Parochienieuws

Pasen

 

Pasen begint eenzaam onder het kruis

 

En daar stonden ze: eenzaam onder het kruis. Moeder Maria en apostel Johannes. Er waren nog een paar vrouwen (o.a. Maria Magdalena) die met hen treurden. Dat was een onderdeel uit het verdrietige leven van de wereldstad van die dagen. Kruisdood: donkere en akelige donderwolken begeleidden destijds het rampzalig sterven van Jezus. Verlatenheid en toch Gods aanwezigheid?? Waar was God dan?? Maar de graankorrel moest in de aarde vallen….. Ieder jaar op Goede Vrijdag zijn er (gelukkig) nog altijd mensen die even stil staan bij het moment van Jezus’kruisdood. Nooit vergeet ik hoe mijn vader, brood en banketbakker, op Goede Vrijdag, met de knecht naar onze keuken ging, moeder sloot de winkel, lichten uit, machine stop, en op de knieën gezeten bad mijn vader een gedeelte van de rozenkrans. Ik vond het gelijkwaardig met liturgie in de kerk, ja ik ervoer zelfs de gevoelslijnen naar de ware gebeurtenis van destijds. In de komende weken zullen we weer allerlei aankondigingen lezen van concerten en de meest indrukwekkende muziekuitvoeringen: denkt u maar aan: rockopera Jesus Christ Superstar, of Matthäus Passion (JS Bach), of het Requiem van WA Mozart of de Krönungsmesse, of hier en daar worden populaire liederen uit de Bijbel ten gehore gebracht zoals bij menige discoavond te beluisteren valt: Rivers of Babylon: dat lied heeft het over wat de Bijbel ons vertelt: nl. gedeeltes uit Psalmen 19 en 137. Het gaat over de Joden in ballingschap die aan de rivieren in Babel weemoedig terugdenken aan hun vaderland………Of we zien op TV hoe het oude lijdensverhaal (Passion) op moderne wijze wordt uitgebeeld in de straten van onze steden, o.a. door BN’-ers met een groot lichtend kruis en dat alles wordt rechtstreeks door TV uitgezonden en velen volgen dan de moderne versie van de aloude kruisweg van Jezus………

 

Het doet me pijn, niet dat ik dit alles weet of hoor, maar de pijn zit in de ontkenning: het niet (willen) weten en beleven van de wezenlijke achtergrond van deze geweldige muziekcomposities of uitvoeringen. De groten der aarde op muzikaal gebied zoals Bach, Mozart enz. hebben hun kwaliteit ten beste gegeven om dit mysterie te beschrijven. Hun muzikale vertolking maakt al de teksten hierom alleen maar intenser en beter begrijpelijk. Des te meer is het pijnlijk dat men dit niet als uitgangspunt hanteert. Je dierbare ligt in het ziekenhuis, zelfs op sterven. Dan verlang je niet naar muziek of vertolking. Je verlangt naar gedeelde geborgenheid. Je moet er geen podium van maken. Op een podium etaleer je, toon je….. maar in een ziekenkamer deel je….. Het gevaar van onze moderne tijd is nu het loslaten van de werkelijke gebeurtenis: men abstraheert een bepaalde gebeurtenis en maakt er een hele kundige uitbeelding van waardoor men eerder geraakt wordt door de kunstzinnige verbeelding dan door de feitelijke acties. Men wordt heerlijk geleid en begeleid in de diep smartelijk getroffen situatie en vergeet helemaal dat je in de sterfkamer zit. Je kunt wel huilen, maar je voelt eerder de schoonheid van de smart dan dat men de smart met elkaar deelt!! Eigenlijk….. deelt men niet in smart, maar men “geniet” van de smartelijke uitbeelding.

Kun je deze goddelijke smart wel kunstzinnig uitbeelden? Ik ben ervan overtuigd dat we dit nooit kunnen. Je kunt hoogstens in de liturgie vieren hoe God ons persoonlijk nabij komt bij het overwegen van al die teksten. Daarvoor heb je geloof nodig, maar allereerst het verlangen om tot dit geloof te komen. Want geloven kun je niet zomaar even regelen. Geloof word je aangereikt als je er oprecht naar verlangt. En dat kost oefening. Daarom is het noodzakelijk dat je verblijft in een ruimte of omgeving waardoor je die biddende opstelling kunt delen en waarmaken. Of het nou een keukenruimte is of een kerkgebouw, een ziekenkamer etc…… als men maar kan ondervinden hoe God tot u en mij spreekt.

 

Maar waar is God dan bij dit alles? Als Hij dan niet zo vanzelfsprekend aanwezig is bij al knappe kundige muziekmomenten uitgevoerd door beroemde kunstenaars, is Hij er dan wel bij die knullige gebedsmomenten in kerken en kamers van gewone eenvoudige lieden? Gelukkig gaan we niet over aanwezigheid van God zelf. Het is de Heer die dat zelf bepaalt. En vaak heb je momenten van diepgang nodig om zo’n bijzonder moment te herkennen. Ik herinner me een gedeelte van een verslaggeving over het appèl van gevangenen in een van de kampen in de 2e wereldoorlog. Bij inspectie bleek iemand er niet te zijn, gevlucht of zoiets, en medegevangenen werden ter verantwoording geroepen om te vertellen wie dat gezien had. Geen antwoord! De commandant gaf opdracht 6 willekeurig gekozen gevangenen uit de rij te halen en voor aller ogen op te hangen.

