Parochienieuws

Woord pastoor

 

Één op éen

 

De stad waar ik woonde en opgroeide had een mooie en drukke binnenstad. We hadden een winkel en naast ons was een soort appartementencomplex. Het was niet een luxe appartement zoals men die tegenwoordig aantreft, maar meer een verouderd woonkazerne-achtige wooncomplex. Ik kan me herinneren dat 2 gezinnen boven/onder elkaar hun woonkamer hadden en slaapkamers, maar de keuken, toilet was gemeenschappelijk op de zg. overloop. Mijn ouderlijk huis (ernaast) was voor toen een luxe woning, weliswaar met winkel, maar we hadden een eigen keuken en zelfs toilet onder en boven op de 1e verdieping, maar geen douche of badkamer, dat was toen nog niet. Bij ons was er wel elke morgen de krant. Niets bijzonders. Later ontdekte ik dat onze buren (6 appartementen) ook de krant kregen. Dwz: de krant viel ’s morgens vroeg in de bus. Om 6u30 las men dan al het laatste nieuws en onze buurman, ome Karel, nam om 7u15 de krant mee terwijl hij zijn huis verliet. Hij stopte bij het weggaan de krant in de brievenbus bij de buurvrouw. Dat was al jaren zo. Tegen 9u bracht de buurvrouw de krant naar de onderbuurman, men noemde hem opa, en deze las uitgebreid de krant. Om circa 12u kwam Hilde opa warm eten brengen. Ze hadden een praatje en zij nam de krant weer mee. Haar man en zij lazen het laatste nieuws. Zij woonden niet in hetzelfde appartement, maar in het huis ernaast waar ook 6 appartementen waren. Iedereen kende elkaar, verdroeg elkaar, mijn moeder had ons zo opgevoed dat we vaker brood en warm eten moesten brengen bij een onzer “buren”. Wat ik hier schets, is zuiver de waarneming van toen. Niets bijzonders!.

 

De oudere bewoners van Sanderbout zullen ongetwijfeld hierin “beelden van toen” in Sanderbout ook herkennen. Hoeveel mensen in de woonwijk hebben niet hun kranten gedeeld? En later werd het de radio, vooral bij voetbalverslagen zat heel de buurt mee te luisteren of voetbalclubs in de buurt gewonnen of verloren hadden….. En toen kwam de TV, aanvankelijk keken we bij elkaar naar allerlei spannende verslagen, buren wisselden hun ideeën en opvattingen uit en menige huisvrouw loste allerlei huiselijke problemen op door het goede contact met elkaar. Buren konden soms heel “bijsturend zijn” . Natuurlijk het tegenovergestelde gebeurde ook wel eens. Maar nu?? De krant, tijdschrift, radio, tv, muziekinstallatie etc, alles is zo – privé - onder handbereik van elk adres. Het wordt alsmaar stiller in de contacten met elkaar. Hooguit laten we zien wat we op onze telefoon/iPhone hebben staan aan foto’s van onze kinderen, kleinkinderen enz. En nu gaat “Tussen de Rails” - na 55 jaar - niet meer verschijnen. Er worden argumenten opgesomd van verlies en teloorgang van de wijk Sanderbout, het verlies van gemeenschappelijkheid dat zich uitte in “geen eigen kerk meer”, geen scholen, bijna geen verenigingen meer, bijna geen winkels enz….. En vergeet niet de financiën …… maar als het nieuwe MFC er is, zullen we ons beraden. Als kerk hebben we er graag aan meegewerkt dat “ Onger de 2 Tores” er zou komen. Ook wij zagen de veranderingen van onze tijdsgeest zich zodanig opdringen dat men echt keuzes moet gaan maken.

 

Gelukkig hebben we onze website www.sanderbout.nl nog, die blijft in de lucht. En dat wordt eigenlijk de opvolger van “Tussen de Rails” maar dan nu digitaal. Maar dan zal het probleem van “opa” (uit het begin van dit artikel) hiermee niet opgelost zijn, die kreeg immers – weliswaar later op de dag - zijn “krantje” via via…. En de buurvrouwen die vroeger hun laatste nieuws en zorgen met elkaar deelden aan het hekwerk, die zien we helaas niet. Is er soms iemand die zijn telefoon, zijn iPhone of tablet met anderen even deelt… laat zien .. wat er zoal in onze buurt gebeurt? De tijdsgeest mag zo modern worden als het wil….. maar het gewone handwerk van naar elkaar omzien, blijft gewoon bestaan, daarin verandert niets. Één op één. Ik hoop u – één op één - te blijven bereiken.

