Parochienieuws

Woord pastoor

 

Een flits op een berg met wolken…… met geen camera te bevatten, wel met het geloof van je hart.

 

Afgelopen dagen mocht ik met een 25-tal mensen op bedevaart gaan. Met de autobus, naar Padua (H. Antonius), vervolgens naar San Giovanni Rotondo (H. Pater Pio) en toen via Assisi (H. Fransciscus en H. Clara) terug. U begrijpt wel dat we onderweg heel wat schitterende panorama’s

mochten zien. Ineens zaten we in de hoogste bergen en dan vervolgens in de schitterende dalen en valleien. Je voelt je heel klein, maar ook dankbaar dat je dit mag zien. We spraken als pelgrims veel met elkaar, baden en zongen, lachten en hadden de mooiste momenten die we met elkaar deelden. Onderweg moest ik denken aan wat de H. Schrift ons vertelt over de gedaanteverandering van de Heer. U kent het verhaal? Uit Mattheüs. 17,1-9

 

In die tijd nam Jezus Petrus, Jakobus en diens broeder Johannes met zich mee en bracht hen boven op een hoge berg, waar zij alleen waren. Hij werd voor hun ogen van gedaante veranderd: zijn gelaat begon te stralen als de zon en zijn kleed werd glanzend als het licht. Opeens verschenen hun Mozes en Elia, die zich met Hem onderhielden. Petrus nam het woord en zei tot Jezus: “Heer, het is goed dat wij hier zijn. Als Gij wilt zal ik hier, drie tenten opslaan, een voor U, een voor Mozes: en een voor Elia.” Nog had hij niet uitgesproken of een lichtende wolk overschaduwde hen en uit die wolk klonk een stem: “Dit is mijn Zoon, de Welbeminde, in wie Ik mijn behagen heb gesteld; luistert naar Hem” Op het horen daarvan wierpen de leerlingen zich ter aarde neer, aangegrepen door een hevige vrees. Maar Jezus kwam naar hen toe, raakte hen aan en zei: “Staat op en weest niet bang.” Toen zij hun ogen opsloegen zagen zij niemand dan alleen Jezus. Onder het afdalen van de berg gelastte Jezus hun: “Spreekt met niemand over wat ge hebt aanschouwd, voordat de Mensenzoon uit de doden is opgestaan.”

De verheerlijking van Jezus op de berg is een hoogtepunt in het Evangelie. De stem van God bevestigt de roeping en zending van Jezus. Maar de leerlingen begrijpen er niets van. Het onbegrip van de leerlingen voor de zending van hun meester is een steeds terugkerend thema in het Evangelie. Sommige evangelisten laten de leerlingen zelfs kibbelen over de ereplaatsen aan Jezus zijde. Wat ze gezien hebben, heeft hen nog niet kunnen leren wie Jezus werkelijk is. Bergen zijn belangrijke plaatsen in de Bijbel. Hoe hoger, hoe belangrijker. Hoe hoger de berg is, hoe dichter je bij de hemel bent. Hier dus, op de hoge plek, vindt er een ontmoeting met God plaats. Zoals ooit Mozes de berg op ging en terug kwam met de Tien Woorden van God (de tien ‘geboden’). In de ontmoeting met God vindt Jezus nieuwe kracht om verder te gaan op de moeilijke weg. Jezus is een middelaar tussen God en de mensen. Daarom is Hij zowel God als mens. We zien hem gewoon als mens op aarde, maar op deze hoge berg zien zijn leerlingen hem even in Gods licht. Dat is anders, Hij is anders; daarom het thema: ‘Gedaanteverandering’. De leerlingen kunnen nu duidelijker zien dat Hij meer is dan gewoon een mens. Het goddelijke in Hem komt aan het licht.

 

Deze gebeurtenis uit het leven van Jezus staat bekend als de Transfiguratie. Het uiterlijk van Jezus (zijn figura) werd veranderd. Met Jezus op de berg zien we ineens Mozes en Elia. Ze hebben de nodige overeenkomsten. Ze worden gezien als de twee grootste profeten van Israël. Mozes staat er als de grote man van de Wet, de Tora, de eerste vijf boeken van de Bijbel. Elia vertegenwoordigt de profeten van Israël.

 

Beiden kunnen ze Jezus vertellen hoe moeilijk ze het zelf gehad hebben, maar dat ze toch door zijn gegaan en vol hebben gehouden: "De volhouder wint. Wees niet bang en geef niet op!” lijken ze Jezus aan te moedigen, nu Hij op weg is naar Jeruzalem. Mozes en Elia fungeren in dit verhaal als getuigen dat Jezus – net als zij zelf - een dienaar van God is. Ook zijn er diverse overeenkomsten van henzelf met Jezus zelf aan te wijzen. Dit alles benadrukt voor de leerlingen wie Jezus is. Zij realiseren zich daarmee dat God al zijn beloften wil vervullen. In ons land van fraaie wolkenluchten zijn we geneigd om wolken voor een gewoon verschijnsel te houden die we nu eenmaal zien als we omhoog kijken. We genieten er soms van, maar we zien er niet veel bijzonders in. In bijbelse taal is een wolk meer; het is vaak een teken van Gods aanwezigheid. We komen de wolk tegen in Exodus (Exodus 13) als wegwijzer voor het volk dat door de woestijn trekt, van Egypte naar het beloofde land. God wijst hen de weg, overdag in een wolk, in de nacht als een vuurkolom. De wolk bedekt ook de berg Sinaï toen Mozes namens het volk op de berg ging spreken met God. En als de tent der samenkomst in gebruik wordt genomen daalt er eveneens een wolk over deze tent heen als teken dat God er voortaan zal wonen. (Exodus 40). De wolk is een mooi symbool van God. Want we weten allemaal hoeveel een wolk kan verbergen. Iedereen die wel eens op een regenachtige dag gevlogen heeft en opsteeg tot boven de wolken weet hoe anders, hoe stralend het daar boven is. De wolk verbergt en bewaart het Geheim dat God is….. zorgvuldig. Dat geldt ook voor het geheim van de goddelijkheid van Jezus. Vandaar op die berg zien de leerlingen er een glimpje van. En dan komt de wolk, die ons tegelijk vertelt dat God aanwezig is en dat we niet alles te weten zullen komen. Want er is een groot geheimenis rond Jezus. Als Hij straks ten hemel wordt opgenomen is die wolk er weer. En dan zal Jezus erin opgenomen worden.

 

Gebruik uw ogen goed als u een paar dagen met vakantie gaat. Kijk naar de wolken, de bergen en naar die vele flitsen van schoonheid in de natuur. In die prachtige momenten spreekt God tot U en mij. God houdt zich niet verborgen…… maar schenkt ons juist in die prachtige natuur zijn hemelse geborgenheid! Hij geeft ons weer moed op onze ontdekkingstochten door het leven. Mooie vakantiemomenten toegewenst. Een glimpje van een flits geeft al een heel andere kijk op je leven. Wees daarvoor dankbaar!

 

Deken Wilbert van Rens

In het hol van de leeuw

 

Het is dit jaar 80 jaar geleden dat er zich een merkwaardig tafereel afspeelde in de St.-Michielskerk aan de Markt van Sittard. Het was op Rosazondag, de laatste zondag van augustus 1938. Op de Markt stond alles klaar voor de jaarlijkse St.-Rosakermis: zelfs een klein circus was erbij. Men wachtte tot de H. Mis en aansluitend processie afgelopen was. Dat was de afspraak. De hoogmis was bezig in de Michiel. Ineens groot tumult en onrust in de kerk. Sommige mensen gaven allerlei angstkreten en geluiden en wezen verschrikt naar het middenpad van de kerk. Wat ze zagen was een leeuw die op zijn dooie gemak naar voren liep. Het was duidelijk dat de leeuw was losgebroken uit het circusdierenverblijf op de Markt. De kerkgangers hielden hun adem in, sommige renden verschrikt langs de zijkanten naar achteren toe, weer anderen vielen over de knielbanken, akelige doodse stilte. Vooraan in de kerk had men aanvankelijk niets in de gaten. Maar de onrust golfde door de kerk en de spanning liep hoog op. Ineens kwam er iemand die blijkbaar vertrouwd was met de leeuw: achteraf bleek dat de leeuwentemmer te zijn en deze loodste heel snel de leeuw naar buiten. Aldus kwamen de gelovigen met de schrik vrij. Ter herinnering aan deze zo spannende gebeurtenis zien we nu nog uitgebeeld een zandstenen leeuwtje (zie foto), rechts in de omlijsting van de ingang van de Michielskerk. Misschien hebt u het nog nooit gezien, maar menige toerist wordt op dit beeldje gewezen en krijgt de geschiedenis te horen. Achteraf heeft men aan die leeuw de naam Asor gegeven, omgekeerd naar de naam Rosa. Dat dit dier de weg naar de kerk wist te vinden ….. is interessant voor geschiedschrijvers. In de sacristie zie je dit verhaal prachtig uitgebeeld aan de hand van een (kopie) artikel uit een Italiaans krant. Deze krant verlevendigde het artikel met een kleurenfoto (in 1938) en daarbij zie je onze Michielskerk met grote pilaren ……. Het was wereldnieuws toen!! Maar onze Michielskerk heeft nu en had ook destijds geen pilaren. De kleurenfoto en de kleurrijke berichtgeving “verkleurt” letterlijk de werkelijkheid. Maar ja, het is toch een mooi verhaal, ook al is het precies niet zo gegaan als destijds door de krant was beschreven. Maar dat laatste gebeurt nog dagelijks …… als ik - toevallig op deze dag - onze krant open en lees wat er allemaal geschreven wordt over de moeilijkheden omtrent opvolging nieuwe bisschop etc…… dan zie ik weer de verkleuring optreden….. waarheid is soms ver te zoeken.

 

Maar is die berichtgeving over leeuw Asor dan alleen maar onzin………geheel niet! Maar dit jaar brengt onze gemeente Sittard-Geleen een interessante verschuiving naar voren over de invulling van het thema St.-Rosafestival 2018 …… ze halen duidelijk de tijdsgeest van nu erbij, ze verbinden de tijd van toen 1938 met nu 2018………. en de leeuw Asor helpt ons dat te overbruggen…..

