Weekendtas

 

Bijna 50 jaar geleden ging ik op een mooie zomerse zondagavond met de trein van Sittard naar Nijmegen. Als student woonde ik daar op kamers. Op weg naar Roermond trof ik in mijn coupé een vriend die in Utrecht studeerde. Hij vertelde dat hij jarig was en nodigde me uit een biertje met hem te drinken in de restauratiewagen. Het bier smaakte prima, de sfeer was uitstekend en ik bleef zitten tot Den Bosch. Daar kon ik dan overstappen op de boemel naar Nijmegen. De trein bleek een vooroorlogs rijtuig met houten banken, afgeladen vol met militairen op weg naar hun kazerne. Vlak voor station Nijmegen hield het oude beestje ermee op. De lichten gingen uit en de deuren gingen niet meer open. Er werd geschreeuwd dat we maar door de ramen naar buiten moesten klimmen en het laatste stukje moesten lopen. Ik gooide mijn weekendtas door het schuifraam naar buiten en klom uit de wagon. In colonne liepen we langs het spoor naar het station.

 

Ik vervolgde mijn voettocht naar Brakkenstein, waar ik een studentenkamer had. Het was een flink eind lopen naar mijn hospita's Cor en Dien, een lesbisch stel op leeftijd. Cor had haar op de tanden en Dien een lelijk Nijmeegs dialect. De kamer kostte 95 gulden en was ruim in vergelijking met die van mijn buurman, die in een soort kast woonde. Een dakraam over de hele breedte, veel licht en uitzicht op de tuin.

 

Aangekomen bleek de fles wijn, die ik van mijn ouders had gekregen en in de schone was gedraaid, gebroken door de gooi uit de trein. De kleren waren zeiknat. Ik ruimde kwaad de glasscherven op, kneep de kleren, zo goed en zo kwaad als ik kon, droog boven de wasbak en hing ze over

het meubilair te drogen. Morgenvroeg zou ik ze wel goed wassen. De snikhete kamer rook wat zurig naar de wijn dus zette ik alle ramen wagenwijd open. Frisse nachtlucht drong naar binnen.

Ik ging slapen. Rond 7 uur werd ik wakker door een luid gebrom en gezoem. Het was angstaanjagend. Ik was niet alleen: honderden (duizenden?) vliegen bevolkten mijn kamer. Het zag zwart van de insecten. Ik heb nooit meer een fles wijn in de schone was van mijn tas gedraaid. Leermomentje zou mijn moeder nu gezegd hebben.

 

Puck

 Copyright © 1963-2018 Stichting Wijkblad Sittard Tussen de Rails. All Rights Reserved.