Ook van onze kant onze hartelijke waardering en dankbaarheid aan het adres van de redactie van wijkblad “ Tussen de Rails”. We zijn jullie veel dank verschuldigd. Jullie hebben mede gezorgd dat het nieuws en de leuke weetjes gebracht werden van hart tot hart!! Blijft het doen via de website!! En: ZIJN ER JONGEREN die ouderen willen coachen hoe ze met een tablet moeten omgaan?? Dan kunnen onze ouderen (die minder thuis zijn in deze digitale wereld) toch het laatste nieuws en weetjes van onze wijk als eersten weten.

Via onze Kerk (door een sponsor gedoneerd) mag ik een tweetal mensen blij maken met een gloednieuwe tablet die ik mag overhandigen onder de volgende voorwaarden:

 

A. men heeft aan huis internet (voor o.a. telefoon,TV etc)

B. men beschikt zelf niet over een Ipad of Tablet

C. men wil zich bekwamen in het gebruik hiervan

D. men kan niet gemakkelijk over de benodigde geldmiddelen beschikken.

E. men wil toelaten dat een jongere hen hierin begeleidt.

F. men accepteert dat zieken/gehandicapten voorrang krijgen.

 

Meent u aan bovenstaande voorwaarden te voldoen, dan schrijft u een briefje persoonlijk aan

Deken W. van Rens

Kloosterplein 10

6131 EP Sittard

 

Uw briefje dient u persoonlijk te schrijven. Wie het eerste schrijft/ per post binnenkomt, en voldoet aan bovenstaande voorwaarden …. die is – na selectie door jury - de gelukkige. Want bij meerdere tijdige inschrijvingen zal de deken met een 2-tal kerkmeesters als jury een keuze maken uit de inzendingen. Dit alles moet schriftelijk binnen zijn voor 1 september 2018. Bij alle meldingen, krijgen aan huisgebonden mensen (zoals zieken, gehandicapten etc) voorrang.

De actie heet: TABLET 1 op 1. U schrijft dus: graag wil ik deelnemer zijn aan deze actie Tablet 1 op 1: uw naam en adres etc…. en dat men voldoet aan bovenstaande voorwaarden A t/m F. En dan uw handtekening. Zo helpen we elkaar om de nieuwe tijdsgeest beter te “verstaan”. TUSSEN DE RAILS: Nogmaals dank. En succes aan hen die zich hiervoor melden.

 

Deken Wilbert van Rens.

Woord pastoor

 

Een flits op een berg met wolken…… met geen camera te bevatten, wel met het geloof van je hart.

 

Afgelopen dagen mocht ik met een 25-tal mensen op bedevaart gaan. Met de autobus, naar Padua (H. Antonius), vervolgens naar San Giovanni Rotondo (H. Pater Pio) en toen via Assisi (H. Fransciscus en H. Clara) terug. U begrijpt wel dat we onderweg heel wat schitterende panorama’s

mochten zien. Ineens zaten we in de hoogste bergen en dan vervolgens in de schitterende dalen en valleien. Je voelt je heel klein, maar ook dankbaar dat je dit mag zien. We spraken als pelgrims veel met elkaar, baden en zongen, lachten en hadden de mooiste momenten die we met elkaar deelden. Onderweg moest ik denken aan wat de H. Schrift ons vertelt over de gedaanteverandering van de Heer. U kent het verhaal? Uit Mattheüs. 17,1-9

 