 

Dat idee zou ik willen toepassen op de pelgrim/gelovige van nu. De toerist die pelgrim wordt. Rosa-gangers zijn pelgrims, ze laten even los de werkelijkheid van toen, de schrik en verbazing die men toen voelde toen de leeuw de kerk stilletjes binnensloop. Soms loopt in onze tijd een “moderne” leeuw onze tijd binnen…… maar dan vermomt als een ipad of iphone, tv of anderszins en menige ouder schrikt ervan als hij/zij ziet hoe de jongere daarin kan opgaan. De schrik wordt nog groter als hij/zij van zichzelf ontdekt dat men zichzelf ook afhankelijk heeft gemaakt van al die gangbare hebbedingetjes. We gaan er zelf ook in mee op onze weg in ons dagelijks leven, en we zijn bezorgd als onze kinderen zich te zeer daarvan afhankelijk maken…… en waarom niet bezorgd voor jezelf??? Een leeuw sluipt binnen …… let op …… hij valt niet aan…… hij legt zichzelf als een prooi voor het altaar neer en laat zich gewillig afvoeren tot vreugde en vrede van al die pelgrims van toen. Dit voorval is de geschiedenis ingegaan als een angstige en beklemmende gebeurtenis: al met al is het goed afgelopen. De vraag van nu is niet: wie was daar verantwoordelijk voor etc….. maar de vraag is waar is die leeuw van nu….

 

Waar is hij? Hebben we met zijn allen nog niet in de gaten dat er nog steeds klemmende en angstige gebeurtenissen zijn in onze tijd? Wat dacht u van onze eigen geloofshouding? Wat geven we door aan onze kinderen?? Als je zelf niets aan geloof doet…. dan geef je daardoor ook niks door, alleen maar leegte!! De moderne leeuw Asor roept in ons wakker roept het besef dat ook wij misschien zullen schrikken als we naar onszelf kijken. “Geschrokken en angstig” zien we op de foto in 1938 de gelovigen van toen buitelen over zit- en knielbanken en sommige vluchten de biechtstoel in….. men zoekt een toevlucht ….. je vlucht naar beschutting, voor je zelf, je dierbaren…. Is dat de verwijzing naar de hectiek waar we tegenwoordig in verkeren??? Overkomt ons ook zo’n soortgelijke situatie? Kunnen we daaruit ontsnappen?? Moeten we dan een bepaalde vlucht nemen?? Misschien is het is juist goed dat een mens zich af en toe waagt in het hol van een leeuw…. dan merk je pas hoe je soms gevangen zit tussen al die moderne apparaatjes en veel luxe. Dan zie je pas dat menige vlucht een vlucht naar leegte is….. want zo redeneren sommige: allemaal van die geloofsverhalen…. Wat heb je eraan?? De vlucht naar ontkenning…..? Maar is de vlucht naar verloren verbondenheid niet erger? Kan ik die verbondenheid weer terugkrijgen??? Bidden om die toevlucht van verbondenheid? Geen kerkganger van toen was zich bewust dat hij of zij een bepaalde verbondenheid kon kwijtraken….. nog minder was men zich bewust dat die dompteur van die dagen de kerk binnenging en stil en heel gedwee met Asor de kerk verliet…… en de Rosagangers konden even later aan hun pelgrimstocht naar St. Rosa beginnen. Gaan we ook zo de zomer in, op vakantie, even je geest verfrissen, maar vooral inzien hoe een “leeuw” ons aankijkt en ons waarschuwt: Kiest voor Hem en niet voor leegte. Dat alles wens ik u bijzonder toe!!

 

Deken Wilbert van Rens.

Woord pastoor

 

Mooie pinksterdag, anker en hoop

 

Pinksteren valt dit jaar op zondag 20 mei 2018. Het zal nog 11 jaar duren voor het weer op dezelfde datum valt. Onze christelijke kerkelijke feesten hangen vaak samen met de stand van zon, maan etc. Alsof de hemelplaneten ons willen begeleiden en waakzaam toezien hoe wij aan het een en ander invulling geven. Het zou een arrogante houding zijn alsof wij bepalen hoe iets feestelijk wordt beleefd en gevierd. Natuurlijk, je hebt tegenwoordig allerlei feestmanagers die ingehuurd kunnen worden om je bruiloft of ander feestelijke aangelegenheid “onvergetelijk” maken. Het kost een hoop geld, maar dan heb je wat……. zo denken velen. Maar het liedje “Op een mooie Pinksterdag” doet menigeen beseffen dat je innerlijke vreugde zomaar in de schoot wordt geworpen. Prachtig weer, zon en blijde mensen om je heen zijn facetten die je niet kunt regelen. Al heb je de mooiste locaties tot je beschikking, een hoop geld en vliegtuigen die je brengen waarheen je graag wil….. sfeer kun je enigszins creëren maar innerlijke blijheid en geluk valt niet onder deze regelingen. Vaak is het zelfs zo dat mensen met veel geld zich van alles kunnen kopen, maar eerder verzuurd door het leven gaan omdat ze moeten ervaren…… dat je innerlijke geluk niet kunt kopen….. het overkomt je, je krijgt het geschonken. Sterker nog, mensen die heel veel geld en luxe tot hun beschikking hebben….. worden eerder geconfronteerd met hun eigen opgeworpen barrières die hen eerder verhinderen tot het diepe innerlijke geluk te geraken. Ik denk dat wij in onze tijd daarom zo veel te maken hebben met echtscheidingen, met het grote verdriet om kinderen onder te brengen die de dupe zijn van de scheiding van hun ouders. Alle geld en luxe kunnen deze pijnlijke zaken niet oplossen.

 

Natuurlijk hoor ik ook dat men de Kerk ouderwetse opvattingen verwijt: ze blijven maar star vasthouden aan liefde en trouw, aan respect voor het leven ten einde toe, aan respect voor beginnend leven, aan liefde tussen man en vrouw die men als heilig beschouwt etc. Inderdaad een aantal moderne levensopvattingen krijgen in onze kerkelijke moraal geen vaste grond omdat deze losgeraakt zijn van de diep christelijke wortels van het leven. In onze Kerk staat hoog in het vaandel geschreven dat trouw en verbondenheid zoals Christus ons die voorleeft, de enige echte levenswaarden zijn die ons voorgoed bindt met de Liefdevolle God en Vader. Wie de band met Hem doorknipt, maakt zichzelf los van God. Los van God…… dat zie je bij heel wat mensen, nog erger, men beseft het van zichzelf niet!

Ik kan me herinneren dat ons moeder haar kinderen elke morgen aankleedde en behalve kleding ons kinderen ook een medaille van een heilige opstak die je dan moest beschermen. Later gingen we als jong volwassenen deze beschermingskleinoden wegleggen want in onze nieuwe grote wereld kwamen ontwikkelingen die dit alles wegduwden. We kwamen terecht in een tijdperk van technische snufjes, ons geleverd door de grote industrieën. Ik zag eigenlijk niet dat mijn moeder elke dag in de winkel stond, ze deed het huishouden, met helpen in de bakkerij, haar gezin met vijf kinderen, personeel enz. Alles vanaf de vroege morgen tot de late avond. Heel wat ouderen uit onze gemeenschap hebben hetzelfde meegemaakt en kunnen hiervan getuigen. In rap tempo zagen we de ambachtswinkels uit het straatbeeld verdwijnen, daarvoor in de plaats kwamen de koopcentra. Zo kijken veel arme wereldbewoners uit andere continenten naar ons. Geen wonder dat zij verlangen naar wonen bij ons. En dat alles werd opgebouwd in een korte periode van na de 2e wereldoorlog.

 

Laatst hoorde ik een moeder haar dochter naroepen . die ’s morgens met de fiets op weg ging naar school – “doe die iPhone weg, zo dadelijk gebeuren er nog ongelukken…” Ineens dacht ik aan mijn jeugd. Ik had een medaille op mijn hemd gespeld en nu heeft een kind een iPhone….. Ik werd nog beschermd……. maar de jongere van nu is verslingerd aan de iPhone en heeft niet in de gaten dat dit apparaat jouw leven in een verstikkende strik kan duwen. Waar zijn onze kinderen mee bezig? Lopen ze nu met open ogen het nieuwe gevaar tegemoet, of zie ik alleen dit gevaar? Onze kinderen zijn dagelijks verkeersdeelnemer en menige ouder is bezorgd over hoe dit alles nu gaat. Maar is dat niet van alle tijden?? Inderdaad zou je denken….. maar er doen zich ontwikkelingen voor die wij met zijn allen niet in de greep hebben. We kunnen dankbaar gedenken dat we de 2e wereldoorlog hebben overwonnen, we hebben vrede verkregen, nieuwe wereldwijde industrieën ….. maar vakbonden zingen nu wel een toontje lager, maar meer en meer laten mensen van zich horen, we hebben het grote goed van elektronica, vertaald in medische apparatuur waardoor we met zijn allen ouder kunnen worden enz,…. noem alle voordelen maar op. Maar….. er spelen nu machten en krachten die ons doen beven in onze eigen directe omgeving: er zijn meer zelfdodingen dan verkeersdoden, er zijn meer abortussen dan geboortes in ons Europa, er dreigen meer mensen te sterven door teveel eten…… dan door te weinig voedsel. Waar staan we nu met onze voortuitgang?? En daar gaat je kind met de iPhone. Beschut, beschermd, welke wereld gaat voor haar/hem open? Praktisch alle ouders weten niet wat hun kind op internet ziet en aantreft. Ongemerkt is je kind geschokt bij alle informatie die het niet kan plaatsen. Stil en onopvallend gaat het zijn weg, aldus laatst in een krantenartikel. Alsof de journalist ons erop wilde wijzen hoe in stilte onopvallend de meest uiteenlopende richtingen en ontwikkelingen bij je kind aanwezig kunnen zijn: zo van een eenzame nerd (eenzame computerverslaafde) tot jihadist.

 

Zijn we hierover verwonderd? Creëren wij niet zelf de afstanden tussen de generaties? Wij laten onze kinderen geboren worden…. we stoppen hen vol met hebbedingetjes en luxe…. Maar het kostbaarste in een mens….. de liefde in je ziel en hart …. Daar doen we niets aan….. als je los van God leeft…… kun je geen God van liefde doorgeven …. Dan geef je leegte door…… Ziel en hart horen wezenlijk bij elkaar.

Zorg ervoor dat uw ziel niet op drift slaat. Anders kun je geen liefde doorgeven. Ik las laatst een gedachte die met de begrippen ziel en anker verweven is:

Een schip beschikt over een anker. Bij rustig weer ligt dat anker in het ruim. Er is geen dringend contact nodig met de ankergrond. Maar het anker wordt gebruikt bij naderende storm, als de zee beukt en bruist, als de diepten dreigen en de rotsen gevaar betekenen. Het schip zou dan, volkomen losgeslagen, op drift kunnen slaan ...