 

Iedereen moest toekijken. Er was ook een jongetje bij van 11 jaar. Hij hing aan de strop te bengelen, hij kon maar moeilijk sterven omdat hij zo broodmager was en bijna niks woog. Ineens stampte een (ongelovige) gevangene een andere collega (met wie hij veel discussie over geloof had) in de rug en siste: “waar is die God van jou nu?”. Toen antwoordde deze met tranen in de ogen: “zie je niet dat Hij daar hangt te bungelen aan de galg??”. Waar is God? Je kunt Hem niet afroepen wanneer het jou uitkomt. God is er voor U en mij!! Maar de mooiste aria of kunstwerk zal Hem nooit kunnen raken…… Hij wordt geraakt enkel door ons geloof! Daarom dat onze goede God juist bij heel kwetsbare mensen uniek nabij is. In een ziekenkamer, bij een ongeluk, bij een gebed, etc…… maar in kunstuitingen die meer de oren strelen van mensen dan dat het hun hart raakt, zal men geen Liefde van God kunnen voelen. Men vult wel de leegte van hun eigen “ik” met mooie klanken en met applaus spoelt men de leegte weg. En daar stonden ze: eenzaam onder het kruis. Moeder Maria en apostel Johannes. En toch is het graf op Paasmorgen leeg!! En waar staat U dan ?? Zalig Pasen.

 

Deken Wilbert van Rens, Sittard.

Diensten kerstmis

 

Dinsdag 13 december: Aansluitend aan de avondmis in de St.-Petruskerk: Boeteviering – met mogelijkheid tot ontvangen van biechtsacrament - ter voorbereiding op Kerstmis

17.00 uur: St.-Petruskerk: Kindje wiegen, speciaal bedoeld voor kinderen voor kinderen t/m groep 2 van de basisschool en hun ouders.

18.00 uur: St.-Petruskerk: Gezinsmis, speciaal voor kinderen vanaf groep 3 en hun ouders

v.a. 20.00 uur: St.-Petruskerk: Vigiliedienst met lezing en gebed, muziek en samenzang ter voorbereiding op de Nachtmis van 20.30 uur. Vanaf 22.45 uur: St.-Michielskerk: Vigiliedienst ter voorbereiding op de Nachtmis van 23.00 uur, m.m.v. het Michielkoor.

 

Zondag 25 december: Eerste Kerstdag. 11.30 uur Hoogmis in de Petruskerk. In de St.-Michielskerk is er één Heilige Mis om 9u30.

Maandag 26 december: Tweede Kerstdag. De heilige Missen zijn als op zondag.

Vrijdag 30 december: Feest van de Heilige Familie, Jezus, Maria, Jozef

Zaterdag 31 december: Silvesteravond/Oudjaar. Om 18.00 uur in de St.-Petruskerk: grote dankdienst.

 

Zondag 1 januari 2017: Na de Hoogmis van 11.00 uur in de St.-Petruskerk bent u van harte welkom op de Nieuwjaarsreceptie in het Mariapark (tegenover de Basiliek).

Voor alle informatie van alle diensten in de kerken van Sittard of opgave misintenties, ofwel vragen voor doopsel, huwelijk en uitvaart, of ziekencommunie aan huis: bel naar kantoor dekenaat: 046-4512275 of mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. Of kijk op: www.rk-kerken-sittard.nl. Contactpersoon voor pastoraal voor de parochie H. Gemma, Sanderbout is : Past. P. Kerkhofs, Leyenbroekerweg 107, tel 046 4008960 of 06 23077718.

Een os en een ezel

 

Een os en een ezel De advent is al bijna om en weldra wordt het kerstavond. Dan zal het in menige woning even stil zijn en kijkt men naar de kerststal. Tenminste in woningen waar men nog kerstmis viert. Bethlehem is nu eenmaal de stad waar allerlei uitersten met elkaar botsen: zoekende mensen (vreemdelingen) die geen onderdak konden vinden en de eigen bevolking die in herbergen zaten, bomvol. Op de verre velden was het stil, misschien wel doodstil voor een buitenstaander, maar voor het zoekende paar begon een bijzondere nacht. Het nieuwe leven kondigde zich aan. De natuur met haar grotten en stallen waren de enige beschutte plekken. Een voederbak stond gereed. Een os en ezel hadden wellicht daar hun onderkomen, wachtend op hun herder. Het is nu anno 2017 nog altijd hetzelfde. Veel drukte in de steden, verder zie je zwervers en daklozen die een beschutte plek zoeken. Alleen in de wijken en gehuchten ver buiten de stad vind je rust en stilte.

 

Jezus wordt geboren. De evangelisten vermelden dit. In hun verhaal zien we hoe een en ander onopvallend is verlopen. Een scherpe tegenstelling met de stadsbewoners die volop genieten in hun herbergen en woningen. De gewijde schrijvers beschrijven ons deze wonderlijke gebeurtenis, ze vermelden Maria en Joseph, de herders, de schapen en engelen….. maar er staat niets over een os en ezel.

Toch is het de H. Franciscus die in de 13e eeuw een levende kerststal heeft opgezet en daarbij beeldt hij uit dat Jezus in de kribbe ligt met aan weerszijden de os en de ezel. Is dat toegevoegde fantasie? Leuk decor bij dit heilig tafereel? Absoluut niet. Franciscus beeldt treffend uit wat die nacht is gebeurd. Zijn manier van uitbeelden werd later door vele gelovigen overgenomen in de beroemde kerststallen die wereldwijd te zien zijn: in kerken, woningen, pleinen, straten, kantoren, winkels en warenhuizen …. noem maar op. Waarom dan die toevoeging van Franciscus? De os en de ezel.