In die tijd nam Jezus Petrus, Jakobus en diens broeder Johannes met zich mee en bracht hen boven op een hoge berg, waar zij alleen waren. Hij werd voor hun ogen van gedaante veranderd: zijn gelaat begon te stralen als de zon en zijn kleed werd glanzend als het licht. Opeens verschenen hun Mozes en Elia, die zich met Hem onderhielden. Petrus nam het woord en zei tot Jezus: “Heer, het is goed dat wij hier zijn. Als Gij wilt zal ik hier, drie tenten opslaan, een voor U, een voor Mozes: en een voor Elia.” Nog had hij niet uitgesproken of een lichtende wolk overschaduwde hen en uit die wolk klonk een stem: “Dit is mijn Zoon, de Welbeminde, in wie Ik mijn behagen heb gesteld; luistert naar Hem” Op het horen daarvan wierpen de leerlingen zich ter aarde neer, aangegrepen door een hevige vrees. Maar Jezus kwam naar hen toe, raakte hen aan en zei: “Staat op en weest niet bang.” Toen zij hun ogen opsloegen zagen zij niemand dan alleen Jezus. Onder het afdalen van de berg gelastte Jezus hun: “Spreekt met niemand over wat ge hebt aanschouwd, voordat de Mensenzoon uit de doden is opgestaan.”

De verheerlijking van Jezus op de berg is een hoogtepunt in het Evangelie. De stem van God bevestigt de roeping en zending van Jezus. Maar de leerlingen begrijpen er niets van. Het onbegrip van de leerlingen voor de zending van hun meester is een steeds terugkerend thema in het Evangelie. Sommige evangelisten laten de leerlingen zelfs kibbelen over de ereplaatsen aan Jezus zijde. Wat ze gezien hebben, heeft hen nog niet kunnen leren wie Jezus werkelijk is. Bergen zijn belangrijke plaatsen in de Bijbel. Hoe hoger, hoe belangrijker. Hoe hoger de berg is, hoe dichter je bij de hemel bent. Hier dus, op de hoge plek, vindt er een ontmoeting met God plaats. Zoals ooit Mozes de berg op ging en terug kwam met de Tien Woorden van God (de tien ‘geboden’). In de ontmoeting met God vindt Jezus nieuwe kracht om verder te gaan op de moeilijke weg. Jezus is een middelaar tussen God en de mensen. Daarom is Hij zowel God als mens. We zien hem gewoon als mens op aarde, maar op deze hoge berg zien zijn leerlingen hem even in Gods licht. Dat is anders, Hij is anders; daarom het thema: ‘Gedaanteverandering’. De leerlingen kunnen nu duidelijker zien dat Hij meer is dan gewoon een mens. Het goddelijke in Hem komt aan het licht.

 

Deze gebeurtenis uit het leven van Jezus staat bekend als de Transfiguratie. Het uiterlijk van Jezus (zijn figura) werd veranderd. Met Jezus op de berg zien we ineens Mozes en Elia. Ze hebben de nodige overeenkomsten. Ze worden gezien als de twee grootste profeten van Israël. Mozes staat er als de grote man van de Wet, de Tora, de eerste vijf boeken van de Bijbel. Elia vertegenwoordigt de profeten van Israël.

 

Beiden kunnen ze Jezus vertellen hoe moeilijk ze het zelf gehad hebben, maar dat ze toch door zijn gegaan en vol hebben gehouden: "De volhouder wint. Wees niet bang en geef niet op!” lijken ze Jezus aan te moedigen, nu Hij op weg is naar Jeruzalem. Mozes en Elia fungeren in dit verhaal als getuigen dat Jezus – net als zij zelf - een dienaar van God is. Ook zijn er diverse overeenkomsten van henzelf met Jezus zelf aan te wijzen. Dit alles benadrukt voor de leerlingen wie Jezus is. Zij realiseren zich daarmee dat God al zijn beloften wil vervullen. In ons land van fraaie wolkenluchten zijn we geneigd om wolken voor een gewoon verschijnsel te houden die we nu eenmaal zien als we omhoog kijken. We genieten er soms van, maar we zien er niet veel bijzonders in. In bijbelse taal is een wolk meer; het is vaak een teken van Gods aanwezigheid. We komen de wolk tegen in Exodus (Exodus 13) als wegwijzer voor het volk dat door de woestijn trekt, van Egypte naar het beloofde land. God wijst hen de weg, overdag in een wolk, in de nacht als een vuurkolom. De wolk bedekt ook de berg Sinaï toen Mozes namens het volk op de berg ging spreken met God. En als de tent der samenkomst in gebruik wordt genomen daalt er eveneens een wolk over deze tent heen als teken dat God er voortaan zal wonen. (Exodus 40). De wolk is een mooi symbool van God. Want we weten allemaal hoeveel een wolk kan verbergen. Iedereen die wel eens op een regenachtige dag gevlogen heeft en opsteeg tot boven de wolken weet hoe anders, hoe stralend het daar boven is. De wolk verbergt en bewaart het Geheim dat God is….. zorgvuldig. Dat geldt ook voor het geheim van de goddelijkheid van Jezus. Vandaar op die berg zien de leerlingen er een glimpje van. En dan komt de wolk, die ons tegelijk vertelt dat God aanwezig is en dat we niet alles te weten zullen komen. Want er is een groot geheimenis rond Jezus. Als Hij straks ten hemel wordt opgenomen is die wolk er weer. En dan zal Jezus erin opgenomen worden.