 

Herontdekt het anker van uw leven: er is hoop bij God. Hij wenst ons goede vaart als we Hem als onze ”kapitein” beschouwen die ons veilig door dit leven loodst. God zij dank!

Deken Wilbert van Rens

Woord pastoor

 

Wie de waarheid dient, is als een herder

 

Collega Harrie Brouwers schreef eens over een ontmoeting na een doopsel. ‘Ze hebben ons vroeger zoveel wijsgemaakt!’, zo begon heel vinnig het gesprek. Het klonk een beetje grimmig uit haar mond. De vrouw was al acht keer overgrootmoeder en zojuist had ze de doop van de negende meegemaakt. ‘Nee, geef mij deze tijd maar!’ Ze keek trots om zich heen en ik begreep wat ze bedoelde. ‘Kijk die jeugd!’ Ze wees op enkele tieners die elkaar schaterend over straat achterna renden. ‘Dat durfden wij toch niet! Wij moesten stil zijn en offertjes brengen en de mond houden en andere voor laten gaan en vooral niks terugzeggen.’ Ze leek me een leuke oma, en waarschijnlijk had ze het als kind niet makkelijk gehad. Maar ze moest niet denken dat de jeugd het tegenwoordig zo gemakkelijk had. Die hebben wel degelijk hun problemen.

 

Daarom vroeg ik: ‘Die tieners die daar rennen, denkt u niet dat hun ook een heleboel wijsgemaakt wordt? Ze krijgen misschien veel meer onwaarheden te horen dan wij vroeger!’ De vrouw keek me vragend aan. ‘Door de reclame’, legde ik uit. ‘Het is niet meer de kerk die de mensen van alles wijsmaakt, maar de reclame, de lotto, de autofolder, het reisbureau, de merk-jeans en deodorantfabrikant en die honderdduizend anderen die allerlei geluk beloven. De publieke opinie die beweert dat moslims gewelddadiger zijn dan Amerikanen en Nederlanders verdraagzamer dan Fransen en beschaafder dan Surinamers. Dat Limburgers gastvrij zijn; dat het milieu wel tegen een stootje kan en dat de kernramp van Japan in Duitsland nimmer zou kunnen gebeuren.’ De vrouw keek me geschrokken aan. Ze wilde zich in het blije doopfeest storten en zei afsluitend: ‘Dat kan allemaal wel zo zijn, maar ze komen tenminste niet in de hel!’ Bij het doopsel hadden we zojuist gesproken over de Herder. Jezus observeert een herder en het valt hem op dat de schapen van diens kudde zijn stem herkennen en hem volgen. Achter de lokroep van bedriegers en rovers lopen zij niet aan.

 

Dat is interessant! Achter welke stem lopen wij aan? Naar wiens stem wordt geluisterd? Gedurende ons leven ontwikkelen we wantrouwen jegens mensen die ons dingen vertellen. Bijvoorbeeld: mamma was voor haar zoon Edwin alles geweest. Hij wilde alleen maar met háár trouwen, later. Haar woord was heilig. Spinazie was gezond. Op de speelplaats getuigde hij ervan met grote stelligheid. Mamma is lief, maar ze neemt je ook allerlei lekkers af; ze heeft zo haar eigen belangen en het kind loopt naar pappa. Pappa was de autoriteit voor Annemie. Dat er landen waren waar de bergen in de wolken staken en dat alleen de stoute konijntjes op het kerstdiner stonden, aanvaardde ze voetstoots. Maar ook pappa weet niet alles. De kinderen groeien op. Ze kijken tv en internet en ze krijgen vriendjes en vriendinnetjes. Pappa en mamma lijken ouderwetse ouders zonder benul van schoenen en mobieltjes. De waarheid horen ze in de disco. Welk woord heeft gezag? Zeker niet de boodschap van de paus of van de koning. De preek van de leraar is een lachertje. Wiens stem heeft autoriteit? Hopelijk ontdekken ze dat je elk woord moet wegen, ook dat van de juffrouw op school, de vriendinnen, de vrienden, de berichten op internet, je i-phone, de beelden op de televisie en de boodschappen van de reclame.... Je kunt niets en niemand op voorhand vertrouwen. Ook de krant niet! Op die zoektocht naar waarheid ontmoet je mensen die je kennen en mogen en die je niet willen veranderen; mensen die je ten volle waarderen, bij wie je je veilig voelt omdat er een rust van hen uitgaat, mensen die de kunst verstaan om gelukkig te zijn.

 

‘Zo iemand wil ik voor jullie zijn’, zegt Jezus. Hij is echt een Herder!! ‘Volg me maar! Als je leeft voor anderen zul je zelf het gelukkigst worden. Als je offers kunt brengen, dan bereik je je bestemming.’ Inderdaad, een heel ander geluid dat het gekwek van de reclame. Durven wij een beetje herder te zijn voor elkaar? Kijk op en zie naar de ware Herder!

 

Deken Wilbert van Rens

Dorst naar paasvreugde

 

Een telefoontje. “Opa is opgenomen in ‘t ziekenhuis en is ernstig ziek, Oma wil hebben dat hij bediend wordt. Wij - als kinderen en kleinkinderen - zijn bang dat hij dan nog meer angstig wordt. Dat willen we hem niet aandoen. Wat vindt u er van?” Ik probeerde uit te leggen dat men moet oppassen dat men zijn eigen angst en zorgen geen voorrang moet verlenen. Dat zou zelfs ten koste kunnen gaan van de innerlijke rust van opa. Opa is niet voor niets in het ziekenhuis. Misschien weet hij meer dan dat hij zijn kinderen en kleinkinderen wil laten blijken. Deze kernvraag over ons leven komt bij herhaling terug. Vaak worden we door omgeving en politieke trendsetters op een ander spoor gezet. Maar onze oren zijn er eerder op gericht om te horen wat meer past in de eigen opvatting, wat ik graag wil horen. Hoe het ook zij: als je ongewild op de rand staat van een ravijn, ga je niet zo maar even praten en/of onderhandelen over hoe het nu verder moet. Je probeert je voor te bereiden op wat je te wachten staat: haal ik het wel, is er kans op genezing of staat me het onvermijdelijke te wachten. Soms is stilte een gepaste verwerking van ons diepste innerlijk: je hebt het nodig om tot aanvaarding te komen. Soms is de dierbare een beetje verward. Dat hanteren we wel eens als excuus om dan namens hem of haar te handelen en te bepalen. Maar toch: al staat heel je dierbare familie om je heen: iedereen voelt en weet het: hier staat de geliefde geheel alleen…… al zou je alles ervoor over hebben om hem of haar bij te staan… dit zijn momenten die jouw dierbare niet kan ontlopen. En dat schept een ongewilde afstand terwijl we juist elkaar heel nabij willen zijn. Denkt u maar aan het moment dat Jezus stervende is, Hij is omringd door zijn Moeder Maria, Johannes en enkele vrouwen… maar ze konden Hem niet aanraken, enkel naar Hem opzien… En dat is het heel pijnlijke!! Pijnlijk voor de dierbare, maar ook voor echtgeno(o)t(e) en naaste familie. En al heb je alles prima geregeld via notaris en je echtgeno(o)t(e), of medische hulpverleners……toch zijn dit zaken die je niet kunt regelen. Het gaat over je innerlijk. Die innerlijkheid kun je enkel delen met O.L.Heer. Oh ja, er zullen altijd mensen zijn en blijven die alles willen regelen: een waardig levenseinde (zoals men meent…), of de keuze voor euthanasie etc.

 

Maar dat alles verscherpt nog meer dan ooit tevoren de eenzaamheid van de lijdende mens. Het gewild afbreken van het leven vermomt alleen maar het verdriet dat men niet kan of wil delen met elkaar. Hoe meer de mens over de dood heen wil regeren, hoe eenzamer hij/zij wordt. De pijn blijft: welke weg je ook gaat. Maar is die pijn door God opgelegd? En als ik die pijn wil ontlopen, heb ik dan werkelijk minder pijn of angst? Op Goede Vrijdag sterft onze Heer aan het kruis. Treffend vind ik de beschrijving die de evangelist Johannes hanteert: Hierna, wetend dat nu alles was volbracht, zei Jezus, opdat de Schrift vervuld zou worden: “Ik heb dorst.” Er stond daar een kruik vol zure wijn. Ze doopten er een spons in, staken die op een hysopstengel en brachten die aan zijn mond. Toen Jezus van de zure wijn genomen had, zei Hij: “Het is volbracht.” Daarop boog Hij het hoofd en gaf de geest. (Joh 19, 28-30). Ik heb dorst, was de eenvoudige uitspraak! Gaf de soldaat uit medelijden de spons met zure wijn? Of was het spot? In ieder geval op het hoogtepunt van alle pijnen uitte Jezus zijn dorst. Maar naar wat? Hoe diep is het lijden van onze Heer geweest? Had Jezus het niet gehad over: wie van het water drinkt dat hij aanbiedt zal nooit meer dorst hebben? En dat wie in hem gelooft nooit meer dorst zal hebben? Maar niemand bood hem dat aan. Hij was leeg. Zo leeg dat hij zo’n dorst had. Maar ze boden hem alleen maar zure wijn. Vaker zie ik hoe zorgverleners - meestal familieleden - hun dierbare stervende begeleiden met een grote liefde: soms met een nat washandje waardoor de stervende toch iets van vocht krijgt en daarmee de verschrikkelijke dorst wordt verminderd. En daarmee trachten we het lijden te verlichten. We delen onze machteloosheid. Maar wij weten ook dat de Heer altijd gebruik maakt van eenvoudige tekenen om ons te wijzen op bovennatuurlijke tekenen; via zijn tastbare tekenen zien we al iets van zijn Goddelijke Liefde die voor ons tot nu toe verborgen is. Zijn woorden “Ik heb dorst” - aan ons gericht - zijn een geestelijke uitnodiging die we mogen beantwoorden. In alle nederigheid mogen we zeggen dat niet zo zeer Jezus’ mond uitgedroogd is, maar zijn Hart. Opmerkelijk: in het Hebreeuws is het woord ‘dorst’ hetzelfde als ‘ziel’. Precies zoals de Verlosser van de wereld hevig verlangt naar het water van onze ziel, naar de liefde van Zijn volk… is onze ziel geschapen om dorst te hebben naar God. In de psalmen vinden we deze verzen: “Zoals het hert de beekjes zoekt, zo zoekt mijn ziel naar U, mijn God. Mijn ziel heeft dorst naar God, de God die leeft…. Ik strek mijn handen naar U uit, mijn ziel, als droge grond, heeft dorst naar U.” (Zie psalmen 42-3, 63-1 en 69-22). Dorst en ziel zijn bijna identiek aan elkaar om uit te drukken hoe diep het verlangen is van ieder mens om terug te keren naar zijn Schepper. God en mens zijn niet elkaar concurrent, maar juist elkaars bondgenoot. De evangelist helpt ons ontdekken wat die dorst van Jezus eigenlijk inhoudt. Hij heeft omwille van ons “dorst”.