 

Franciscus kende de H. Schrift. Onze Bijbel bestaat uit 2 gedeeltes: Oude en Nieuwe Testament. Deze 2 gedeeltes vormen samen onze Heilige Schrift ofwel Bijbel. De geboorte van Jezus is het begin van het Nieuwe Testament. Daar begint de nieuwe tijd. Maar wat eraan voorafgaat, lezen we in het Oude Testament. Over koningen, profeten, woestijntochten enz. maar al die verhalen in het Oude Testament wijzen ons op het feit dat God eens zal komen om ons te redden…. Dat is zijn belofte: Hij zal de Messias sturen. Elke profeet van het Oude Testament verhaalt ons over het uitzien naar Hem die komen zal…. Interessant zijn daarbij 2 profeten die het volk van God waarschuwen dat ze anders moeten gaan leven. Je moet niet leven als goddeloze mensen die zich niets van Gods geboden aantrekken….. maar de mensen luisteren niet naar de profeet Jesaja of de profeet Habakuk. In hun waarschuwing lezen we: “Ik heb kinderen grootgebracht en opgevoed, maar zij zijn van Mij afvallig geworden. Een rund kent zijn eigenaar en een ezel de krib van zijn meester, maar Israël heeft geen begrip, mijn volk geen inzicht.” (Jesaja 1, 2-3)……. We lezen hier uitdrukkelijk dat deze 2 dieren wel hun meester erkennen, de dieren weten heel goed wie hen voedsel geeft….. maar de mens doet juist of God voor hem niet bestaat. Ook lezen we bij de profeet Habakuk in hoofdstuk 3, 2 : “in het midden van twee dieren zult gij gekend worden”. Dat moesten natuurlijk de os en de ezel zijn, temidden van wie God (in Christus) gekend werd. De kerkvaders van de eerste eeuwen hebben daarmee later laten zien dat Christus in het Oude Testament reeds wordt aangekondigd. Voor de kerkvaders staan “de os en de ezel” als vertegenwoordigers voor de joden en de heidenen. De ezel, een onrein dier, dat niet door joden gegeten mag worden symboliseert de heidenen, die onder de last van zonde en afgoderij gebukt gaan. De os, een rein dier, symboliseert de joden, die leven onder het juk van de wet, net zoals een os een juk draagt. Samen staan zij bij de kribbe van Christus die hen verenigt in de ene kerk. Bij Christus’ kribbe wordt de scheidsmuur tussen hen weggebroken. En deze gedachten was Franciscus duidelijk bekend: hij kende de H. Schrift en voelde de betekenis aan waarom juist deze dieren deze plaats moesten innemen. Sindsdien zijn kerststalletjes overal verspreid geraakt in de christelijke wereld. Het is een gelovige act als we in staat zijn onze kersttaferelen zuiver te houden. Opsmuk en onnodige versieringen maken dat men meer aandacht heeft voor bijzaken dan voor de hoofdzaak. Op onze iPhone zien we vaak foto’s van onze dierbaren, familieleden enz. Dat laten we vol trots zien. Zulke foto’s ga je niet manipuleren en vertekenen tot een andere foto, tot een leugen of bedrog. Zo ook met onze kersttaferelen. Een Kerststal is bedoeld om de Geboorte van de Verlosser dankbaar te vieren. Het is een gelovige daad van dankbaarheid.

 

En daarbij moet je hoofdzaak, hoofdzaak laten.. Laat Boeddha’s, Kerstmannen e.d. maar achterwege.

 

U ziet nu waarom deze dieren……. ze nemen zo lang onze plaats in. Ze wachten heel trouw op U en mij: de os die alle lasten van ons met zijn juk zal wegslepen en de ezel die als lastdier onze lasten verlicht. Zo moeten we elkaar tot steun zijn. Dat wens ik u en de uwen van harte toe. Zalig Kerstmis. En voor 2018: een Zalig Nieuwjaar.

 

Deken Wilbert van Rens.

Advent

 

Advent……. Zet u een engel in de Kerststal?

 

Juist die engel zorgt voor een heel andere kijk op uw leven. Het is weer hoogconjunctuur voor engelen – en dan bedoel ik niet zozeer de kleine engeltjes die in de etalages van vele warenhuizen nu reeds voor een zekere kerstsfeer zorgen. Neen, engelen zijn echt overal aanwezig – in de media bv en vooral ook in de reclame, “je bent echt een Engel….”, en bij de horeca: bijv. Café “Den Engel”, de zeep van “de Witte Engel”, Bakkerij “de reddende Engel”, de B&B “de lachende Engel”, ontelbare restaurants met een engel in hun naam, enz. Het is overduidelijk : engelen zijn uit onze samenleving niet meer weg te denken. Ze hebben hoogconjunctuur.

 

Je kan echt niet ontkennen dat engelen zeer populair zijn, ook in de Bijbel. Ik heb een collega-deken die als hobby heeft: engelenbeeldjes verzamelen. Zijn huis staat er vol van! Engelen spelen in zeer veel Bijbelse gebeurtenissen een grote rol. En wanneer we uit de Heilige Schrift alle tekstgedeelten waarin engelen een rol spelen zouden verwijderen, zou de Bijbel niet alleen beduidend slanker zijn, maar zou hij ook beroofd zijn van één van zijn belangrijkste kenmerken. En dat geldt zowel voor het Oude als voor het Nieuwe Testament: een engel met vlammend zwaard verhinderde Adam en Eva terug te keren naar het paradijs. Engelen verkondigden aan Abraham, de stamvader van het geloof, dat zijn vrouw, ondanks haar hoge leeftijd, nog een zoon zou baren. En ook voor de uittocht uit Egypte en de moeilijke tocht naar het beloofde land stuurt God een engel mee om de Israëlieten te beschermen. Ook in het Nieuwe Testament duiken er altijd weer engelen op bij alle belangrijke episodes in het leven van Jezus. Het begint reeds bij zijn ontvangenis en geboorte: het is een engel die aan Maria de boodschap overbrengt dat ze een zoon zal baren. En ook in de dromen van Jozef verschijnt meerdere keren een engel om hem gerust te stellen. Bij de herders op de velden, en ook bij de kribbe, verschijnt zelfs een heel engelenkoor, en ook na Jezus‘ dood is het weer een engel die bij het lege graf de vrouwen aanspreekt en geruststelt.

Al die voorbeelden wijzen gewoon op ogenblikken van bijzondere betekenis in de heilsgeschiedenis. Er staan in de Bijbel nog veel meer verhalen waarin engelen een rol spelen. Hoe komt het dan toch dat wij, ondanks al die getuigenissen uit de Bijbel, het toch zo moeilijk hebben om in engelen te geloven? Komt dat omdat we hen niet kunnen aanraken of zien? Of omdat we eigenlijk geen andere vergelijkbare wezens kennen? Maria, Jozef en ook de herders vormen voor ons helemaal geen probleem. Dat zijn immers ook gewone mensen zoals we er zo velen kennen. Maar een engel – wat is dat? Een dergelijk wezen is voor ons niet te grijpen of te begrijpen. Maar tussen hemel en aarde zijn er nu eenmaal niet alleen dingen die we met onze ogen kunnen zien, maar ook nog veel andere. Zo heeft ook niemand van ons God ooit gezien, en toch geloven wij in Hem.