 

Gebruik uw ogen goed als u een paar dagen met vakantie gaat. Kijk naar de wolken, de bergen en naar die vele flitsen van schoonheid in de natuur. In die prachtige momenten spreekt God tot U en mij. God houdt zich niet verborgen…… maar schenkt ons juist in die prachtige natuur zijn hemelse geborgenheid! Hij geeft ons weer moed op onze ontdekkingstochten door het leven. Mooie vakantiemomenten toegewenst. Een glimpje van een flits geeft al een heel andere kijk op je leven. Wees daarvoor dankbaar!

 

Deken Wilbert van Rens

Gezegende zondagen

 

Het doet me pijn dat de kerkelijkheid zo sterk is afgenomen. Misschien dezelfde pijn wanneer je als vader of moeder je eigen kinderen en kleinkinderen niet meer ziet. Vooral zondags…. dan is het pijnlijkst. Je ziet je buren in de straat, ze stappen in de auto, gaan naar bushalte of krijgen bezoek. En in jouw huis is het erg stil, zeker op zondag…… Was die zondag maar voorbij, denk je vaak.

 

Menige pastoor denkt in West-Europa en in Nederland ook zo. Soms kun je in je kerkgebouw de gelovigen zo zien weggaan….. alleen de grijze haren en oude hoofden bevolken de kerkbanken. Kerk en geloof is iets voor “dommen”…… ofwel is niet van deze tijd. Pijnlijk zie je de ouderen op een dag niet meer komen naar de kerk, ze hebben het trouw volgehouden maar sommigen kunnen wegens afnemende gezondheid en het afzwakken van hun krachten niet meer komen.

 

Jongeren van nu hebben veel meer toekomstmogelijkheden dan vele generaties voor hun tijd. Ze beseffen dit voordeel niet of willen het niet beseffen. Dit komt deels doordat ze niet mee krijgen, niet bevatten wat ouderen voor hen hebben betekend. Soms denk ik dat jongere generaties zo eenkennig en egocentrisch opgroeien, dat ze geen oog en oor hebben wat om hen heen gebeurt en wat voor hen al verwezenlijkt is. Trouw. Dat is het sleutelwoord, dat is de code voor de toekomst. Je hebt codes nodig voor je telefoon, je computer, bankrekening enz. Daaraan is gekoppeld dat je deze niet met anderen deelt, tenzij in de sfeer van je gezin, of als het je dierbare treft, want daar is het veilig, daar is geborgenheid. Bekijk eens hoe vaak we codes benutten? Hoe vaak gebruik je het niet voor vertrouwelijke gegevens? En dan heb je zo vanzelfsprekend toegang. En hoe is het met trouw in onze kerk? Onze code van trouw en toegang tot onze kerk? Misschien moet ik zeggen wat hebben u of ik gedaan met de code van trouw jegens God en mensen. Je kreeg aan het begin van je leven bij het doopsel de code van trouw: je hoort bij onze kerkgemeenschap. Wat heb je ermee gedaan. Ligt je code ergens opgeborgen totdat ik ze eens nodig heb…. of wordt ze zelfs verwaarloosd vergeten, zo van wat moet ik ermee? Ja, ik heb ze gekregen van mijn ouders, ze vinden het erg dat ik ze laat liggen, maar ja …… zij komen ook uit een ander ouderwets tijdperk, is mijn overtuiging. Ik ben van de huidige tijd, zij van die oude tijden…… Maar ben je daarom beter??

