Een vakantie in 1976

 

Een vriendin app’te me enkele weken geleden uit Ierland. De Ierse bevolking had net per referendum met 2/3 van de stemmen voor een nieuwe liberalere abortuswet gestemd. Zij was verheugd over dit feit en wilde het me laten weten. De oude wet was niet meer van deze tijd: bij verkrachting of incest was zwangerschapsbeëindiging verboden. Vooral de jongeren hebben massaal vóór gestemd.

 

In de vorige uitgave van StdR schreef deken van Rens dat er meer abortussen dan geboortes in ons Europa zijn. Beste deken van Rens: ik heb de meest recente cijfers erop nageslagen, maar uw cijfers kloppen gelukkig niet.

Dit is echter de aanleiding geworden om het groene eiland eens aan u voor te stellen, althans zoals ik het tijdens een vakantie heb ervaren. Zomer 1976 was ik 3 weken in Ierland. Met de Ferry overgestoken naar Engeland, eerst enkele dagen Londen. Het was bloedheet in de metropool en druk in de parken waar bewoners en toeristen enige verkoeling zochten. Omdat alle studenten in de zomervakantie verplicht worden naar huis of op vakantie te gaan kon ik via mijn studentenkaart overnachten in een van de studentenhuizen. Een slaapplek in een monumentaal pand, waar ik de kamer moest delen met 4 jongens uit Afrika en 1 Bask, Pedro genaamd. Met hem liftte ik zeer voorspoedig naar Wales. Hier zouden we de boot van Holyhead naar Dublin nemen. ’s Nachts moesten we nog schuilen in een stinkend pissoir omdat er een gigantisch onweer losbarstte en ons tentje en slaapzakken doorweekte. Het zou de laatste regen van die reis zijn.

 

In Dublin zou ik enkele vrienden uit Nijmegen ontmoeten, die vooruit gereisd waren. Daarna samen liftend naar het zuiden van Ierland en uiteindelijk naar de Ring of Kerry. Dublin is een mooie stad met een prachtige universiteitsbibliotheek de Trinity College Library waar o.a. het Book of Kells wordt bewaard. Een evangelarium dat de 4 evangeliën van het Nieuwe testament in het Latijn bevat. Het werd rond het jaar 800 geschreven door Keltische monniken, die het rijkelijk versierden met paginagrote afbeeldingen. Ik raad u aan dit eens op het internet op te zoeken. Het is prachtig!

Eerst vertel ik u nog het verhaal achter “de gekleurde voordeuren” van de Ierse hoofdstad. De opvallende Dublin Doors vind je terug op een groot aantal pleinen en straten van de stad. Volgens een verhaal waren Ierse vrouwen het beu dat hun mannen na een gezellige avond in de pub

dronken de verkeerde deur binnengingen en zo bij een andere vrouw in bed belandden. Met de deuren in verschillende kleuren zou dat niet meer gebeuren. Volgens een tweede verhaal waren twee excentrieke schrijvers buren van elkaar. De een ergerde zich altijd aan het feit dat de ander in een dronken bui aan de verkeerde deur stond te rammelen en verfde zijn deur groen. De ander verfde daarop zijn deur rood. De buurt kon daar wel mee lachen en het bracht een kettingreactie teweeg. Iedereen verfde toen zijn deur met een kleurtje. Het derde verhaal luidde weer anders: Na de dood van haar man wilde Queen Victoria dat alle onderdanen in het Britse rijk hun deur zwart zouden schilderen. De Ieren hebben toen uit protest hun deuren van een fel kleurtje voorzien. Het echte verhaal is echter minder romantisch. In die periode werden de huizen allemaal uniform gebouwd en de Ieren wilden zich toch van elkaar onderscheiden. Daarom schilderden zij hun deuren in verschillende kleuren. Het werd een trend en het is nu een vaste traditie.

 

Hoe de reis in Ierland verder verliep? Wordt vervolgd.

 

Puck

 Copyright © 1963-2019 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.