 

Zo is het ook met de engelen. Je kan ze met je ogen niet zien en ze met je verstand ook niet begrijpen. Engelen kan je, net zoals zo vele geloofszaken, alleen met je hart zien. Alleen de diepste lagen van onze ziel kunnen het geheim van de engelen beroeren,. En die diepere lagen worden dikwijls alleen maar in onze dromen naar boven gehaald. Daarom, zo vermoed ik, zijn er in de Bijbel zo veel verhalen van engelen die iemand in een droom zijn verschenen.

 

In de komende Advent wijst Jesaja (Jes. 63,16) op de droom van Jacob, de zoon van Isaak. In een angstige nachtdroom scheurde de hemel a.h.w. voor hem open. Wat was gebeurd? Jacob heeft, met de hulp van zijn moeder Rebekka en via een bord linzensoep, zijn broer Esau om zijn eerstgeboorterecht bedrogen en nu is hij op de vlucht voor diens wraak en ook voor zijn eigen verleden. Wanneer op een avond, op weg naar Haran, de duisternis valt, legt Jacob zich te slapen (Gen. 28, 16). Hij legt een steen onder zijn hoofd, en dan denken wij natuurlijk, waarom een steen? Een hoopje mos of loof zou toch veel comfortabeler zijn geweest. Maar dat past niet in het verhaal, die steen is een symbool voor al het zware, al het aardse en al wat ons in het leven belast. Laten wij die steen dan ook adopteren als ons eigen symbool en hem vullen met onze eigen gedachten en overwegingen. Welke zorgen liggen er bij U ‘s avonds als een steen onder uw hoofdkussen? Onder welke twist, privé of beroepsmatig, lijdt u, net zoals Jacob lijdt onder zijn twist met Esau, met je broer, zus of familielid? Waarvoor bent U op de vlucht of op welke manier voelt u zich uitgesloten, zoals Jacob, die heel alleen en verlaten in de open lucht moet overnachten?

 

Als Jacob inslaapt, heeft hij een droom: Hij ziet een ladder die op de aarde staat en tot in de hemel reikt. Van een dergelijke directe verbinding tussen ons aardse leven en de hemel zouden wij toch ook wel graag gebruik kunnen maken. Dan zouden we alleen maar omhoog moeten klimmen om de Hemelse werkelijkheid te kunnen beleven. Maar die ladder functioneert enkel vanuit de hemel naar Jacob toe. Die hemelse ladder is bij Jacob ook geen dood voorwerp uit hout, maar een ladder van engelen die afdalen en opstijgen. Zij zorgen voor een levende verbinding tussen God en de mensen, tussen Hemel en aarde. Hier wordt echt duidelijk waarom engelen “Boden van God” worden genoemd. Want helemaal bovenaan de ladder ziet Jacob God staan die hem deze grote belofte doet: Zijn nakomelingen zullen zo talrijk zijn als het stof op de aarde, en het land waarop hij zich bevindt zal aan hem en zijn nakomelingen toebehoren. God spreekt daar tegen Jacob ook die mooie zin uit: „Ik ben met jou, ik zal je behoeden waar je ook bent”. Dus: geen vloek, geen wraak, geen gerol van Gods spierballen, maar een reusachtige belofte, waar Jacob nooit op had durven hopen. Hij weet nu dat hij, ondanks zijn duister verleden, toch een toekomst heeft in en met God.

 

Wanneer hij wakker wordt spreekt hij uit hoe hij zijn droom begrijpt: „Werkelijk, hier op deze plaats is de Heer aanwezig, en ik wist het niet!” Midden in dat eenzame land, bij het slapen met een steen onder zijn hoofd, heeft Jacob een heel nieuwe kijk op zijn leven en op zijn omgeving gekregen. Want op deze plaats is er voor hem een directe verbinding met God.

Wat betekent dat voor ons? Wanneer wij erin slagen om met de ogen van ons hart te kijken, wanneer wij in een droom, of gewoon bij een intensief gebed die levende ladder ook zouden kunnen waarnemen, dan zou ons leven ook een heel andere betekenis krijgen. Want door die levende ladder zegt God ook tot ieder van ons: “Ik ben bij je, ik zal je behoeden waar je ook bent.” Dan kunnen we, net zoals Jacob zeggen: “De Heer is met mij, ook in deze onmogelijke situatie, ook op deze plaats, en ik wist het niet.“ Verwaarloos je (bewaar)engel dus niet.

 

Een goede Advent toegewenst.

Deken Wilbert van Rens

Een klaproos met Allerzielen

 

In deze dagen bezoeken velen het kerkhof: het is immers Allerheiligen/Allerzielen. Velen staan stil bij het graf van hun dierbare die ze zo missen. Je hoeft geen woord te zeggen, de stilte en het poetsen van alles wat bij een graf behoort, geeft jezelf een stilzwijgende en innerlijke activiteit. Druk bezig en toch stil. Een paar graven verder zie je buren of kennissen die ook met hun graven bezig zijn. Maar tegenwoordig blijven velen thuis, hun dierbaren hebben door o.a. crematie geen precieze plek en dus is er geen zorg meer nodig voor een graf…… is dat niet een leegte? Vlak tegen Sanderbout ligt in Ophoven een Brits militair kerkhof. Al onze dierbare Britse gevallenen in onze streek zijn na deze oorlog hier herbegraven na duidelijke identificatie enz. Zo’n 10 dagen na Allerzielen volgt dan de jaarlijkse herdenkingsdag specifiek voor deze gevallenen: ze noemen dat Klaproosdag ofwel Poppy Day. Deze herdenkingsdag (in het Engels: Remembrance Day) is in het Verenigd Koninkrijk en andere landen van het Gemenebest de dag waarop de gevallenen vanaf de Eerste Wereldoorlog en alle oorlogen en gewapende conflicten sindsdien worden herdacht. De dag wordt gevierd op 11 november maar de eigenlijke plechtige herdenking vindt plaats op de zondag die het dichtst in de buurt ligt van die datum. Die dag wordt Remembrance Sunday genoemd. De datum 11 november is de dag waarop in 1918 de Eerste Wereldoorlog eindigde.