 

We weten heel goed dat een glas water de eerste dorst goed kan lessen. Maar hier gaat het blijkbaar om die dorst waar elders in de Heilige Boeken (Bijbel) over gesproken wordt. Jezus blijft daar altijd naar verwijzen, zelfs op het kruis wijst Hij ons die innerlijke, geestelijke dorst. Die is zo diep doordringend in je zielenleven, dat je verlangt naar het lessen van deze geestelijke dorst. Alsof Jezus al stervende tegen U en mij zegt: nu wordt mijn zielendorst voorgoed gelest. En dan geeft Hij de geest. Een priester is een zielzorger. Hij moet mede zorg hebben voor uw en zijn eigen ziel! Afschuwelijk is het als je van jezelf meent dat je geen ziel hebt of daar geen zorg voor hoeft te hebben. Er zijn altijd spannende beschouwingen geweest – ook in de literatuur – waarbij de mens bekoord werd zijn ziel te verkopen aan de duivel enz. Het is toch niks waard….. waarom niet? Dat is hetzelfde als je denkt dat je innerlijkheid na je sterven zomaar weggegooid kan worden. Ziel en dorst horen wezenlijk bij elkaar, vormen een geheel. Maar we leven helaas in een wereld waar geloof en kerkelijkheid naar de achtergrond zijn weggeduwd. Dat komt ook deels door onszelf. We zijn te zwak. God legt ons dit niet op. Het is niet de pijn die God ons aandoet. Heel vaak krijgt God de schuld, of de kerk die te streng is of de mensen ouderwetse ideeën voorhoudt. De huidige mens is meer en meer een consument geworden. Ook in geloofszaken. En daarbij wordt de kerk meer en meer gezien als een instituut waar je kerkelijke producten kunt afhalen. De mens is meer eerzuchtig en soms zelfs heerszuchtig geworden. Ik bepaal zelf wel…. Ik regel dat alles zelf, ja ook over mijn dood heen….. Robert von Hartmann (19e eeuwse Duitse filosoof) zegt heel treffend: “Met eerzucht is het als met zout water: hoe meer men ervan drinkt, hoe dorstiger men wordt”. Hoe staat het met mijn eerzucht?? Zoek je op wat eerzucht betekent, dan lezen we een aantal synoniemen: 1) Ambitie 2) Ambtsijver 3) Aspiratie 4) Begerigheid 5) Dorst naar roem 6) Eergierigheid 7) Heilig vuur 8) IJver 9) Verlangen 10) Verlangen naar roem….. Iets van deze elementen kan men aantreffen bij de mens, bij u, bij mezelf. Jezelf daarin kennen…. Dat is de kunst, de opdracht van iedere gelovige. Hoe minder eerzucht je toelaat, hoe meer je de liefde van je ziel laat zien en je meer en meer innerlijke rust krijgt. En dan ga je vanzelf niet met de vinger naar God, of kerk of geliefde wijzen, maar krom je je eigen wijsvinger naar je eigen hart…. Dan klop je op je eigen borst en zeg dan: Heer, ik heb dorst naar U. Gezegende Paasvreugde u toegewenst!

 

Deken Wilbert van Rens

 

Voorbereidingen: Boeteviering – met mogelijkheid tot ontvangen van biechtsacrament.

Dinsdag 20 maart: om 19u30 Aansluitend aan de avondmis in de St.-Petruskerk.

Woensdag 21 maart: om 19u30 Aansluitend aan de avondmis in de St.-Pauluskerk, Whitestraat

Woensdag 21 maart: om 19u00 Boeteviering H Hartkerk, Overhoven

Ziekencommunie aan huis met Pasen: svp melden op de pastorie Binnenstad: 046 4512275

 

Witte Donderdag 29 maart: HH Missen

19.00 in de St.-Petruskerk voor de parochies samen

19.00 in de kerk van Overhoven

 

Goede Vrijdag 30 maart:

15.00 Kruisweg in H Petruskerk, in de H Pauluskerk, in de Kerk H Hart van Overhoven

19.00 Kruisverering in H Petruskerk en in de kerk van Overhoven

 

Paaswake Paaszaterdag 31 maart:

Om 20.30 in de H Petruskerk

Om 20.30 in de H. Pauluskerk

Om 19u in de Kerk van Overhoven

 

Paaszondag en Paasmaandag 1 en 2 april:

De diensten zijn in de bovengenoemde kerken als op zondag

Paasmaandag 2 april is om 11u Gezinsmis, met daarna paaseieren zoeken.

Vergeet u de armsten niet: vastenactie Willt u een bedrag overmaken dan kan dat ovv ‘vastenactie 2018’ naar het banknummer van onze parochie: NL 51 INGB 0001032540 of het diocesaan nummer van de vastenactie: NL21 INGB 0003000046 ten name van Missieburo Roermond. Ook vindt u achter in de kerken vatenactiezakjes en vastenofferblok om uw gaven erin te deponeren. Heel veel dank.

Pasen

 

Pasen begint eenzaam onder het kruis

 

En daar stonden ze: eenzaam onder het kruis. Moeder Maria en apostel Johannes. Er waren nog een paar vrouwen (o.a. Maria Magdalena) die met hen treurden. Dat was een onderdeel uit het verdrietige leven van de wereldstad van die dagen. Kruisdood: donkere en akelige donderwolken begeleidden destijds het rampzalig sterven van Jezus. Verlatenheid en toch Gods aanwezigheid?? Waar was God dan?? Maar de graankorrel moest in de aarde vallen….. Ieder jaar op Goede Vrijdag zijn er (gelukkig) nog altijd mensen die even stil staan bij het moment van Jezus’kruisdood. Nooit vergeet ik hoe mijn vader, brood en banketbakker, op Goede Vrijdag, met de knecht naar onze keuken ging, moeder sloot de winkel, lichten uit, machine stop, en op de knieën gezeten bad mijn vader een gedeelte van de rozenkrans. Ik vond het gelijkwaardig met liturgie in de kerk, ja ik ervoer zelfs de gevoelslijnen naar de ware gebeurtenis van destijds. In de komende weken zullen we weer allerlei aankondigingen lezen van concerten en de meest indrukwekkende muziekuitvoeringen: denkt u maar aan: rockopera Jesus Christ Superstar, of Matthäus Passion (JS Bach), of het Requiem van WA Mozart of de Krönungsmesse, of hier en daar worden populaire liederen uit de Bijbel ten gehore gebracht zoals bij menige discoavond te beluisteren valt: Rivers of Babylon: dat lied heeft het over wat de Bijbel ons vertelt: nl. gedeeltes uit Psalmen 19 en 137. Het gaat over de Joden in ballingschap die aan de rivieren in Babel weemoedig terugdenken aan hun vaderland………Of we zien op TV hoe het oude lijdensverhaal (Passion) op moderne wijze wordt uitgebeeld in de straten van onze steden, o.a. door BN’-ers met een groot lichtend kruis en dat alles wordt rechtstreeks door TV uitgezonden en velen volgen dan de moderne versie van de aloude kruisweg van Jezus………

 

Het doet me pijn, niet dat ik dit alles weet of hoor, maar de pijn zit in de ontkenning: het niet (willen) weten en beleven van de wezenlijke achtergrond van deze geweldige muziekcomposities of uitvoeringen. De groten der aarde op muzikaal gebied zoals Bach, Mozart enz. hebben hun kwaliteit ten beste gegeven om dit mysterie te beschrijven. Hun muzikale vertolking maakt al de teksten hierom alleen maar intenser en beter begrijpelijk. Des te meer is het pijnlijk dat men dit niet als uitgangspunt hanteert. Je dierbare ligt in het ziekenhuis, zelfs op sterven. Dan verlang je niet naar muziek of vertolking. Je verlangt naar gedeelde geborgenheid. Je moet er geen podium van maken. Op een podium etaleer je, toon je….. maar in een ziekenkamer deel je….. Het gevaar van onze moderne tijd is nu het loslaten van de werkelijke gebeurtenis: men abstraheert een bepaalde gebeurtenis en maakt er een hele kundige uitbeelding van waardoor men eerder geraakt wordt door de kunstzinnige verbeelding dan door de feitelijke acties. Men wordt heerlijk geleid en begeleid in de diep smartelijk getroffen situatie en vergeet helemaal dat je in de sterfkamer zit. Je kunt wel huilen, maar je voelt eerder de schoonheid van de smart dan dat men de smart met elkaar deelt!! Eigenlijk….. deelt men niet in smart, maar men “geniet” van de smartelijke uitbeelding.

Kun je deze goddelijke smart wel kunstzinnig uitbeelden? Ik ben ervan overtuigd dat we dit nooit kunnen. Je kunt hoogstens in de liturgie vieren hoe God ons persoonlijk nabij komt bij het overwegen van al die teksten. Daarvoor heb je geloof nodig, maar allereerst het verlangen om tot dit geloof te komen. Want geloven kun je niet zomaar even regelen. Geloof word je aangereikt als je er oprecht naar verlangt. En dat kost oefening. Daarom is het noodzakelijk dat je verblijft in een ruimte of omgeving waardoor je die biddende opstelling kunt delen en waarmaken. Of het nou een keukenruimte is of een kerkgebouw, een ziekenkamer etc…… als men maar kan ondervinden hoe God tot u en mij spreekt.

 

Maar waar is God dan bij dit alles? Als Hij dan niet zo vanzelfsprekend aanwezig is bij al knappe kundige muziekmomenten uitgevoerd door beroemde kunstenaars, is Hij er dan wel bij die knullige gebedsmomenten in kerken en kamers van gewone eenvoudige lieden? Gelukkig gaan we niet over aanwezigheid van God zelf. Het is de Heer die dat zelf bepaalt. En vaak heb je momenten van diepgang nodig om zo’n bijzonder moment te herkennen. Ik herinner me een gedeelte van een verslaggeving over het appèl van gevangenen in een van de kampen in de 2e wereldoorlog. Bij inspectie bleek iemand er niet te zijn, gevlucht of zoiets, en medegevangenen werden ter verantwoording geroepen om te vertellen wie dat gezien had. Geen antwoord! De commandant gaf opdracht 6 willekeurig gekozen gevangenen uit de rij te halen en voor aller ogen op te hangen.

