is Gods werk. Plotseling zien we aan de andere kant het Levetenhöfke. Het hoort niet direct bij de 7 voetvallen en toch onderbreekt het even onze route en het helpt ons te schakelen naar het moment daar waar Jezus staat. Deze Hof van Olijven beeldt duidelijk uit hoe Jezus in de grote verlatenheid en eenzaamheid alleen de beker van het lijden moet drinken: Je hoort Hem ineens zeggen….. niet mijn wil maar Uw wil geschiede….

 

Ik ga weer verder. Inderdaad iedere stap wordt intenser en je wordt je meer bewust van wat je ziet. Eraan voorbijgaan is jezelf opblazen tot een voorbijganger die meent iets te presteren. Maar ook die mens is als een vluchtige schaduw. Deze route is toch wel uniek: je hoort het gejuich van kinderen bij kindervakantiewerk of bij krombroodrapen, je hoort de klanken van harmonieën bij de St.-Rosaprocessie, het bidden van de rozenkrans en opeens overvalt je de stilte….. het is eigenlijk een toegangsweg naar de natuurkathedraal van St. Rosa. Hoeveel generaties en families Sittardenaren en vele andere pelgrims trekken hier jaarlijks naar toe? Wat voelen ze, wat ervaren ze, wat geven ze door. Ineens zie je het kapelletje. De herkenning begint te werken. Je ziet ineens allerlei mensen in gedachten bij de kapel staan, onze pelgrims van Sittard, met bisschoppen, priesters, acolieten, kerkkoren…… Ineens voel ik waar we als Kerk en St.-Rosacomité voor staan: houd dit in ere. Laat het niet los. Hoeveel plekken in Limburg hebben we al niet verloren die de warmte van ons geloof zo goed uitbeeldde. Herkenning is er juist om op tijd vast te houden, vast te leggen dat mag niet van ons weggenomen worden! Deze intrinsieke waarden van onze levensweg zie je in deze route naar St. Rosa. Onze voetvallen helpen ons even stil te staan. Het Levetenhöfke laat ons voelen dat we niet bang hoeven te zijn: Hij heeft voor ons de kelk van het lijden gedronken waardoor Hij ons helpt ons eigen lijden met Hem te dragen. Hier kan ik het gesprek met Hem en de H. Rosa aangaan. En in de stilte van de natuur herken ik zijn antwoord. Wat een geluk!!?? Is dat niet het goede leven in Sittard?? Dank aan al onze pelgrims die ons daarin zijn voorgegaan!!

 

Ik wens u toe een prachtig St.-Rosafeest. En….. natuurlijk zijn we dankbaar dat u ons financieel blijft helpen om dit alles: vanaf St.-Michielskerk, de Voetvallen, het Levetenhöfke tot en met St.-Rosakapel in stand te blijven houden. Het is onze ereplicht om dit alles dankbaar in goed banen te leiden. In gezamenlijkheid werken we hier aan, zowel Gemeente, het St.-Rosacomité en ook het Kerkbestuur.

 

Deken Wilbert van Rens

 Copyright © 1963-2018 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.