 

Op die zondag wordt om 11.00 uur 's ochtends overal in het land twee minuten stilte in acht genomen en worden er kransen gelegd. In Sittard hebben we - na de 2e Wereldoorlog – uit respect en liefde voor deze gevallenen hen een definitieve plek gegeven op het oorlogskerkhof van Ophoven. De Sittardse herdenking wordt dit jaar gehouden op zondag 12 november a.s. en begint om 10u in de Grote Kerk of St.-Petruskerk. Aansluitend gaan alle kerkgangers naar het kerkhof van Ophoven, iedereen - van hoog tot laag bij de militairen - gaat mee en ook alle burgers om daar 2 minuten stilte in acht te nemen tegelijkertijd met alle andere herdenkingsdiensten die men wereldwijd ook op hetzelfde moment houdt. Altijd indrukwekkend! Hoe komt men aan het symbool Klaproos? Het symbool komt voort uit het idee dat de plant groeide op plaatsen waar iemand vermoord was: de bloem zou het bloed van het slachtoffer hebben omgezet in die mooie rode kleur. Lang is gedacht dat er daarom zoveel klaprozen op slagvelden te vinden waren. Dat komt echter doordat de zaden van de bloem pas ontkiemen als ze aan licht worden blootgesteld.

 

De als gevolg van gevechten en bombardementen omgewoelde grond rond de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) zorgde voor een ideale voedingsbodem en met name in Vlaanderen. De velden van klaprozen inspireerden de Canadese militaire arts en dichter John McCrae (1872-1918) in 1915 tot het schrijven van het beroemde gedicht ‘In Flanders fields’. Al spoedig ontstond het idee om de klaproos te gebruiken als symbool voor de gevallenen. Men verkocht zelfs klaprozen om de opbrengst aan behoeftige oud soldaten te geven. De liefdadigheidsorganisatie ‘The Royal British Legion’ hield in 1921 de eerste officiële Armistice day, ofwel wapenstilstandsdag, om de gesneuvelden te herdenken. Tegenwoordig zet deze organisatie zich met behulp van vele donaties nog steeds in voor oorlogsveteranen en hun familie, ook voor soldaten die al dan niet invalide terugkeerden uit recente conflictgebieden zoals o.a. Afghanistan. Met behulp van de opgespelde klaprozen kunnen mensen laten zien dat ze betrokken zijn.

 

Wij zijn in Sittard ook zeer betrokken met deze gevallenen. Ze zijn voor U en mij gevallen, zonder hen hadden we hier geen huis of familie. Daarom is het goed dat deze herdenking tastbaar is. Zo moeten wij zelf ook met onze dierbare doden omgaan. Ze zijn van ons!! Ze hebben ons hun liefde, misschien zelfs het leven gegeven. Stop dit niet weg. Eenieder heeft tastbare plekken nodig! Gedenk hen en wees dankbaar!! Een legerpredikant in de 1e wereldoorlog die na hevige gevechten veel doden moest begraven, gebruikte de klaproos in een grafrede eens als symbool voor zijn levensovertuiging. De zwarte kern van de bloem als symbool voor het lijden en de rode blaadjes eromheen als symbool voor het Offer en lijden van Jezus Christus. Hoe het ook zij, de klaproos is een ‘overlevertje’ en groeide tijdens WO1 op plaatsen waar nauwelijks nog leven mogelijk was. Uit vele reacties blijkt dat slechts weinigen op de hoogte zijn van dit verhaal de klaproos! Gezien de onrust in de wereld en het verlangen naar vrede, neemt de betekenis van dergelijke symbolen weer toe. Zorg ervoor met Allerheiligen/Allerzielen dat u tastbare symbolen hebt van uw geliefde ouders en anderen. Hen gedenken laat menige roos van liefde weer opbloeien. Dat wens ik u toe.

 

Deken Wilbert van Rens

Gezegende zondagen

 

Het doet me pijn dat de kerkelijkheid zo sterk is afgenomen. Misschien dezelfde pijn wanneer je als vader of moeder je eigen kinderen en kleinkinderen niet meer ziet. Vooral zondags…. dan is het pijnlijkst. Je ziet je buren in de straat, ze stappen in de auto, gaan naar bushalte of krijgen bezoek. En in jouw huis is het erg stil, zeker op zondag…… Was die zondag maar voorbij, denk je vaak.

 

Menige pastoor denkt in West-Europa en in Nederland ook zo. Soms kun je in je kerkgebouw de gelovigen zo zien weggaan….. alleen de grijze haren en oude hoofden bevolken de kerkbanken. Kerk en geloof is iets voor “dommen”…… ofwel is niet van deze tijd. Pijnlijk zie je de ouderen op een dag niet meer komen naar de kerk, ze hebben het trouw volgehouden maar sommigen kunnen wegens afnemende gezondheid en het afzwakken van hun krachten niet meer komen.