 

Iedereen moest toekijken. Er was ook een jongetje bij van 11 jaar. Hij hing aan de strop te bengelen, hij kon maar moeilijk sterven omdat hij zo broodmager was en bijna niks woog. Ineens stampte een (ongelovige) gevangene een andere collega (met wie hij veel discussie over geloof had) in de rug en siste: “waar is die God van jou nu?”. Toen antwoordde deze met tranen in de ogen: “zie je niet dat Hij daar hangt te bungelen aan de galg??”. Waar is God? Je kunt Hem niet afroepen wanneer het jou uitkomt. God is er voor U en mij!! Maar de mooiste aria of kunstwerk zal Hem nooit kunnen raken…… Hij wordt geraakt enkel door ons geloof! Daarom dat onze goede God juist bij heel kwetsbare mensen uniek nabij is. In een ziekenkamer, bij een ongeluk, bij een gebed, etc…… maar in kunstuitingen die meer de oren strelen van mensen dan dat het hun hart raakt, zal men geen Liefde van God kunnen voelen. Men vult wel de leegte van hun eigen “ik” met mooie klanken en met applaus spoelt men de leegte weg. En daar stonden ze: eenzaam onder het kruis. Moeder Maria en apostel Johannes. En toch is het graf op Paasmorgen leeg!! En waar staat U dan ?? Zalig Pasen.

 

Deken Wilbert van Rens, Sittard.

Diensten kerstmis

 

Dinsdag 13 december: Aansluitend aan de avondmis in de St.-Petruskerk: Boeteviering – met mogelijkheid tot ontvangen van biechtsacrament - ter voorbereiding op Kerstmis

17.00 uur: St.-Petruskerk: Kindje wiegen, speciaal bedoeld voor kinderen voor kinderen t/m groep 2 van de basisschool en hun ouders.

18.00 uur: St.-Petruskerk: Gezinsmis, speciaal voor kinderen vanaf groep 3 en hun ouders

v.a. 20.00 uur: St.-Petruskerk: Vigiliedienst met lezing en gebed, muziek en samenzang ter voorbereiding op de Nachtmis van 20.30 uur. Vanaf 22.45 uur: St.-Michielskerk: Vigiliedienst ter voorbereiding op de Nachtmis van 23.00 uur, m.m.v. het Michielkoor.

 

Zondag 25 december: Eerste Kerstdag. 11.30 uur Hoogmis in de Petruskerk. In de St.-Michielskerk is er één Heilige Mis om 9u30.

Maandag 26 december: Tweede Kerstdag. De heilige Missen zijn als op zondag.

Vrijdag 30 december: Feest van de Heilige Familie, Jezus, Maria, Jozef

Zaterdag 31 december: Silvesteravond/Oudjaar. Om 18.00 uur in de St.-Petruskerk: grote dankdienst.

 

Zondag 1 januari 2017: Na de Hoogmis van 11.00 uur in de St.-Petruskerk bent u van harte welkom op de Nieuwjaarsreceptie in het Mariapark (tegenover de Basiliek).

Voor alle informatie van alle diensten in de kerken van Sittard of opgave misintenties, ofwel vragen voor doopsel, huwelijk en uitvaart, of ziekencommunie aan huis: bel naar kantoor dekenaat: 046-4512275 of mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. Of kijk op: www.rk-kerken-sittard.nl. Contactpersoon voor pastoraal voor de parochie H. Gemma, Sanderbout is : Past. P. Kerkhofs, Leyenbroekerweg 107, tel 046 4008960 of 06 23077718.

Een os en een ezel

 

Een os en een ezel De advent is al bijna om en weldra wordt het kerstavond. Dan zal het in menige woning even stil zijn en kijkt men naar de kerststal. Tenminste in woningen waar men nog kerstmis viert. Bethlehem is nu eenmaal de stad waar allerlei uitersten met elkaar botsen: zoekende mensen (vreemdelingen) die geen onderdak konden vinden en de eigen bevolking die in herbergen zaten, bomvol. Op de verre velden was het stil, misschien wel doodstil voor een buitenstaander, maar voor het zoekende paar begon een bijzondere nacht. Het nieuwe leven kondigde zich aan. De natuur met haar grotten en stallen waren de enige beschutte plekken. Een voederbak stond gereed. Een os en ezel hadden wellicht daar hun onderkomen, wachtend op hun herder. Het is nu anno 2017 nog altijd hetzelfde. Veel drukte in de steden, verder zie je zwervers en daklozen die een beschutte plek zoeken. Alleen in de wijken en gehuchten ver buiten de stad vind je rust en stilte.

 

Jezus wordt geboren. De evangelisten vermelden dit. In hun verhaal zien we hoe een en ander onopvallend is verlopen. Een scherpe tegenstelling met de stadsbewoners die volop genieten in hun herbergen en woningen. De gewijde schrijvers beschrijven ons deze wonderlijke gebeurtenis, ze vermelden Maria en Joseph, de herders, de schapen en engelen….. maar er staat niets over een os en ezel.

Toch is het de H. Franciscus die in de 13e eeuw een levende kerststal heeft opgezet en daarbij beeldt hij uit dat Jezus in de kribbe ligt met aan weerszijden de os en de ezel. Is dat toegevoegde fantasie? Leuk decor bij dit heilig tafereel? Absoluut niet. Franciscus beeldt treffend uit wat die nacht is gebeurd. Zijn manier van uitbeelden werd later door vele gelovigen overgenomen in de beroemde kerststallen die wereldwijd te zien zijn: in kerken, woningen, pleinen, straten, kantoren, winkels en warenhuizen …. noem maar op. Waarom dan die toevoeging van Franciscus? De os en de ezel.

 

Franciscus kende de H. Schrift. Onze Bijbel bestaat uit 2 gedeeltes: Oude en Nieuwe Testament. Deze 2 gedeeltes vormen samen onze Heilige Schrift ofwel Bijbel. De geboorte van Jezus is het begin van het Nieuwe Testament. Daar begint de nieuwe tijd. Maar wat eraan voorafgaat, lezen we in het Oude Testament. Over koningen, profeten, woestijntochten enz. maar al die verhalen in het Oude Testament wijzen ons op het feit dat God eens zal komen om ons te redden…. Dat is zijn belofte: Hij zal de Messias sturen. Elke profeet van het Oude Testament verhaalt ons over het uitzien naar Hem die komen zal…. Interessant zijn daarbij 2 profeten die het volk van God waarschuwen dat ze anders moeten gaan leven. Je moet niet leven als goddeloze mensen die zich niets van Gods geboden aantrekken….. maar de mensen luisteren niet naar de profeet Jesaja of de profeet Habakuk. In hun waarschuwing lezen we: “Ik heb kinderen grootgebracht en opgevoed, maar zij zijn van Mij afvallig geworden. Een rund kent zijn eigenaar en een ezel de krib van zijn meester, maar Israël heeft geen begrip, mijn volk geen inzicht.” (Jesaja 1, 2-3)……. We lezen hier uitdrukkelijk dat deze 2 dieren wel hun meester erkennen, de dieren weten heel goed wie hen voedsel geeft….. maar de mens doet juist of God voor hem niet bestaat. Ook lezen we bij de profeet Habakuk in hoofdstuk 3, 2 : “in het midden van twee dieren zult gij gekend worden”. Dat moesten natuurlijk de os en de ezel zijn, temidden van wie God (in Christus) gekend werd. De kerkvaders van de eerste eeuwen hebben daarmee later laten zien dat Christus in het Oude Testament reeds wordt aangekondigd. Voor de kerkvaders staan “de os en de ezel” als vertegenwoordigers voor de joden en de heidenen. De ezel, een onrein dier, dat niet door joden gegeten mag worden symboliseert de heidenen, die onder de last van zonde en afgoderij gebukt gaan. De os, een rein dier, symboliseert de joden, die leven onder het juk van de wet, net zoals een os een juk draagt. Samen staan zij bij de kribbe van Christus die hen verenigt in de ene kerk. Bij Christus’ kribbe wordt de scheidsmuur tussen hen weggebroken. En deze gedachten was Franciscus duidelijk bekend: hij kende de H. Schrift en voelde de betekenis aan waarom juist deze dieren deze plaats moesten innemen. Sindsdien zijn kerststalletjes overal verspreid geraakt in de christelijke wereld. Het is een gelovige act als we in staat zijn onze kersttaferelen zuiver te houden. Opsmuk en onnodige versieringen maken dat men meer aandacht heeft voor bijzaken dan voor de hoofdzaak. Op onze iPhone zien we vaak foto’s van onze dierbaren, familieleden enz. Dat laten we vol trots zien. Zulke foto’s ga je niet manipuleren en vertekenen tot een andere foto, tot een leugen of bedrog. Zo ook met onze kersttaferelen. Een Kerststal is bedoeld om de Geboorte van de Verlosser dankbaar te vieren. Het is een gelovige daad van dankbaarheid.

 

En daarbij moet je hoofdzaak, hoofdzaak laten.. Laat Boeddha’s, Kerstmannen e.d. maar achterwege.

 

U ziet nu waarom deze dieren……. ze nemen zo lang onze plaats in. Ze wachten heel trouw op U en mij: de os die alle lasten van ons met zijn juk zal wegslepen en de ezel die als lastdier onze lasten verlicht. Zo moeten we elkaar tot steun zijn. Dat wens ik u en de uwen van harte toe. Zalig Kerstmis. En voor 2018: een Zalig Nieuwjaar.

 

Deken Wilbert van Rens.

Advent

 

Advent……. Zet u een engel in de Kerststal?

 

Juist die engel zorgt voor een heel andere kijk op uw leven. Het is weer hoogconjunctuur voor engelen – en dan bedoel ik niet zozeer de kleine engeltjes die in de etalages van vele warenhuizen nu reeds voor een zekere kerstsfeer zorgen. Neen, engelen zijn echt overal aanwezig – in de media bv en vooral ook in de reclame, “je bent echt een Engel….”, en bij de horeca: bijv. Café “Den Engel”, de zeep van “de Witte Engel”, Bakkerij “de reddende Engel”, de B&B “de lachende Engel”, ontelbare restaurants met een engel in hun naam, enz. Het is overduidelijk : engelen zijn uit onze samenleving niet meer weg te denken. Ze hebben hoogconjunctuur.

