Vervolg vakantie Ierland

 

Vervolg vakantie Ierland 1976

Na enkele dagen Dublin kregen we even buiten de stad een lift van een stel mooie jonge nonnen. Zij zagen dat we geen Ieren waren -geen sproetenkoppen- en informeerden nieuwsgierig naar het land van herkomst. Toen ze hoorden dat we uit Nederland kwamen en op vakantie waren om de Ierse muziek te "vangen" stelden ze voor om eens een Iers klooster te bezoeken. Die goddeloze vrijgevochten Nederlanders moesten maar eens wat spiritueels ondergaan moeten ze gedacht hebben. Een uitstekend advies. We zouden daar de nacht kunnen doorbrengen in ruil voor enkele uren arbeid.

 

We werden naar een klooster in de buurt van Kilkenny gebracht. Er waren gastenverblijven voor mannen en vrouwen. Sobere kamertjes met een goed bed, een tafel en een stoel. Ik werd aan een pater gekoppeld, die in de tuin werkte. Ik moest onkruid in de groentetuin wieden. De vogels in de tuin waren zo vertrouwd met de pater dat ze op zijn schouder kwamen zitten als hij daar rondscharrelde. De dag begon vroeg: om 5 uur werd je verwacht in de kerk. De paters zongen dan hun ochtendgebeden, een serene rust ging hiervan uit. Het was geen straf voor me om de dag zo te beginnen. Om 6 uur ontbijt en van 7 tot 12uur moest er gewerkt worden. Mijn reisgenoot kwam bij de dakenreparatieploeg, zwaar werk. Het tuinwerk was licht en ik had tijd genoeg om de vogels met wat kruimels te lokken. De tweede dag zaten ze ook bij mij op de schouder. Na de lunch was de rest van de dag vrij en verkenden we de omgeving. Als we de weg vroegen naar een bezienswaardigheid was het het meestal: "one hour walk", maar na 1 uur wandelen was het bij de volgende Ier weer:"one hour walk". De tijd stond hier gewoonweg stil was onze conclusie.

 

Na enkele dagen werden we door de zusters weer opgehaald. We konden meerijden naar Cork in het zuiden van het eiland. Blijkbaar vonden zij ons en wij hen aangenaam gezelschap. Even buiten Cork namen we afscheid van de zusters. We liepen langs een prachtig landgoed, eigendom van een Engelse suikerbaron. Hij woonde er met zijn personeel in een kasteelachtig herenhuis. De ramen zaten op 3 meter boven het maaiveld en de voordeur was van minstens 20 cm dik hout. De heer des huizes vertelde dat de Engelsen niet geliefd waren en zich moesten beschermen tegen Ierse sluipschutters. Vandaar dat de ramen zo hoog waren geplaatst. In het park mochten we van hem de tent opzetten: "zoek maar een leuk plekje". Hij had in zijn park 17 ooievaarsparen, die klepperden dat het een lieve lust was. We zochten een eindje van de vogels vandaan een mooie plek onder een majestueuze boom. We hoorden in de verte het gekrijs van spreeuwen aan de overkant van de rivier. Duizenden vogels verzamelden zich daar en besloten voor de nacht onze boom uit te zoeken. De volgende ochtend bleek de tent een andere kleur te hebben gekregen van het geschijt van die vogels. Mijn maatje merkte droog op: "maar goed dat koeien niet kunnen vliegen". De tent werd bij de garage van de baron schoongeschrobt en in het zonnetje te drogen gehangen. Uiteraard werd een andere kampeerplek gekozen. We zijn 3 weken in Ierland geweest en hebben geen druppel regen gezien. Onze andere vrienden uit Nijmegen kwamen met het vliegtuig naar Cork en sloten zich bij ons aan.

 

Onze campingkeuze werd geprezen. Als dank werd onze gastheer uitgenodigd op het eten. Echte Irish stew en Nederlandse liederen als toetje. We namen afscheid van Cork en vertrokken naar de Ring of Kerry, onze eindbestemming.

We hebben daar enkele folkfestivals bezocht. Dat was het doel van deze vakantie. De ijle tonen van de tin wistle, de sonore klanken van de Ierse doedelzak, de vioolgigs, gitaar, banjo en de prachtige vaak melancholieke zang in een mythisch landschap laten een onuitwisbare herinnering achter. Ik ben nooit meer een tweede keer in Ierland geweest, maar deze vakantie was grandioos.

 

Terug in Nederland kwam Pedro, de Bask, nog even gedag zeggen op weg naar Spanje. Nee, voor de natuur hoefde je niet naar Nederland was zijn conclusie. Alles is hier zo aangeharkt. Ik moest maar eens bij hem langs komen in Baskenland. Daar is volop natuur en ook volksmuziek.

Puck

 Copyright © 1963-2018 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.