 

Jongeren van nu hebben veel meer toekomstmogelijkheden dan vele generaties voor hun tijd. Ze beseffen dit voordeel niet of willen het niet beseffen. Dit komt deels doordat ze niet mee krijgen, niet bevatten wat ouderen voor hen hebben betekend. Soms denk ik dat jongere generaties zo eenkennig en egocentrisch opgroeien, dat ze geen oog en oor hebben wat om hen heen gebeurt en wat voor hen al verwezenlijkt is. Trouw. Dat is het sleutelwoord, dat is de code voor de toekomst. Je hebt codes nodig voor je telefoon, je computer, bankrekening enz. Daaraan is gekoppeld dat je deze niet met anderen deelt, tenzij in de sfeer van je gezin, of als het je dierbare treft, want daar is het veilig, daar is geborgenheid. Bekijk eens hoe vaak we codes benutten? Hoe vaak gebruik je het niet voor vertrouwelijke gegevens? En dan heb je zo vanzelfsprekend toegang. En hoe is het met trouw in onze kerk? Onze code van trouw en toegang tot onze kerk? Misschien moet ik zeggen wat hebben u of ik gedaan met de code van trouw jegens God en mensen. Je kreeg aan het begin van je leven bij het doopsel de code van trouw: je hoort bij onze kerkgemeenschap. Wat heb je ermee gedaan. Ligt je code ergens opgeborgen totdat ik ze eens nodig heb…. of wordt ze zelfs verwaarloosd vergeten, zo van wat moet ik ermee? Ja, ik heb ze gekregen van mijn ouders, ze vinden het erg dat ik ze laat liggen, maar ja …… zij komen ook uit een ander ouderwets tijdperk, is mijn overtuiging. Ik ben van de huidige tijd, zij van die oude tijden…… Maar ben je daarom beter??

 

De zondag is soms het ergst….. zeggen sommige ouderen. Je voelt je zo verlaten. Kinderen hebben het druk ….. zeggen ze …. Vragen ze zich wel eens af hoe wij het vroeger moesten doen zonder de vele technische hulpmiddelen van nu? En toen was trouw vanzelfsprekend. Nu lijkt het of men erom moet bedelen. De kaarsen worden zondag aangestoken in de kerk. De Mis begint zo. Trouw komen de bekende kerkgangers binnen. Ze kijken naar elkaar en groeten elkaar: verheugd dat men elkaar weer ziet. Ze hebben allemaal dezelfde pijn. We missen onze jongeren, onze generaties na ons. Die doen juist alsof zij de toekomst hebben. Ze hebben gelijk….. wat leeftijd betreft. Maar de leegheid van hun innerlijk leven tekent zich nu af in de leegheid van onze kerken. We missen hen zeer.

Daarom steken we elke zondag voor onze afwezigen een kaarsje aan. Hopelijk wordt ons gebed verhoord, niet om ons gelijk, maar om hun aller geluk, innerlijk geluk wel te verstaan. U kent toch het verhaal van de kapper?

 

Een man ging naar de kapper om zijn haar en baard te laten knippen. Ze begonnen te discussiëren en spraken over vele zaken. Al gauw kwamen ze bij de bekende vraag of God wel bestaat. De kapper zei: “kijk, ik geloof niet dat God bestaat.” “Waarom zeg je zoiets”? vroeg de man.

“Nou, iemand hoeft alleen maar naar de wereld te kijken en hij zal zien dat God niet bestaat. Als God echt bestaat, zouden daar dan zoveel zieke mensen zijn? Zouden daar zoveel gehandicapte kinderen zijn? Zoveel oorlogen, zoveel natuurgeweld met vele dodelijke slachtoffers. Nee, als Hij echt bestond, zou er geen ellende zijn op de aarde. Ik kan me niet voorstellen dat een God dit allemaal kan toestaan. De man was even stil maar zei verder niets. De kapper was inmiddels klaar en de man verliet de zaak. Onderweg naar huis zag hij een oude man op straat met een heel lang haar en ongetrimde baard. De man ging onmiddellijk weer terug naar de kapperszaak en zei tegen de kapper: “KAPPERS BESTAAN NIET!” “Maar ik ben toch een kapper en ik sta hier vlak voor je,” antwoordde de kapper. “NEE!” Schreeuwde de cliënt. “Kappers bestaan gewoon niet. Als zij echt bestonden, zouden er geen mensen meer rond lopen met lang haar en ongetrimde baarden op de wereld.”

 

De kapper antwoordde: “Ach, wij kappers bestaan zeker wel. Het zijn gewoon de mensen die niet naar ons komen.” “Exact!” ging de man verder. “Dat is het hem nou juist. God bestaat ook zeer zeker wel. Het zijn juist de mensen die niet naar Hem gaan en Hem niet opzoeken. En daarom is er zoveel ellende op de aarde.

Gezegende Zondagen u toegewenst.

 

Deken Wilbert van Rens

 

Mededelingen: Allerheiligen en Allerzielen zijn altijd op 1 en 2 november. Dat is dit jaar 2017 op een woensdag en donderdag. De zondag eraan voorafgaand worden de Kerkhofdiensten gehouden: dus op zondag 29 oktober 2017

Sint Rosa

 

Op zondag 27 augustus a.s. Sint Rosaprocessie:

het feest der herkenning maakt ’t goede leven in Sittard

 