 

Je kan echt niet ontkennen dat engelen zeer populair zijn, ook in de Bijbel. Ik heb een collega-deken die als hobby heeft: engelenbeeldjes verzamelen. Zijn huis staat er vol van! Engelen spelen in zeer veel Bijbelse gebeurtenissen een grote rol. En wanneer we uit de Heilige Schrift alle tekstgedeelten waarin engelen een rol spelen zouden verwijderen, zou de Bijbel niet alleen beduidend slanker zijn, maar zou hij ook beroofd zijn van één van zijn belangrijkste kenmerken. En dat geldt zowel voor het Oude als voor het Nieuwe Testament: een engel met vlammend zwaard verhinderde Adam en Eva terug te keren naar het paradijs. Engelen verkondigden aan Abraham, de stamvader van het geloof, dat zijn vrouw, ondanks haar hoge leeftijd, nog een zoon zou baren. En ook voor de uittocht uit Egypte en de moeilijke tocht naar het beloofde land stuurt God een engel mee om de Israëlieten te beschermen. Ook in het Nieuwe Testament duiken er altijd weer engelen op bij alle belangrijke episodes in het leven van Jezus. Het begint reeds bij zijn ontvangenis en geboorte: het is een engel die aan Maria de boodschap overbrengt dat ze een zoon zal baren. En ook in de dromen van Jozef verschijnt meerdere keren een engel om hem gerust te stellen. Bij de herders op de velden, en ook bij de kribbe, verschijnt zelfs een heel engelenkoor, en ook na Jezus‘ dood is het weer een engel die bij het lege graf de vrouwen aanspreekt en geruststelt.

Al die voorbeelden wijzen gewoon op ogenblikken van bijzondere betekenis in de heilsgeschiedenis. Er staan in de Bijbel nog veel meer verhalen waarin engelen een rol spelen. Hoe komt het dan toch dat wij, ondanks al die getuigenissen uit de Bijbel, het toch zo moeilijk hebben om in engelen te geloven? Komt dat omdat we hen niet kunnen aanraken of zien? Of omdat we eigenlijk geen andere vergelijkbare wezens kennen? Maria, Jozef en ook de herders vormen voor ons helemaal geen probleem. Dat zijn immers ook gewone mensen zoals we er zo velen kennen. Maar een engel – wat is dat? Een dergelijk wezen is voor ons niet te grijpen of te begrijpen. Maar tussen hemel en aarde zijn er nu eenmaal niet alleen dingen die we met onze ogen kunnen zien, maar ook nog veel andere. Zo heeft ook niemand van ons God ooit gezien, en toch geloven wij in Hem.

 

Zo is het ook met de engelen. Je kan ze met je ogen niet zien en ze met je verstand ook niet begrijpen. Engelen kan je, net zoals zo vele geloofszaken, alleen met je hart zien. Alleen de diepste lagen van onze ziel kunnen het geheim van de engelen beroeren,. En die diepere lagen worden dikwijls alleen maar in onze dromen naar boven gehaald. Daarom, zo vermoed ik, zijn er in de Bijbel zo veel verhalen van engelen die iemand in een droom zijn verschenen.

 

In de komende Advent wijst Jesaja (Jes. 63,16) op de droom van Jacob, de zoon van Isaak. In een angstige nachtdroom scheurde de hemel a.h.w. voor hem open. Wat was gebeurd? Jacob heeft, met de hulp van zijn moeder Rebekka en via een bord linzensoep, zijn broer Esau om zijn eerstgeboorterecht bedrogen en nu is hij op de vlucht voor diens wraak en ook voor zijn eigen verleden. Wanneer op een avond, op weg naar Haran, de duisternis valt, legt Jacob zich te slapen (Gen. 28, 16). Hij legt een steen onder zijn hoofd, en dan denken wij natuurlijk, waarom een steen? Een hoopje mos of loof zou toch veel comfortabeler zijn geweest. Maar dat past niet in het verhaal, die steen is een symbool voor al het zware, al het aardse en al wat ons in het leven belast. Laten wij die steen dan ook adopteren als ons eigen symbool en hem vullen met onze eigen gedachten en overwegingen. Welke zorgen liggen er bij U ‘s avonds als een steen onder uw hoofdkussen? Onder welke twist, privé of beroepsmatig, lijdt u, net zoals Jacob lijdt onder zijn twist met Esau, met je broer, zus of familielid? Waarvoor bent U op de vlucht of op welke manier voelt u zich uitgesloten, zoals Jacob, die heel alleen en verlaten in de open lucht moet overnachten?

 

Als Jacob inslaapt, heeft hij een droom: Hij ziet een ladder die op de aarde staat en tot in de hemel reikt. Van een dergelijke directe verbinding tussen ons aardse leven en de hemel zouden wij toch ook wel graag gebruik kunnen maken. Dan zouden we alleen maar omhoog moeten klimmen om de Hemelse werkelijkheid te kunnen beleven. Maar die ladder functioneert enkel vanuit de hemel naar Jacob toe. Die hemelse ladder is bij Jacob ook geen dood voorwerp uit hout, maar een ladder van engelen die afdalen en opstijgen. Zij zorgen voor een levende verbinding tussen God en de mensen, tussen Hemel en aarde. Hier wordt echt duidelijk waarom engelen “Boden van God” worden genoemd. Want helemaal bovenaan de ladder ziet Jacob God staan die hem deze grote belofte doet: Zijn nakomelingen zullen zo talrijk zijn als het stof op de aarde, en het land waarop hij zich bevindt zal aan hem en zijn nakomelingen toebehoren. God spreekt daar tegen Jacob ook die mooie zin uit: „Ik ben met jou, ik zal je behoeden waar je ook bent”. Dus: geen vloek, geen wraak, geen gerol van Gods spierballen, maar een reusachtige belofte, waar Jacob nooit op had durven hopen. Hij weet nu dat hij, ondanks zijn duister verleden, toch een toekomst heeft in en met God.

 

Wanneer hij wakker wordt spreekt hij uit hoe hij zijn droom begrijpt: „Werkelijk, hier op deze plaats is de Heer aanwezig, en ik wist het niet!” Midden in dat eenzame land, bij het slapen met een steen onder zijn hoofd, heeft Jacob een heel nieuwe kijk op zijn leven en op zijn omgeving gekregen. Want op deze plaats is er voor hem een directe verbinding met God.

Wat betekent dat voor ons? Wanneer wij erin slagen om met de ogen van ons hart te kijken, wanneer wij in een droom, of gewoon bij een intensief gebed die levende ladder ook zouden kunnen waarnemen, dan zou ons leven ook een heel andere betekenis krijgen. Want door die levende ladder zegt God ook tot ieder van ons: “Ik ben bij je, ik zal je behoeden waar je ook bent.” Dan kunnen we, net zoals Jacob zeggen: “De Heer is met mij, ook in deze onmogelijke situatie, ook op deze plaats, en ik wist het niet.“ Verwaarloos je (bewaar)engel dus niet.

 

Een goede Advent toegewenst.

Deken Wilbert van Rens

Een klaproos met Allerzielen

 

In deze dagen bezoeken velen het kerkhof: het is immers Allerheiligen/Allerzielen. Velen staan stil bij het graf van hun dierbare die ze zo missen. Je hoeft geen woord te zeggen, de stilte en het poetsen van alles wat bij een graf behoort, geeft jezelf een stilzwijgende en innerlijke activiteit. Druk bezig en toch stil. Een paar graven verder zie je buren of kennissen die ook met hun graven bezig zijn. Maar tegenwoordig blijven velen thuis, hun dierbaren hebben door o.a. crematie geen precieze plek en dus is er geen zorg meer nodig voor een graf…… is dat niet een leegte? Vlak tegen Sanderbout ligt in Ophoven een Brits militair kerkhof. Al onze dierbare Britse gevallenen in onze streek zijn na deze oorlog hier herbegraven na duidelijke identificatie enz. Zo’n 10 dagen na Allerzielen volgt dan de jaarlijkse herdenkingsdag specifiek voor deze gevallenen: ze noemen dat Klaproosdag ofwel Poppy Day. Deze herdenkingsdag (in het Engels: Remembrance Day) is in het Verenigd Koninkrijk en andere landen van het Gemenebest de dag waarop de gevallenen vanaf de Eerste Wereldoorlog en alle oorlogen en gewapende conflicten sindsdien worden herdacht. De dag wordt gevierd op 11 november maar de eigenlijke plechtige herdenking vindt plaats op de zondag die het dichtst in de buurt ligt van die datum. Die dag wordt Remembrance Sunday genoemd. De datum 11 november is de dag waarop in 1918 de Eerste Wereldoorlog eindigde.

 

Op die zondag wordt om 11.00 uur 's ochtends overal in het land twee minuten stilte in acht genomen en worden er kransen gelegd. In Sittard hebben we - na de 2e Wereldoorlog – uit respect en liefde voor deze gevallenen hen een definitieve plek gegeven op het oorlogskerkhof van Ophoven. De Sittardse herdenking wordt dit jaar gehouden op zondag 12 november a.s. en begint om 10u in de Grote Kerk of St.-Petruskerk. Aansluitend gaan alle kerkgangers naar het kerkhof van Ophoven, iedereen - van hoog tot laag bij de militairen - gaat mee en ook alle burgers om daar 2 minuten stilte in acht te nemen tegelijkertijd met alle andere herdenkingsdiensten die men wereldwijd ook op hetzelfde moment houdt. Altijd indrukwekkend! Hoe komt men aan het symbool Klaproos? Het symbool komt voort uit het idee dat de plant groeide op plaatsen waar iemand vermoord was: de bloem zou het bloed van het slachtoffer hebben omgezet in die mooie rode kleur. Lang is gedacht dat er daarom zoveel klaprozen op slagvelden te vinden waren. Dat komt echter doordat de zaden van de bloem pas ontkiemen als ze aan licht worden blootgesteld.

 

De als gevolg van gevechten en bombardementen omgewoelde grond rond de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) zorgde voor een ideale voedingsbodem en met name in Vlaanderen. De velden van klaprozen inspireerden de Canadese militaire arts en dichter John McCrae (1872-1918) in 1915 tot het schrijven van het beroemde gedicht ‘In Flanders fields’. Al spoedig ontstond het idee om de klaproos te gebruiken als symbool voor de gevallenen. Men verkocht zelfs klaprozen om de opbrengst aan behoeftige oud soldaten te geven. De liefdadigheidsorganisatie ‘The Royal British Legion’ hield in 1921 de eerste officiële Armistice day, ofwel wapenstilstandsdag, om de gesneuvelden te herdenken. Tegenwoordig zet deze organisatie zich met behulp van vele donaties nog steeds in voor oorlogsveteranen en hun familie, ook voor soldaten die al dan niet invalide terugkeerden uit recente conflictgebieden zoals o.a. Afghanistan. Met behulp van de opgespelde klaprozen kunnen mensen laten zien dat ze betrokken zijn.