 

De zondag is soms het ergst….. zeggen sommige ouderen. Je voelt je zo verlaten. Kinderen hebben het druk ….. zeggen ze …. Vragen ze zich wel eens af hoe wij het vroeger moesten doen zonder de vele technische hulpmiddelen van nu? En toen was trouw vanzelfsprekend. Nu lijkt het of men erom moet bedelen. De kaarsen worden zondag aangestoken in de kerk. De Mis begint zo. Trouw komen de bekende kerkgangers binnen. Ze kijken naar elkaar en groeten elkaar: verheugd dat men elkaar weer ziet. Ze hebben allemaal dezelfde pijn. We missen onze jongeren, onze generaties na ons. Die doen juist alsof zij de toekomst hebben. Ze hebben gelijk….. wat leeftijd betreft. Maar de leegheid van hun innerlijk leven tekent zich nu af in de leegheid van onze kerken. We missen hen zeer.

Daarom steken we elke zondag voor onze afwezigen een kaarsje aan. Hopelijk wordt ons gebed verhoord, niet om ons gelijk, maar om hun aller geluk, innerlijk geluk wel te verstaan. U kent toch het verhaal van de kapper?

 

Een man ging naar de kapper om zijn haar en baard te laten knippen. Ze begonnen te discussiëren en spraken over vele zaken. Al gauw kwamen ze bij de bekende vraag of God wel bestaat. De kapper zei: “kijk, ik geloof niet dat God bestaat.” “Waarom zeg je zoiets”? vroeg de man.

“Nou, iemand hoeft alleen maar naar de wereld te kijken en hij zal zien dat God niet bestaat. Als God echt bestaat, zouden daar dan zoveel zieke mensen zijn? Zouden daar zoveel gehandicapte kinderen zijn? Zoveel oorlogen, zoveel natuurgeweld met vele dodelijke slachtoffers. Nee, als Hij echt bestond, zou er geen ellende zijn op de aarde. Ik kan me niet voorstellen dat een God dit allemaal kan toestaan. De man was even stil maar zei verder niets. De kapper was inmiddels klaar en de man verliet de zaak. Onderweg naar huis zag hij een oude man op straat met een heel lang haar en ongetrimde baard. De man ging onmiddellijk weer terug naar de kapperszaak en zei tegen de kapper: “KAPPERS BESTAAN NIET!” “Maar ik ben toch een kapper en ik sta hier vlak voor je,” antwoordde de kapper. “NEE!” Schreeuwde de cliënt. “Kappers bestaan gewoon niet. Als zij echt bestonden, zouden er geen mensen meer rond lopen met lang haar en ongetrimde baarden op de wereld.”

 

De kapper antwoordde: “Ach, wij kappers bestaan zeker wel. Het zijn gewoon de mensen die niet naar ons komen.” “Exact!” ging de man verder. “Dat is het hem nou juist. God bestaat ook zeer zeker wel. Het zijn juist de mensen die niet naar Hem gaan en Hem niet opzoeken. En daarom is er zoveel ellende op de aarde.

Gezegende Zondagen u toegewenst.

 

Deken Wilbert van Rens

 

Mededelingen: Allerheiligen en Allerzielen zijn altijd op 1 en 2 november. Dat is dit jaar 2017 op een woensdag en donderdag. De zondag eraan voorafgaand worden de Kerkhofdiensten gehouden: dus op zondag 29 oktober 2017

Sint Rosa

 

Op zondag 27 augustus a.s. Sint Rosaprocessie:

het feest der herkenning maakt ’t goede leven in Sittard

 