Dit jaar met St.-Rosa kiest het gemeentelijk St.-Rosafestival voor een meer uitgewerkte titel van vorig jaar: “ Het feest der herkenning maakt ’t goede leven in Sittard “. Meer aandacht dus voor veel goedheid die ons zo maar wordt geschonken. Maar wat kan zo’n meisje als H. Rosa ons nog aanreiken? Heiligenleven van vroeger… (Rosa leefde van 1586-1617) heeft dat nog invloed? Festivalactiviteiten en activiteiten gekoppeld aan kerkelijke gebeurtenissen liggen ver uit elkaar. Is dat zo? De laatste tijd wandel ik wat meer in en rondom de Kollenberg. Ik ben geen sportmens, maar ik voel soms heel indringend wat de natuur en de Kollenberg ons te bieden heeft. Vaak flitst een sporter/renner me voorbij, of een e-biker (fietser) gaat in rap tempo de berg op. Daarbij vroeg ik me af: wat zien die twee eigenlijk? De sporter kijkt af en toe op een bandje met klokje op zijn arm, het lijkt wel of die afklokt…. zoals de duivenliefhebbers dat vroeger deden. En de oudere dame met de e-fiets flitst als een jonge vrouw door het landschap, maar zien ze wel wat? Wil je wel wat zien? Ik stopte even om te kijken naar een voetval onder bij de opgang naar de St.-Rosakapel: de 4e Voetval. Zen oude tekst….. staat er onder op de zuil: Jezus wordt vreedelijk gegeeseld ….staat er in de oud-Nederlandse schrijfwijze van onze spraakkunst, maar de taal is duidelijk. Heel de weg naar boven is mooi en de moeite waard om te beklimmen. Hoe rustiger men loopt, hoe dieper je de stappen van de voetvallen voelt. Voetvallen…. Jezus wordt gegeseld…… sommige geselen zichzelf bij al die sportdruk die men zichzelf oplegt. Het meisje Rosa zou zichzelf ook wel eens gegeseld hebben: met een soort karwats met ijzerpuntjes sloeg ze zichzelf. Ze wilde voelen wat Jezus toen gevoeld heeft. Kijk zo’n voetval dwingt je een moment even stil te staan: wat is de meerwaarde van de sportgeselingen van tegenwoordig. Alsmaar meer en meer jezelf afbeulen en dan minachtend doen over die heiligen van vroeger die zich af en toe sloegen met een karwats.

 

Bijzonder die voetvallen. Waar komt dat eigenlijk vandaan? Kijken we in ons Limburgs land dan zien we maar op een paar plaatsen bij belangrijke devotiekapellen de beroemde voetvallen. Bij ons in Sittard bij St.-Rosakapel; in Echt bij Schilbergkapel met 7 prachtige voetvallen tev OLVrouw en verder zijn er hier en daar nog wat restanten overgebleven van verloren gegane voetvallen: zoals in Valkenburg, Geleen enz. Het woord Voetval zegt het letterlijk: pelgrim valt ten voet…… stop even ……. maar de eenzame fietser of sporter gaat door……. geen tijd of geen gevoel voor tijd?

 

Soms denk ik: mens-van-nu hou toch op om jezelf te kastijden. Hier en daar schieten allerlei sportaccommodaties uit de grond en de kostbare voetvallen worden enkel als monumenten beheerd voor het nageslacht. Maar een echte beheerder moet er ook mee leren “leven”. Je krijgt als gelovige van je voorouders kostbare bouwstenen van je geloof. Zo’n voetvallen zijn daar een prachtig voorbeeld van. We moeten ze niet alleen beheren…… maar ook daarmee je geloof leren “beheren”. Waarom staat er ineens op mijn levensweg die afbeelding….. midden in de natuur?? Onze voetvallen (7 stuks), verwijzen naar de smarten van Moeder Maria en helpen ons te beseffen dat St. Rosa ook dit lijden van Jezus en Moeder Maria heel diep en intens heeft bemediteerd. Zeven, het getal is een bijbels getal en verwijst naar de unieke genade Gods die daarin schuil gaat: dit kan alleen Gods genade zijn….. dit is geen eenvoudig menselijk werk, dit is Gods werk. Plotseling zien we aan de andere kant het Levetenhöfke. Het hoort niet direct bij de 7 voetvallen en toch onderbreekt het even onze route en het helpt ons te schakelen naar het moment daar waar Jezus staat. Deze Hof van Olijven beeldt duidelijk uit hoe Jezus in de grote verlatenheid en eenzaamheid alleen de beker van het lijden moet drinken: Je hoort Hem ineens zeggen….. niet mijn wil maar Uw wil geschiede….

 

Ik ga weer verder. Inderdaad iedere stap wordt intenser en je wordt je meer bewust van wat je ziet. Eraan voorbijgaan is jezelf opblazen tot een voorbijganger die meent iets te presteren. Maar ook die mens is als een vluchtige schaduw. Deze route is toch wel uniek: je hoort het gejuich van kinderen bij kindervakantiewerk of bij krombroodrapen, je hoort de klanken van harmonieën bij de St.-Rosaprocessie, het bidden van de rozenkrans en opeens overvalt je de stilte….. het is eigenlijk een toegangsweg naar de natuurkathedraal van St. Rosa. Hoeveel generaties en families Sittardenaren en vele andere pelgrims trekken hier jaarlijks naar toe? Wat voelen ze, wat ervaren ze, wat geven ze door. Ineens zie je het kapelletje. De herkenning begint te werken. Je ziet ineens allerlei mensen in gedachten bij de kapel staan, onze pelgrims van Sittard, met bisschoppen, priesters, acolieten, kerkkoren…… Ineens voel ik waar we als Kerk en St.-Rosacomité voor staan: houd dit in ere. Laat het niet los. Hoeveel plekken in Limburg hebben we al niet verloren die de warmte van ons geloof zo goed uitbeeldde. Herkenning is er juist om op tijd vast te houden, vast te leggen dat mag niet van ons weggenomen worden! Deze intrinsieke waarden van onze levensweg zie je in deze route naar St. Rosa. Onze voetvallen helpen ons even stil te staan. Het Levetenhöfke laat ons voelen dat we niet bang hoeven te zijn: Hij heeft voor ons de kelk van het lijden gedronken waardoor Hij ons helpt ons eigen lijden met Hem te dragen. Hier kan ik het gesprek met Hem en de H. Rosa aangaan. En in de stilte van de natuur herken ik zijn antwoord. Wat een geluk!!?? Is dat niet het goede leven in Sittard?? Dank aan al onze pelgrims die ons daarin zijn voorgegaan!!

 

Ik wens u toe een prachtig St.-Rosafeest. En….. natuurlijk zijn we dankbaar dat u ons financieel blijft helpen om dit alles: vanaf St.-Michielskerk, de Voetvallen, het Levetenhöfke tot en met St.-Rosakapel in stand te blijven houden. Het is onze ereplicht om dit alles dankbaar in goed banen te leiden. In gezamenlijkheid werken we hier aan, zowel Gemeente, het St.-Rosacomité en ook het Kerkbestuur.