 

Wij zijn in Sittard ook zeer betrokken met deze gevallenen. Ze zijn voor U en mij gevallen, zonder hen hadden we hier geen huis of familie. Daarom is het goed dat deze herdenking tastbaar is. Zo moeten wij zelf ook met onze dierbare doden omgaan. Ze zijn van ons!! Ze hebben ons hun liefde, misschien zelfs het leven gegeven. Stop dit niet weg. Eenieder heeft tastbare plekken nodig! Gedenk hen en wees dankbaar!! Een legerpredikant in de 1e wereldoorlog die na hevige gevechten veel doden moest begraven, gebruikte de klaproos in een grafrede eens als symbool voor zijn levensovertuiging. De zwarte kern van de bloem als symbool voor het lijden en de rode blaadjes eromheen als symbool voor het Offer en lijden van Jezus Christus. Hoe het ook zij, de klaproos is een ‘overlevertje’ en groeide tijdens WO1 op plaatsen waar nauwelijks nog leven mogelijk was. Uit vele reacties blijkt dat slechts weinigen op de hoogte zijn van dit verhaal de klaproos! Gezien de onrust in de wereld en het verlangen naar vrede, neemt de betekenis van dergelijke symbolen weer toe. Zorg ervoor met Allerheiligen/Allerzielen dat u tastbare symbolen hebt van uw geliefde ouders en anderen. Hen gedenken laat menige roos van liefde weer opbloeien. Dat wens ik u toe.

 

Deken Wilbert van Rens

Gezegende zondagen

 

Het doet me pijn dat de kerkelijkheid zo sterk is afgenomen. Misschien dezelfde pijn wanneer je als vader of moeder je eigen kinderen en kleinkinderen niet meer ziet. Vooral zondags…. dan is het pijnlijkst. Je ziet je buren in de straat, ze stappen in de auto, gaan naar bushalte of krijgen bezoek. En in jouw huis is het erg stil, zeker op zondag…… Was die zondag maar voorbij, denk je vaak.

 

Menige pastoor denkt in West-Europa en in Nederland ook zo. Soms kun je in je kerkgebouw de gelovigen zo zien weggaan….. alleen de grijze haren en oude hoofden bevolken de kerkbanken. Kerk en geloof is iets voor “dommen”…… ofwel is niet van deze tijd. Pijnlijk zie je de ouderen op een dag niet meer komen naar de kerk, ze hebben het trouw volgehouden maar sommigen kunnen wegens afnemende gezondheid en het afzwakken van hun krachten niet meer komen.

 

Jongeren van nu hebben veel meer toekomstmogelijkheden dan vele generaties voor hun tijd. Ze beseffen dit voordeel niet of willen het niet beseffen. Dit komt deels doordat ze niet mee krijgen, niet bevatten wat ouderen voor hen hebben betekend. Soms denk ik dat jongere generaties zo eenkennig en egocentrisch opgroeien, dat ze geen oog en oor hebben wat om hen heen gebeurt en wat voor hen al verwezenlijkt is. Trouw. Dat is het sleutelwoord, dat is de code voor de toekomst. Je hebt codes nodig voor je telefoon, je computer, bankrekening enz. Daaraan is gekoppeld dat je deze niet met anderen deelt, tenzij in de sfeer van je gezin, of als het je dierbare treft, want daar is het veilig, daar is geborgenheid. Bekijk eens hoe vaak we codes benutten? Hoe vaak gebruik je het niet voor vertrouwelijke gegevens? En dan heb je zo vanzelfsprekend toegang. En hoe is het met trouw in onze kerk? Onze code van trouw en toegang tot onze kerk? Misschien moet ik zeggen wat hebben u of ik gedaan met de code van trouw jegens God en mensen. Je kreeg aan het begin van je leven bij het doopsel de code van trouw: je hoort bij onze kerkgemeenschap. Wat heb je ermee gedaan. Ligt je code ergens opgeborgen totdat ik ze eens nodig heb…. of wordt ze zelfs verwaarloosd vergeten, zo van wat moet ik ermee? Ja, ik heb ze gekregen van mijn ouders, ze vinden het erg dat ik ze laat liggen, maar ja …… zij komen ook uit een ander ouderwets tijdperk, is mijn overtuiging. Ik ben van de huidige tijd, zij van die oude tijden…… Maar ben je daarom beter??

 

De zondag is soms het ergst….. zeggen sommige ouderen. Je voelt je zo verlaten. Kinderen hebben het druk ….. zeggen ze …. Vragen ze zich wel eens af hoe wij het vroeger moesten doen zonder de vele technische hulpmiddelen van nu? En toen was trouw vanzelfsprekend. Nu lijkt het of men erom moet bedelen. De kaarsen worden zondag aangestoken in de kerk. De Mis begint zo. Trouw komen de bekende kerkgangers binnen. Ze kijken naar elkaar en groeten elkaar: verheugd dat men elkaar weer ziet. Ze hebben allemaal dezelfde pijn. We missen onze jongeren, onze generaties na ons. Die doen juist alsof zij de toekomst hebben. Ze hebben gelijk….. wat leeftijd betreft. Maar de leegheid van hun innerlijk leven tekent zich nu af in de leegheid van onze kerken. We missen hen zeer.

Daarom steken we elke zondag voor onze afwezigen een kaarsje aan. Hopelijk wordt ons gebed verhoord, niet om ons gelijk, maar om hun aller geluk, innerlijk geluk wel te verstaan. U kent toch het verhaal van de kapper?

 

Een man ging naar de kapper om zijn haar en baard te laten knippen. Ze begonnen te discussiëren en spraken over vele zaken. Al gauw kwamen ze bij de bekende vraag of God wel bestaat. De kapper zei: “kijk, ik geloof niet dat God bestaat.” “Waarom zeg je zoiets”? vroeg de man.

“Nou, iemand hoeft alleen maar naar de wereld te kijken en hij zal zien dat God niet bestaat. Als God echt bestaat, zouden daar dan zoveel zieke mensen zijn? Zouden daar zoveel gehandicapte kinderen zijn? Zoveel oorlogen, zoveel natuurgeweld met vele dodelijke slachtoffers. Nee, als Hij echt bestond, zou er geen ellende zijn op de aarde. Ik kan me niet voorstellen dat een God dit allemaal kan toestaan. De man was even stil maar zei verder niets. De kapper was inmiddels klaar en de man verliet de zaak. Onderweg naar huis zag hij een oude man op straat met een heel lang haar en ongetrimde baard. De man ging onmiddellijk weer terug naar de kapperszaak en zei tegen de kapper: “KAPPERS BESTAAN NIET!” “Maar ik ben toch een kapper en ik sta hier vlak voor je,” antwoordde de kapper. “NEE!” Schreeuwde de cliënt. “Kappers bestaan gewoon niet. Als zij echt bestonden, zouden er geen mensen meer rond lopen met lang haar en ongetrimde baarden op de wereld.”

 

De kapper antwoordde: “Ach, wij kappers bestaan zeker wel. Het zijn gewoon de mensen die niet naar ons komen.” “Exact!” ging de man verder. “Dat is het hem nou juist. God bestaat ook zeer zeker wel. Het zijn juist de mensen die niet naar Hem gaan en Hem niet opzoeken. En daarom is er zoveel ellende op de aarde.

Gezegende Zondagen u toegewenst.

 

Deken Wilbert van Rens

 

Mededelingen: Allerheiligen en Allerzielen zijn altijd op 1 en 2 november. Dat is dit jaar 2017 op een woensdag en donderdag. De zondag eraan voorafgaand worden de Kerkhofdiensten gehouden: dus op zondag 29 oktober 2017

Sint Rosa

 

Op zondag 27 augustus a.s. Sint Rosaprocessie:

het feest der herkenning maakt ’t goede leven in Sittard

 

Dit jaar met St.-Rosa kiest het gemeentelijk St.-Rosafestival voor een meer uitgewerkte titel van vorig jaar: “ Het feest der herkenning maakt ’t goede leven in Sittard “. Meer aandacht dus voor veel goedheid die ons zo maar wordt geschonken. Maar wat kan zo’n meisje als H. Rosa ons nog aanreiken? Heiligenleven van vroeger… (Rosa leefde van 1586-1617) heeft dat nog invloed? Festivalactiviteiten en activiteiten gekoppeld aan kerkelijke gebeurtenissen liggen ver uit elkaar. Is dat zo? De laatste tijd wandel ik wat meer in en rondom de Kollenberg. Ik ben geen sportmens, maar ik voel soms heel indringend wat de natuur en de Kollenberg ons te bieden heeft. Vaak flitst een sporter/renner me voorbij, of een e-biker (fietser) gaat in rap tempo de berg op. Daarbij vroeg ik me af: wat zien die twee eigenlijk? De sporter kijkt af en toe op een bandje met klokje op zijn arm, het lijkt wel of die afklokt…. zoals de duivenliefhebbers dat vroeger deden. En de oudere dame met de e-fiets flitst als een jonge vrouw door het landschap, maar zien ze wel wat? Wil je wel wat zien? Ik stopte even om te kijken naar een voetval onder bij de opgang naar de St.-Rosakapel: de 4e Voetval. Zen oude tekst….. staat er onder op de zuil: Jezus wordt vreedelijk gegeeseld ….staat er in de oud-Nederlandse schrijfwijze van onze spraakkunst, maar de taal is duidelijk. Heel de weg naar boven is mooi en de moeite waard om te beklimmen. Hoe rustiger men loopt, hoe dieper je de stappen van de voetvallen voelt. Voetvallen…. Jezus wordt gegeseld…… sommige geselen zichzelf bij al die sportdruk die men zichzelf oplegt. Het meisje Rosa zou zichzelf ook wel eens gegeseld hebben: met een soort karwats met ijzerpuntjes sloeg ze zichzelf. Ze wilde voelen wat Jezus toen gevoeld heeft. Kijk zo’n voetval dwingt je een moment even stil te staan: wat is de meerwaarde van de sportgeselingen van tegenwoordig. Alsmaar meer en meer jezelf afbeulen en dan minachtend doen over die heiligen van vroeger die zich af en toe sloegen met een karwats.