Dit jaar met St.-Rosa kiest het gemeentelijk St.-Rosafestival voor een meer uitgewerkte titel van vorig jaar: “ Het feest der herkenning maakt ’t goede leven in Sittard “. Meer aandacht dus voor veel goedheid die ons zo maar wordt geschonken. Maar wat kan zo’n meisje als H. Rosa ons nog aanreiken? Heiligenleven van vroeger… (Rosa leefde van 1586-1617) heeft dat nog invloed? Festivalactiviteiten en activiteiten gekoppeld aan kerkelijke gebeurtenissen liggen ver uit elkaar. Is dat zo? De laatste tijd wandel ik wat meer in en rondom de Kollenberg. Ik ben geen sportmens, maar ik voel soms heel indringend wat de natuur en de Kollenberg ons te bieden heeft. Vaak flitst een sporter/renner me voorbij, of een e-biker (fietser) gaat in rap tempo de berg op. Daarbij vroeg ik me af: wat zien die twee eigenlijk? De sporter kijkt af en toe op een bandje met klokje op zijn arm, het lijkt wel of die afklokt…. zoals de duivenliefhebbers dat vroeger deden. En de oudere dame met de e-fiets flitst als een jonge vrouw door het landschap, maar zien ze wel wat? Wil je wel wat zien? Ik stopte even om te kijken naar een voetval onder bij de opgang naar de St.-Rosakapel: de 4e Voetval. Zen oude tekst….. staat er onder op de zuil: Jezus wordt vreedelijk gegeeseld ….staat er in de oud-Nederlandse schrijfwijze van onze spraakkunst, maar de taal is duidelijk. Heel de weg naar boven is mooi en de moeite waard om te beklimmen. Hoe rustiger men loopt, hoe dieper je de stappen van de voetvallen voelt. Voetvallen…. Jezus wordt gegeseld…… sommige geselen zichzelf bij al die sportdruk die men zichzelf oplegt. Het meisje Rosa zou zichzelf ook wel eens gegeseld hebben: met een soort karwats met ijzerpuntjes sloeg ze zichzelf. Ze wilde voelen wat Jezus toen gevoeld heeft. Kijk zo’n voetval dwingt je een moment even stil te staan: wat is de meerwaarde van de sportgeselingen van tegenwoordig. Alsmaar meer en meer jezelf afbeulen en dan minachtend doen over die heiligen van vroeger die zich af en toe sloegen met een karwats.

 

Bijzonder die voetvallen. Waar komt dat eigenlijk vandaan? Kijken we in ons Limburgs land dan zien we maar op een paar plaatsen bij belangrijke devotiekapellen de beroemde voetvallen. Bij ons in Sittard bij St.-Rosakapel; in Echt bij Schilbergkapel met 7 prachtige voetvallen tev OLVrouw en verder zijn er hier en daar nog wat restanten overgebleven van verloren gegane voetvallen: zoals in Valkenburg, Geleen enz. Het woord Voetval zegt het letterlijk: pelgrim valt ten voet…… stop even ……. maar de eenzame fietser of sporter gaat door……. geen tijd of geen gevoel voor tijd?

 

Soms denk ik: mens-van-nu hou toch op om jezelf te kastijden. Hier en daar schieten allerlei sportaccommodaties uit de grond en de kostbare voetvallen worden enkel als monumenten beheerd voor het nageslacht. Maar een echte beheerder moet er ook mee leren “leven”. Je krijgt als gelovige van je voorouders kostbare bouwstenen van je geloof. Zo’n voetvallen zijn daar een prachtig voorbeeld van. We moeten ze niet alleen beheren…… maar ook daarmee je geloof leren “beheren”. Waarom staat er ineens op mijn levensweg die afbeelding….. midden in de natuur?? Onze voetvallen (7 stuks), verwijzen naar de smarten van Moeder Maria en helpen ons te beseffen dat St. Rosa ook dit lijden van Jezus en Moeder Maria heel diep en intens heeft bemediteerd. Zeven, het getal is een bijbels getal en verwijst naar de unieke genade Gods die daarin schuil gaat: dit kan alleen Gods genade zijn….. dit is geen eenvoudig menselijk werk, dit is Gods werk. Plotseling zien we aan de andere kant het Levetenhöfke. Het hoort niet direct bij de 7 voetvallen en toch onderbreekt het even onze route en het helpt ons te schakelen naar het moment daar waar Jezus staat. Deze Hof van Olijven beeldt duidelijk uit hoe Jezus in de grote verlatenheid en eenzaamheid alleen de beker van het lijden moet drinken: Je hoort Hem ineens zeggen….. niet mijn wil maar Uw wil geschiede….