 

Deken Wilbert van Rens

Historie H Gemmakerk

 

Prof. Dr. J. J. M. Timmers vermelding "interessant -bouwwerk" in het boekje - Sittard - is een bewijs voor de architectonische waarde van onze kerk. De kerk, die in 1953 geconsacreerd werd, is een werk van wijlen architect Alfons Boosten uit Maastricht.

Het gebouw bestaat uit het hoge middenschip, een zijbeuk en het ingangsportaal. Het priesterkoor met de belendende sacristie en het voormalige koor met kinderkapel vormen samen een soort dwarsbeuk. .Het geheel vormt ongeveer een kruis (bij uitstek het symbool van het Christendom). Vaak bouwde men tegen zo'n dwarsbeuk nog een halfronde ruimte: de absis. Onze kerk bezit geen absis, maar de architect heeft wel de muren van het priesterkoor duidelijk een ronde gedaante gegeven. Een ander 'bijzonder kenmerk van onze kerk is wel het steil oplopende dak van het middenschip. Dit dak wordt naar de vorm lessenaarsdak genoemd (naar de antieke lessenaars). Dergelijke dakconstructies zijn typisch voor architect Boosten, die vond, dat een dak, naast de beschermende functie, ook een mooie aanblik moet ,bieden. Alfons Boosten ontwierp vele huizen, waarvan de hellende daken tot de ingang reikten, hetgeen een landhuisachtige indruk geeft (o.a. in Venlo).

Onze kerk is zoals alle kerken,georiënteerd, d.w.z. het altaar is naar de Orient ((het oosten) gericht. De zijbeuk werd gebouwd om trekkende bewegingen, zoals processies mogelijk te maken. Op de plaats van de oorspronkelijke viering (dus het door hout afgesloten gedeelte) verrezen twee vieringtorentjes. Op een van deze torenspitsen staat een windhaan. Het plaatsen van hanen op kerk torens heeft waarschijnlijk met de bijbel verband. Immers Christus sprak toet Petrus de woorden: "Eer de haan kraait zult gij Mij driemaal verloochenen (Math. 26:34)". De hoge eindgevel van het middenschip bood plaats voor een roosvenster, d.w.z. een rond venster vanuit het midden door staven gedeeld. Dit roosvenster.is een geschenk van de parochie aan haar tweede pastoor, de Eerwaarde Heer Akkermans, bij zijn 25-jarig priesterschap. Aan de zuidzijde (nabij de sacristie) is de kerk gestut door drie eenvoudige, driehoekige steunberen. Het mooiste panorama van de kerk verkrijgt men boven op de Wintrakerberg.

Het interieur van onze kerk is weliswaar modern, maar daarom niet minder interessant. Het meest opvallende deel van de kerkinventaris is het altaarkruis. Het corpus van het kruis is 3,20 meter hoog en werd vervaardigd door Charles Rips. Deze kunstenaar maakte ook het Onze Lieve Vrouwe beeld (2,20 meter hoog) en de 14 afbeeldingen van de kruisweg. Voor de inwijding van de kerk hing het corpus van het altaarkruis aan de oostzijde van de noodkerk (het houten gebouw, dat later als klooster gebruikt werd en in 1963/1964 door de voorgevel van het huidige klooster vervangen werd).

De eerste steen van onze kerk is aan de rechterzijde van het altaar ingemetseld. Het opschrift op deze steen luidt: LAETARE JERUSALEM: A.D. 1952 ME POSUIT REV. DECANUS SITTARDIENSIS ET TEMPLUM HOC AEDIFICAVIT REV. DOM. H. SMEETS, PAROCHUS, DEDICAVITQUE DEO, QUI BEATAM GEMMAM FILLII SUI PATIENTIS MAGINEM EFFECIT. UT IPSA INTERCEDENTE OMNES PAROECIANT CHRISTI GLOMAE PARTICIPES FIERI MEREANTUR. DIE 23 MARTII

Vrij vertaald betekent dit: Verheug u Jerusalem: in het jaar des Heren 1952 heeft de eerwaarde Heer deken van Sittard (deken Haenets) mij geplaatst en deze kerk heeft gebouwd de Eerwaarde Heer H. Smeets, parochieherder, en hij heeft ze aan God gewijd. Die de gelukzalige Gemma tot evenbeeld van het lijden van Zijn zoon maakte, opdat door haar tussenkomst alle parochianen verdienen deelachtig te worden aan de roem van Christus. De 23e maart.

Uit "LAETARE JERUSALEM" kunnen we afleiden, dat de wijding op Half-Vasten geschiedde (de z.g.n. Zondag Laetare). De luidklok kwam pas in 1958 gereed. Zij draagt het volgende opschrift: MOGE ONDER DE BESCHERMING AN DE H. HUBERTUS MIJN ROEPSTEM WEERKLANK VINDEN IN HET BIDDEN EN OFFEREN DEZER GEMEENSCHAP. A.D. 1958

De klok werd door fa. Petit en Fritsen gegoten. Ok het misdienaarsbelletje is rijk versierd. O het belletje staan vier dieren met hun Latijnse benamingen: LEO (leeuw); AGNUS (lam); PELICANUS (pelikaan); AQUILA (arend). De kerk bezit drie beschilderde ramen van Eugène Laudy. Het eerste van de drie draagt als onderschrift een notenbalk, ten teken dat Mej. M. Laudy het schonk. Het tweede raam vermeldt ons, dat het op 29 april 1962 door de parochianen aan de Z.E.H. Smeets geschonken werdt. Het,derde raam is een geschenk van de fam. Bouman-Windels. Het met korenhalmen versierde tabernakel draagt het toepasselijke opschrift EGO SUM PANIS VITAE (Ik ben het brood des levens).

Het St. Jozefbeeld is een geschenk van de kloostergemeenschap aan de Z.E.H. Smeets ter ere van zijn 25-jarig priesterschap. Tenslotte bezit de kerk een fraai beeld van de H. Gemma.

Peter Boudewijn

 Copyright © 1963-2018 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.