 

Bijzonder die voetvallen. Waar komt dat eigenlijk vandaan? Kijken we in ons Limburgs land dan zien we maar op een paar plaatsen bij belangrijke devotiekapellen de beroemde voetvallen. Bij ons in Sittard bij St.-Rosakapel; in Echt bij Schilbergkapel met 7 prachtige voetvallen tev OLVrouw en verder zijn er hier en daar nog wat restanten overgebleven van verloren gegane voetvallen: zoals in Valkenburg, Geleen enz. Het woord Voetval zegt het letterlijk: pelgrim valt ten voet…… stop even ……. maar de eenzame fietser of sporter gaat door……. geen tijd of geen gevoel voor tijd?

 

Soms denk ik: mens-van-nu hou toch op om jezelf te kastijden. Hier en daar schieten allerlei sportaccommodaties uit de grond en de kostbare voetvallen worden enkel als monumenten beheerd voor het nageslacht. Maar een echte beheerder moet er ook mee leren “leven”. Je krijgt als gelovige van je voorouders kostbare bouwstenen van je geloof. Zo’n voetvallen zijn daar een prachtig voorbeeld van. We moeten ze niet alleen beheren…… maar ook daarmee je geloof leren “beheren”. Waarom staat er ineens op mijn levensweg die afbeelding….. midden in de natuur?? Onze voetvallen (7 stuks), verwijzen naar de smarten van Moeder Maria en helpen ons te beseffen dat St. Rosa ook dit lijden van Jezus en Moeder Maria heel diep en intens heeft bemediteerd. Zeven, het getal is een bijbels getal en verwijst naar de unieke genade Gods die daarin schuil gaat: dit kan alleen Gods genade zijn….. dit is geen eenvoudig menselijk werk, dit is Gods werk. Plotseling zien we aan de andere kant het Levetenhöfke. Het hoort niet direct bij de 7 voetvallen en toch onderbreekt het even onze route en het helpt ons te schakelen naar het moment daar waar Jezus staat. Deze Hof van Olijven beeldt duidelijk uit hoe Jezus in de grote verlatenheid en eenzaamheid alleen de beker van het lijden moet drinken: Je hoort Hem ineens zeggen….. niet mijn wil maar Uw wil geschiede….

 

Ik ga weer verder. Inderdaad iedere stap wordt intenser en je wordt je meer bewust van wat je ziet. Eraan voorbijgaan is jezelf opblazen tot een voorbijganger die meent iets te presteren. Maar ook die mens is als een vluchtige schaduw. Deze route is toch wel uniek: je hoort het gejuich van kinderen bij kindervakantiewerk of bij krombroodrapen, je hoort de klanken van harmonieën bij de St.-Rosaprocessie, het bidden van de rozenkrans en opeens overvalt je de stilte….. het is eigenlijk een toegangsweg naar de natuurkathedraal van St. Rosa. Hoeveel generaties en families Sittardenaren en vele andere pelgrims trekken hier jaarlijks naar toe? Wat voelen ze, wat ervaren ze, wat geven ze door. Ineens zie je het kapelletje. De herkenning begint te werken. Je ziet ineens allerlei mensen in gedachten bij de kapel staan, onze pelgrims van Sittard, met bisschoppen, priesters, acolieten, kerkkoren…… Ineens voel ik waar we als Kerk en St.-Rosacomité voor staan: houd dit in ere. Laat het niet los. Hoeveel plekken in Limburg hebben we al niet verloren die de warmte van ons geloof zo goed uitbeeldde. Herkenning is er juist om op tijd vast te houden, vast te leggen dat mag niet van ons weggenomen worden! Deze intrinsieke waarden van onze levensweg zie je in deze route naar St. Rosa. Onze voetvallen helpen ons even stil te staan. Het Levetenhöfke laat ons voelen dat we niet bang hoeven te zijn: Hij heeft voor ons de kelk van het lijden gedronken waardoor Hij ons helpt ons eigen lijden met Hem te dragen. Hier kan ik het gesprek met Hem en de H. Rosa aangaan. En in de stilte van de natuur herken ik zijn antwoord. Wat een geluk!!?? Is dat niet het goede leven in Sittard?? Dank aan al onze pelgrims die ons daarin zijn voorgegaan!!

 

Ik wens u toe een prachtig St.-Rosafeest. En….. natuurlijk zijn we dankbaar dat u ons financieel blijft helpen om dit alles: vanaf St.-Michielskerk, de Voetvallen, het Levetenhöfke tot en met St.-Rosakapel in stand te blijven houden. Het is onze ereplicht om dit alles dankbaar in goed banen te leiden. In gezamenlijkheid werken we hier aan, zowel Gemeente, het St.-Rosacomité en ook het Kerkbestuur.

 

Deken Wilbert van Rens

Historie H Gemmakerk

 

Prof. Dr. J. J. M. Timmers vermelding "interessant -bouwwerk" in het boekje - Sittard - is een bewijs voor de architectonische waarde van onze kerk. De kerk, die in 1953 geconsacreerd werd, is een werk van wijlen architect Alfons Boosten uit Maastricht.

Het gebouw bestaat uit het hoge middenschip, een zijbeuk en het ingangsportaal. Het priesterkoor met de belendende sacristie en het voormalige koor met kinderkapel vormen samen een soort dwarsbeuk. .Het geheel vormt ongeveer een kruis (bij uitstek het symbool van het Christendom). Vaak bouwde men tegen zo'n dwarsbeuk nog een halfronde ruimte: de absis. Onze kerk bezit geen absis, maar de architect heeft wel de muren van het priesterkoor duidelijk een ronde gedaante gegeven. Een ander 'bijzonder kenmerk van onze kerk is wel het steil oplopende dak van het middenschip. Dit dak wordt naar de vorm lessenaarsdak genoemd (naar de antieke lessenaars). Dergelijke dakconstructies zijn typisch voor architect Boosten, die vond, dat een dak, naast de beschermende functie, ook een mooie aanblik moet ,bieden. Alfons Boosten ontwierp vele huizen, waarvan de hellende daken tot de ingang reikten, hetgeen een landhuisachtige indruk geeft (o.a. in Venlo).

Onze kerk is zoals alle kerken,georiënteerd, d.w.z. het altaar is naar de Orient ((het oosten) gericht. De zijbeuk werd gebouwd om trekkende bewegingen, zoals processies mogelijk te maken. Op de plaats van de oorspronkelijke viering (dus het door hout afgesloten gedeelte) verrezen twee vieringtorentjes. Op een van deze torenspitsen staat een windhaan. Het plaatsen van hanen op kerk torens heeft waarschijnlijk met de bijbel verband. Immers Christus sprak toet Petrus de woorden: "Eer de haan kraait zult gij Mij driemaal verloochenen (Math. 26:34)". De hoge eindgevel van het middenschip bood plaats voor een roosvenster, d.w.z. een rond venster vanuit het midden door staven gedeeld. Dit roosvenster.is een geschenk van de parochie aan haar tweede pastoor, de Eerwaarde Heer Akkermans, bij zijn 25-jarig priesterschap. Aan de zuidzijde (nabij de sacristie) is de kerk gestut door drie eenvoudige, driehoekige steunberen. Het mooiste panorama van de kerk verkrijgt men boven op de Wintrakerberg.

Het interieur van onze kerk is weliswaar modern, maar daarom niet minder interessant. Het meest opvallende deel van de kerkinventaris is het altaarkruis. Het corpus van het kruis is 3,20 meter hoog en werd vervaardigd door Charles Rips. Deze kunstenaar maakte ook het Onze Lieve Vrouwe beeld (2,20 meter hoog) en de 14 afbeeldingen van de kruisweg. Voor de inwijding van de kerk hing het corpus van het altaarkruis aan de oostzijde van de noodkerk (het houten gebouw, dat later als klooster gebruikt werd en in 1963/1964 door de voorgevel van het huidige klooster vervangen werd).

De eerste steen van onze kerk is aan de rechterzijde van het altaar ingemetseld. Het opschrift op deze steen luidt: LAETARE JERUSALEM: A.D. 1952 ME POSUIT REV. DECANUS SITTARDIENSIS ET TEMPLUM HOC AEDIFICAVIT REV. DOM. H. SMEETS, PAROCHUS, DEDICAVITQUE DEO, QUI BEATAM GEMMAM FILLII SUI PATIENTIS MAGINEM EFFECIT. UT IPSA INTERCEDENTE OMNES PAROECIANT CHRISTI GLOMAE PARTICIPES FIERI MEREANTUR. DIE 23 MARTII

Vrij vertaald betekent dit: Verheug u Jerusalem: in het jaar des Heren 1952 heeft de eerwaarde Heer deken van Sittard (deken Haenets) mij geplaatst en deze kerk heeft gebouwd de Eerwaarde Heer H. Smeets, parochieherder, en hij heeft ze aan God gewijd. Die de gelukzalige Gemma tot evenbeeld van het lijden van Zijn zoon maakte, opdat door haar tussenkomst alle parochianen verdienen deelachtig te worden aan de roem van Christus. De 23e maart.

Uit "LAETARE JERUSALEM" kunnen we afleiden, dat de wijding op Half-Vasten geschiedde (de z.g.n. Zondag Laetare). De luidklok kwam pas in 1958 gereed. Zij draagt het volgende opschrift: MOGE ONDER DE BESCHERMING AN DE H. HUBERTUS MIJN ROEPSTEM WEERKLANK VINDEN IN HET BIDDEN EN OFFEREN DEZER GEMEENSCHAP. A.D. 1958

De klok werd door fa. Petit en Fritsen gegoten. Ok het misdienaarsbelletje is rijk versierd. O het belletje staan vier dieren met hun Latijnse benamingen: LEO (leeuw); AGNUS (lam); PELICANUS (pelikaan); AQUILA (arend). De kerk bezit drie beschilderde ramen van Eugène Laudy. Het eerste van de drie draagt als onderschrift een notenbalk, ten teken dat Mej. M. Laudy het schonk. Het tweede raam vermeldt ons, dat het op 29 april 1962 door de parochianen aan de Z.E.H. Smeets geschonken werdt. Het,derde raam is een geschenk van de fam. Bouman-Windels. Het met korenhalmen versierde tabernakel draagt het toepasselijke opschrift EGO SUM PANIS VITAE (Ik ben het brood des levens).

Het St. Jozefbeeld is een geschenk van de kloostergemeenschap aan de Z.E.H. Smeets ter ere van zijn 25-jarig priesterschap. Tenslotte bezit de kerk een fraai beeld van de H. Gemma.

Peter Boudewijn

 Copyright © 1963-2018 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.