 

Ik ga weer verder. Inderdaad iedere stap wordt intenser en je wordt je meer bewust van wat je ziet. Eraan voorbijgaan is jezelf opblazen tot een voorbijganger die meent iets te presteren. Maar ook die mens is als een vluchtige schaduw. Deze route is toch wel uniek: je hoort het gejuich van kinderen bij kindervakantiewerk of bij krombroodrapen, je hoort de klanken van harmonieën bij de St.-Rosaprocessie, het bidden van de rozenkrans en opeens overvalt je de stilte….. het is eigenlijk een toegangsweg naar de natuurkathedraal van St. Rosa. Hoeveel generaties en families Sittardenaren en vele andere pelgrims trekken hier jaarlijks naar toe? Wat voelen ze, wat ervaren ze, wat geven ze door. Ineens zie je het kapelletje. De herkenning begint te werken. Je ziet ineens allerlei mensen in gedachten bij de kapel staan, onze pelgrims van Sittard, met bisschoppen, priesters, acolieten, kerkkoren…… Ineens voel ik waar we als Kerk en St.-Rosacomité voor staan: houd dit in ere. Laat het niet los. Hoeveel plekken in Limburg hebben we al niet verloren die de warmte van ons geloof zo goed uitbeeldde. Herkenning is er juist om op tijd vast te houden, vast te leggen dat mag niet van ons weggenomen worden! Deze intrinsieke waarden van onze levensweg zie je in deze route naar St. Rosa. Onze voetvallen helpen ons even stil te staan. Het Levetenhöfke laat ons voelen dat we niet bang hoeven te zijn: Hij heeft voor ons de kelk van het lijden gedronken waardoor Hij ons helpt ons eigen lijden met Hem te dragen. Hier kan ik het gesprek met Hem en de H. Rosa aangaan. En in de stilte van de natuur herken ik zijn antwoord. Wat een geluk!!?? Is dat niet het goede leven in Sittard?? Dank aan al onze pelgrims die ons daarin zijn voorgegaan!!

 

Ik wens u toe een prachtig St.-Rosafeest. En….. natuurlijk zijn we dankbaar dat u ons financieel blijft helpen om dit alles: vanaf St.-Michielskerk, de Voetvallen, het Levetenhöfke tot en met St.-Rosakapel in stand te blijven houden. Het is onze ereplicht om dit alles dankbaar in goed banen te leiden. In gezamenlijkheid werken we hier aan, zowel Gemeente, het St.-Rosacomité en ook het Kerkbestuur.

 

Deken Wilbert van Rens

Historie H Gemmakerk

 

Prof. Dr. J. J. M. Timmers vermelding "interessant -bouwwerk" in het boekje - Sittard - is een bewijs voor de architectonische waarde van onze kerk. De kerk, die in 1953 geconsacreerd werd, is een werk van wijlen architect Alfons Boosten uit Maastricht.

Het gebouw bestaat uit het hoge middenschip, een zijbeuk en het ingangsportaal. Het priesterkoor met de belendende sacristie en het voormalige koor met kinderkapel vormen samen een soort dwarsbeuk. .Het geheel vormt ongeveer een kruis (bij uitstek het symbool van het Christendom). Vaak bouwde men tegen zo'n dwarsbeuk nog een halfronde ruimte: de absis. Onze kerk bezit geen absis, maar de architect heeft wel de muren van het priesterkoor duidelijk een ronde gedaante gegeven. Een ander 'bijzonder kenmerk van onze kerk is wel het steil oplopende dak van het middenschip. Dit dak wordt naar de vorm lessenaarsdak genoemd (naar de antieke lessenaars). Dergelijke dakconstructies zijn typisch voor architect Boosten, die vond, dat een dak, naast de beschermende functie, ook een mooie aanblik moet ,bieden. Alfons Boosten ontwierp vele huizen, waarvan de hellende daken tot de ingang reikten, hetgeen een landhuisachtige indruk geeft (o.a. in Venlo).

Onze kerk is zoals alle kerken,georiënteerd, d.w.z. het altaar is naar de Orient ((het oosten) gericht. De zijbeuk werd gebouwd om trekkende bewegingen, zoals processies mogelijk te maken. Op de plaats van de oorspronkelijke viering (dus het door hout afgesloten gedeelte) verrezen twee vieringtorentjes. Op een van deze torenspitsen staat een windhaan. Het plaatsen van hanen op kerk torens heeft waarschijnlijk met de bijbel verband. Immers Christus sprak toet Petrus de woorden: "Eer de haan kraait zult gij Mij driemaal verloochenen (Math. 26:34)". De hoge eindgevel van het middenschip bood plaats voor een roosvenster, d.w.z. een rond venster vanuit het midden door staven gedeeld. Dit roosvenster.is een geschenk van de parochie aan haar tweede pastoor, de Eerwaarde Heer Akkermans, bij zijn 25-jarig priesterschap. Aan de zuidzijde (nabij de sacristie) is de kerk gestut door drie eenvoudige, driehoekige steunberen. Het mooiste panorama van de kerk verkrijgt men boven op de Wintrakerberg.

Het interieur van onze kerk is weliswaar modern, maar daarom niet minder interessant. Het meest opvallende deel van de kerkinventaris is het altaarkruis. Het corpus van het kruis is 3,20 meter hoog en werd vervaardigd door Charles Rips. Deze kunstenaar maakte ook het Onze Lieve Vrouwe beeld (2,20 meter hoog) en de 14 afbeeldingen van de kruisweg. Voor de inwijding van de kerk hing het corpus van het altaarkruis aan de oostzijde van de noodkerk (het houten gebouw, dat later als klooster gebruikt werd en in 1963/1964 door de voorgevel van het huidige klooster vervangen werd).

De eerste steen van onze kerk is aan de rechterzijde van het altaar ingemetseld. Het opschrift op deze steen luidt: LAETARE JERUSALEM: A.D. 1952 ME POSUIT REV. DECANUS SITTARDIENSIS ET TEMPLUM HOC AEDIFICAVIT REV. DOM. H. SMEETS, PAROCHUS, DEDICAVITQUE DEO, QUI BEATAM GEMMAM FILLII SUI PATIENTIS MAGINEM EFFECIT. UT IPSA INTERCEDENTE OMNES PAROECIANT CHRISTI GLOMAE PARTICIPES FIERI MEREANTUR. DIE 23 MARTII

Vrij vertaald betekent dit: Verheug u Jerusalem: in het jaar des Heren 1952 heeft de eerwaarde Heer deken van Sittard (deken Haenets) mij geplaatst en deze kerk heeft gebouwd de Eerwaarde Heer H. Smeets, parochieherder, en hij heeft ze aan God gewijd. Die de gelukzalige Gemma tot evenbeeld van het lijden van Zijn zoon maakte, opdat door haar tussenkomst alle parochianen verdienen deelachtig te worden aan de roem van Christus. De 23e maart.

Uit "LAETARE JERUSALEM" kunnen we afleiden, dat de wijding op Half-Vasten geschiedde (de z.g.n. Zondag Laetare). De luidklok kwam pas in 1958 gereed. Zij draagt het volgende opschrift: MOGE ONDER DE BESCHERMING AN DE H. HUBERTUS MIJN ROEPSTEM WEERKLANK VINDEN IN HET BIDDEN EN OFFEREN DEZER GEMEENSCHAP. A.D. 1958

De klok werd door fa. Petit en Fritsen gegoten. Ok het misdienaarsbelletje is rijk versierd. O het belletje staan vier dieren met hun Latijnse benamingen: LEO (leeuw); AGNUS (lam); PELICANUS (pelikaan); AQUILA (arend). De kerk bezit drie beschilderde ramen van Eugène Laudy. Het eerste van de drie draagt als onderschrift een notenbalk, ten teken dat Mej. M. Laudy het schonk. Het tweede raam vermeldt ons, dat het op 29 april 1962 door de parochianen aan de Z.E.H. Smeets geschonken werdt. Het,derde raam is een geschenk van de fam. Bouman-Windels. Het met korenhalmen versierde tabernakel draagt het toepasselijke opschrift EGO SUM PANIS VITAE (Ik ben het brood des levens).

Het St. Jozefbeeld is een geschenk van de kloostergemeenschap aan de Z.E.H. Smeets ter ere van zijn 25-jarig priesterschap. Tenslotte bezit de kerk een fraai beeld van de H. Gemma.

Peter Boudewijn

 Copyright © 1963-2018 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.